Het is een machtig mooi gevoel om positieve impact te hebben. Dat hoef ik jullie niet te vertellen. Ergens aan bijdragen waar anderen blij van worden klinkt zo simpel, en dat is het vaak ook.

Als ik vroeger mopperde zeiden mijn ouders “als je weet hoe het beter moet, doe het dan, en anders hou je je mond maar”. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Ik ben nog steeds trots op Sanne van ca 13 jaar die een stuk land voor onze fietscrossbaan regelde bij de gemeente.

En nu mag ik jongeren helpen om impact te hebben op hun omgeving! Nederland in Dialoog, Wereld Natuurfonds en Rabobank namen het initiatief om bij lokale Rabobanken met jongeren in gesprek te gaan over vier wereld-thema’s en over één van die thema’s een project uit te voeren met positieve impact. Ik begeleid de groepen jongeren die dit bij Rabobank Centraal Twente en Rabobank Rijk van Nijmegen gaan doen!

Heb jij ideeën over hoe het beter kan? Wil je daarover uitwisselen met andere jongeren om uiteindelijk een project uit te voeren waarmee je positieve impact hebt? Of ken jij jongeren die dit leuk vinden? Kom je uit de buurt van Nijmegen of Hengelo?

Aanmelden kan tot 30 januari! Meer informatie over wat het inhoudt vind je op www.worldisu.nl.

Nijmegen: 31 januari om 18.00 hebben we een introductiebijeenkomst bij de Rabobank. Aanmelden doe je HIER.

Hengelo: Aanmelden doe je HIER.

Woon je niet in Nijmegen of Hengelo? Hieronder staan de andere Rabobanken die meedoen.
> Achterhoek-Oost
> Almere
> Amersfoort
> Centraal Twente
> Eindhoven-Veldhoven
> Goeree-Overflakkee
> Helmond
> IJsseldelta
> Rijk van Nijmegen
> Rijnstreek
> Salland
> Uden-Veghel
> Utrechtse Waarden e.o.
> Waterland en Omstreken
> Westland
> Westfriesland Oost
> Venray
> De Zuidelijke Baronie

Ik ga alweer iets delen over Durftevragen. Kan het niet helpen, ik ben er fan van dat zoiets simpels zoveel beweging in gang zet. Maar ik zal er niet veel woorden aan vuil maken. Onderstaande principes worden in deze video’s zeer helder in beeld gebracht.

Als jij en ik beiden een dollar hebben, en we ruilen, hebben we allebei nog steeds één dollar. Als jij en ik allebei een idee hebben, en we ruilen, hebben we allebei twee ideeën. – Auteur onbekend maar via André Meiresonne.

“Sociale overwaarde is dat wat op de ene plaats onbenut ligt te wezen, terwijl het op een andere plek van nut kan zijn” – Nils Roemen;

Ik hoef niets meer uit te leggen, Welmoed de Lang en Gerard van Duijnhoven maken mooie video’s van maatschappelijk betrokken initiatieven onder de noemer Goedezaken.nl. Zij maakten dit zeer heldere filmpje over Durftevragen en De Waarmakerij.

Bijna tegelijk ontdekte ik het filmpje dat Jacqueline Slenders maakte van de door haar georganiseerde Durftevragen sessie in Weert.

Dit verhaal gaat over de Quizmaster. Het gaat over twijfelen, je eigen koers varen en over vertrouwen op je eigen oordeel. En ook een beetje over relaxen.

Ik neem je even mee naar een scene uit Slumdog Millionaire. Jamal speelt mee in “who wants to be a millionaire” (Wij kennen het als “weekend miljonair”). Het draait inmiddels om 10 miljoen Rupees. De vraag is al gesteld, en het is duidelijk dat Jamal het antwoord niet weet. Voordat hij kan antwoorden is er reclamepauze. Jamal gaat naar de wc en de quizmaster wast zijn handen. De quizmaster spreekt hem aan en zegt “je gaat winnen, het is je bestemming”. Jamal neemt het met een korreltje zout maar als hij uit de wc komt ziet hij in de waterdamp op de spiegel de letter B geschreven. Jamal weet zeker dat hij moet gokken. Hij weet alleen niet of de quizmaster hem wil helpen of wil hinderen. Moet hij erop vertrouwen dat deze man hem wil helpen, en zijn advies opvolgen? Of wil de quizmaster juist niet dat Jamal wint…?

De Quizmaster als metafoor… voor keuzestress!

De Quizmaster is een metafoor voor iets wat ik vaak meemaak. Ik word voor een keuze gesteld of krijg een schitterende kans. Mijn keuze voelt belangrijk, alsof hij veel invloed zal hebben op de rest van mijn leven. Tegelijk kan ik de gevolgen van mijn keuze niet overzien. Het zijn van die splitsingen in het leven, ik weet dat ik maar één van de paden in kan slaan.

Ik ben geneigd keuzes erg serieus te nemen. Ik wil het graag goed doen, of ik wil mezelf en anderen niet benadelen door de “verkeerde” keuze te maken. Ik wil mijn keuze goed doorvoelen, de tijd nemen om een knop door te hakken, hoe “random” dat doorhakken uiteindelijk ook voelt. Misschien ben ik bang om dingen te missen, bang voor wat ik uitsluit als ik kies. Terwijl het feitelijk totaal onbekend is wat de gevolgen van mijn keuze zijn. Wat ik ook kies, het resultaat hangt af van mijn inspanning ná mijn keuze.

Ik heb zo mijn eigen weg ontwikkeld bij het maken van keuzes. Ik weet dat ik van ja naar nee naar misschien naar ja naar nee tenzij of ja mits ga. Daar kan ik soms heel lang, soms heel kort over doen. En uiteindelijk hak ik een knoop door, op hoop van zegen, wie niet waagt die niet wint, sprong in het diepe, nee heb je ja kan je krijgen, wat je hebt dat ken je al etcetera.

Vervolgens schotelt “het leven” mij allerhande situaties voor waarin ik hints krijg dat de andere keuze de juiste zou zijn geweest. Ik krijg bijvoorbeeld een kans om een gave opleiding te doen, besluit om in plaats daarvan ergens anders in te investeren en prompt komen er een paar klussen voorbij waarbij die competentie juist gevraagd wordt. Ken je dit?

Het gemene is niet dat hij je aan het twijfelen brengt over je keuze, het gemene is dat hij je überhaupt aan het denken zet.

Kennelijk tover ik een Quizmaster bij mijn keuzes. Ja, ik zeg toveren want ik ben geneigd om te denken dat een of andere entiteit mij die situaties voorschotelt. De Quizmaster… De signalen die ik denk te zien lijken erop te wijzen dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Maar ik kan ze natuurlijk ook precies tegenovergesteld interpreteren. Wil hij me helpen of juist hinderen? Volgens mij is hij een etterbakje dat ik zelf in het leven roep, een soort magisch denken om te bewijzen hoe moeilijk kiezen eigenlijk wel niet is. Erg irritant die nieuwe twijfel wanneer ik eindelijk een knoop heb doorgehakt.

De oplossing? De Quizmaster is mijn vriend!

Om te beginnen creëer ik die Quizmaster natuurlijk zelf. Mijn keuze heeft een bepaalde tunnelvisie in het leven geroepen waardoor ik de dingen die zich aandienen in het licht van mijn keuze interpreteer. Maar dan nog is het waarschijnlijk wel een archetype ergens voor. Een manier van mijn onderbewuste om mij iets te leren…

Mensen die ik irritant vind, leren me vaak heel veel over mezelf. De Quizmaster leert me dat ik de keuze teveel zie als iets dat in graniet is uitgehouwen. Dat levert stress op want ik ben een “vrouw van mijn woord”. Terugkomen op een keuze is “not done”. Maar het is niet nodig zo streng te zijn voor mezelf. De keuzes zelf zijn namelijk vrij onbelangrijk. Of een keuze leidt tot succes zit hem in de toewijding en inspanning na de keuze. Dus ook als de keuze een ander mens betreft is niet de keuze zelf, maar de toewijding daarna van groot belang. Voor mij voelen ze na het kiezen echter ineens heel gewichtig. “Wie A zegt moet ook B zeggen” kreeg ik vroeger mee. Terugkomen op een keuze is onbetrouwbaar en wispelturig.

De Quizmaster is er om mijn keuzes steeds opnieuw te ijken. Om steeds opnieuw het proces van ja, nee, misschien, ja mits of nee tenzij in te gaan. Ik zal niet juist of verkeerd gekozen hebben maar ik zal telkens opnieuw weten of ik misschien niet alsnog op mijn schreden wil terugkeren om een andere weg te proberen. Want dat mag ook, daar wees een lieve vriendin mij zeer recent nog op. En als ik dat doe was de omweg gegarandeerd ook een onderdeel van míjn pad.

Het fijne van de Quizmaster is niet dat hij me aan het twijfelen brengt, maar dat hij me überhaupt aan het denken zet.

Mijn blogpost over de occupy beweging “wat is er niet duidelijk aan: wij zijn de 99%?” maakte een storm van opbouwende reacties los. Dat verraste en overdonderde mij. Ik dacht slechts een samenvatting te geven van wat Lieven de Couter in een late Radio 1 uitzending vertelde. Maar goed, er ontstond dus een mooie dialoog over occupy die de aandacht trok van enkele tentenkampen, waar mijn blogpost inclusief reacties in geprinte vorm is opgehangen.

De kritiek op occupy is dat ze niet helder verwoorden hoe het dan wél moet. Wanneer kan je de kampen opbreken, wanneer is het gelukt? Ik begrijp waar die kritiek vandaan komt maar ik het ook old school gezeur. Want zoals Rutger Bregman in deze schitterende column zegt: “Niemand weet hoe de hemel er uitziet, maar we weten dondersgoed hoe die er niet uitziet”. En dat we niet zo goed weten hoe het wel moet is een syndroom dat al tientallen jaren lang heerst. Sterker, ik denk dat de wens om één richting, één visie te kiezen de oorzaak is van ons onvermogen tot handelen. Ik denk dat die wens ons verlamt. We polderen ons een ongeluk op zoek naar consensus, impact en draagvlak.

Ik geloof in de kleine stappen zoals Paul Hawken die benoemt op de Bioneers conference: honderdduizenden initiatieven die van onderaf werken aan een toekomstbestendiger wereld. Het zijn er zo ongelooflijk veel, en je ziet ze bijna niet. Volgens mij komt dat omdat ze te druk zijn met handelen, met positieve impact hebben. En misschien komt het ook wel doordat er van alles niet lukt, maar ze zijn het wel aan het doen, en gaandeweg leren ze hoe het wél zou kunnen werken. Dus ja, ik ben daar fan van, ik doe er graag aan mee. Handelen, experimenteren, leren, bijstellen.

Dus toen ik mocht aanschuiven bij een meeting van een groep door Occupy geïnspireerden die een weg voorwaarts vorm willen geven bood ik “de tweede vrijdag van de maand” aan. De dag dat de Naamlooz borrel sinds kort dakloos is. Bregje Paulussen vertelde over de dialoogmethodiek van Nederland in Dialoog, waarbij een onderwerp uitgediept wordt met als eindresultaat concrete actie. Lennard Duijvestijn telde een en een bij elkaar op en samen organiseerden we op vrijdag 9 december 2011 een dialoogmiddag over het thema Solidariteit. Nederland in Dialoog leverde de getrainde gespreksleiders, The Hub in Amsterdam doneerde de helft van de zaalhuur en Jacqueline Slenders (BureauNien) maakte een video impressie.

De vier stappen van de dialoogmethodiek van Nederland in Dialoog hebben we uitgewerkt in:

• Kennismaken: wat is je voornaam en vertel over je eerste associatie bij het woord solidariteit,
• Ervaringen delen: welke ervaring met solidariteit heeft indruk op je gemaakt?
• Dromen: hoe ziet jouw ideale solidaire samenleving eruit?
• Doen: welke concrete stap kan jij vandaag of morgen al zetten om dichter bij jouw droom over de ideale solidaire samenleving te komen?

Woordenwolk van de dialogen over solidariteit - klik voor vergroting

Een van de groepen kwam na afloop met een credo dat me erg aanspreekt: ”Uit respect voor mezelf neem ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen beweging”

Het was een stap, en een mooie, met een dialoog met 20 deelnemers en een gezellige borrel na afloop waar het gesprek prettig werd voorgezet. De tweede vrijdag van de maand blijft beschikbaar voor dergelijks. Ik zou het schitterend vinden als de dialoog gaat rondreizen en ben benieuwd naar het vervolg.

Het grote terugblikken en vooruitkijken is begonnen! De eerste uitnodiging kwam van Erwin Blom. Hij is een platform gestart over innovatie op het gebied van media, technologie en communicatie en nodigt zijn netwerk uit om terug te blikken en vooruit te kijken.

Daarvoor gebruikt hij een audio interview dat op een kaart geplot is. In mijn interview kijk ik zeer tevreden terug op een geslaagd jaar, beschrijf ik een paar zaken waar ik blij van word en licht ik een tipje van de sluier op over de plannen voor het komende jaar in Uganda!

Kijk / luister hier mijn verhaal en de verhalen van anderen. En nog leuker: je kan jezelf ook laten interviewen, dat gaat heel simpel, en dan sta jij ook op de kaart!

Wat nou!!??

Ik ben gék op coaches.

MAAR: er is echter wel een voorwaarde aan mijn liefde voor coaches: ik hou van je, zolang je mij enkel en alleen coacht op het moment dat IK JOU dat gevraagd heb. En in tweede instantie: als je iets coachables opmerkt aan mij en je denkt dat ik daar iets aan heb, dat je dan eerst even vráágt of ik dat op prijs stel.

Doe je dat niet, dan ga ik er vanuit dat ik bozig en narrig mag doen zonder dat jij zegt: “ik proef wat opstandigheid bij jou, heb je er een gevoel bij waar dat vandaan komt?”. Ik wil dan in alle vrijheid kunnen zeggen “ik moet zo ongelooflijk hard werken dat is bijna niet leuk meer” zonder dat jij zegt “je móet niet, je wílt”. Of nog erger: “moeten is een gebodwoord, willen is een verlangwoord”. En als ik dan zeg “ja, maar het móet écht even, de hypotheek móet betaald worden”, dat jij dan niet zegt “vervang “ja maar” nu eens door “ja én”, wat gebeurt er dan?”

Soms moet je gewoon dingen. Soms is het gewoon een woord om aan te geven dat je met jezelf iets afgesproken hebt of dat je vindt dat iets nou eenmaal zo hoort.

Als jij als coach blijft hangen in het vervangen van MOETEN door WILLEN en MAAR door EN, en je MOET dat zonodig elke keer ook melden op het moment dat iemand in flow als zichzelf een verhaal vertelt, dan LUISTER je niet. Dan geef je geen ruimte aan de inhoud, beleving en emoties van degene die vertelt.

Kortom dat MOEST ik even kwijt…

*bij de loodgieter lekt het altijd he? Ik zal zelf ook wel eens over een grens heen gaan, mag ik er dan van uit gaan dat je me dat meldt?

censureren

Doe maar, kom maar op, zeg het maar:

• dat hebben we al eens geprobeerd
• laten we realistisch blijven
• ze gaan dit niet snappen
• dat is wel een hele grote stap
• je krijgt de stakeholders niet mee
• men is er niet klaar voor
• dat gaat niet werken
• ik ga er niet over
• dat is een utopie

Een dikke maand geleden schreef ik op dit blog over de occupy beweging “wat is er niet duidelijk aan “Wij zijn de 99%”“. Die blogpost is een beetje ontploft: 1100 lezers op de eerste avond, 3900 keer gelezen tot op heden. En het mooiste vind ik dat er onder mijn blogpost een prachtige dialoog ontstond van 40 persoonlijke, uitvoerige, open reacties. Via deze blogpost werd ik uitgenodigd door een brainstorm over occupy-ers die de tenten UIT en de maatschappij IN willen, die positieve actie willen laten zien. Die niet van “wij versus zij” zijn. Resultaat is onderstaande uitnodiging aan jullie allemaal:

Hallo allen,

Dit is een uitnodiging voor een bijzondere bijeenkomst.

Het zal bijna niemand ontgaan zijn dat er wereldwijd pleinen “bezet” worden door tentenkampen waar mensen “tegen hoe het nu gaat met de wereld” zijn. Er is zacht gezegd een zeer gevarieerde beeldvorming van deze beweging. Maar één ding is duidelijk: zij verwoorden een gevoel dat het met de wereld slecht gesteld is, dat zaken niet eerlijk verdeeld zijn en en dat dingen anders zouden moeten. Een gevoel waar velen van ons zich wel in herkennen.

Vanuit de occupy* kampen is een beweging aan het ontstaan die de tenten uit, en de wereld in beweegt. Die het momentum van occupy wil omzetten in een positieve bijdrage aan de samenleving en die mensen die al met positieve verandering bezig zijn, zichtbaar wil maken en wil verbinden. In Amsterdam heeft dit initiatief de voorlopige werktitel “occupy yourself’.

Onder deze vlag organiseren Lennard Duijvestijn en Sanne Roemen op vrijdag 9 december een dialoogmiddag met na afloop een Naamlooz borrel**.

De dialoogbegeleiders zijn opgeleid door Stichting Nederland in Dialoog en leiden het gesprek volgens een vier-stappen dialoogmethodiek. Bij deze methode zijn persoonlijk ervaringen het uitgangspunt voor het formuleren van een visie op “hoe het beter kan” en vooral “wat kan ik morgen al doen om hieraan bij te dragen”***.

De vraag waar wij ons over buigen tijdens de dialoog is: “wat betekent solidariteit voor jou?”.

Na de dialoog geven we een half uur lang aan initiatieven die met positieve maatschappelijke verandering bezig zijn de gelegenheid zich te presenteren middels een speedpitch van 2 minuten. De pitches zijn “naked”: je hebt geen presentatiemiddelen en moet het helemaal van je verhaal hebben.

Inloop: 14.15
14.30 – 16.30: Dialoog
Er zijn maximaal 22 plaatsen voor de dialoog. Meld je daarom uiterlijk woensdag 7 december aan via http://www.eventbrite.com/event/2591396938
Bij het vervolg van de middag kan je gewoon aan komen schuiven:
16.30: pitches
ca 17.00 borrel

Locatie: The Hub Amsterdam
Routebeschrijving:
http://amsterdam.the-hub.net/public/contact.html

Kosten: deelname aan de dialoog is gratis.
Je betaalt je eigen koffie / thee / fris (2 euro) en je drankjes bij de borrel.
Let op: alleen cash!

We zien ernaar uit je te verwelkomen!
Hartelijke groet
Lennard Duijvestijn en Sanne Roemen

*Over occupy http://www.occupyamsterdam.nl/ en http://www.sanneroemen.nl/wat-is-er-niet-duidelijk-aan-wij-zijn-de-99/

**Over Naamlooz (http://naamlooz.nl/zwerflooz/): Naamlooz Amsterdam is sinds september ’11 daklooz. Aangezien Naamlooz altijd een zeer laagdrempelig event is en er vaak veel mensen op af komen die met positieve verandering bezig zijn sluiten wij ons deze tweede vrijdag aan bij Occupy Yourself.

*** Over Nederland in Dialoog:
dialoog, mensen met elkaar in een inspirerend, betekenisvol gesprek te brengen. Door in kleine groepen aan dialoogtafels ervaringen, ideeën en dromen uit te wisselen, ontstaat er ruimte voor nieuwe inzichten en het benoemen van persoonlijke actie. De uiteenlopende achtergronden van de deelnemers draagt bij aan het vergroten van kennis over elkaar en vormt de basis voor prettig samen leven, wonen en werken. Herman Wijffels zegt hierover: ”Veel meer dan via discussie en debat, waar veelal het eigen gelijk voorop staat, kan met dialoog gewerkt worden aan gedeelde opvattingen en draagvlak voor de grote maatschappelijke veranderingen die nu aan de orde zijn. De Dag van de Dialoog leert mensen met deze methode te werken en levert daarmee een uiterst waardevolle bijdrage aan de ontwikkeling van de samenleving.”.
http://www.nederlandindialoog.nl/Over-Nederland-in-Dialoog/

We are the 99%.

Foto: Jos van Zetten.

18.12 toevoeging: Nu.nl zet heel helder uiteen wat Occupy “is” in “Vijf vragen over Occupy” (Via Kamilla.)

Wat is er mis met de Occupy beweging? Niets!

Niets? Natuurlijk is er van alles “mis” met deze beweging. Natuurlijk lopen er sufkikkers rond die achter een meute aan hobbelen en geen idee hebben waar het over gaat, of die gewoon willen genieten van live muziek en een feestje, of die een kapstok zoeken om hun stokpaarden aan op te hangen, of mensen die op rellen uit zijn.

Het is alleen kortzichtig en dom om deze mensen als “het gezicht van…” te bestempelen. Die domheid is van alle tijden en niet alleen aan de mainstream media voorbehouden. Een paar hooligans bepalen het gezicht van alle voetballiefhebbers, een paar dopeheads maken van het voltallige house publiek een massa xtc verslaafden en een stel comazuipende hagenesen maken van de complete Griekse kust een Sodom en Gomorra van door het lint gaande twintigers.

Het voelt als een gemis dat er niet één leider is die opstaat en namens allen een doel, een visie verwoordt. Maar volgens mij klopt dat juist als een zwerende vinger. Het is alleen zo nieuw dat niet iedereen dat ziet.

Het is meer dan een beweging, het is een zwerm.

Als er in meer dan 1.500 steden mensen bij elkaar komen onder de noemer “occupy” die allemaal roepen “wij zijn de 99%” dan kan je wel van een succesvolle beweging spreken. Dat ademt behoorlijk veel gemeenschappelijks uit. En dat allemaal zonder formeel leiderschap, zonder ouderwetse top-down organisatie, zonder harde ict en communicatie infrastructuur. In no time staan er websites die gestructureerd informatie verstrekken over waar er precies wat gaande is. Via bestaande social media worden mensen gemobiliseerd. Soms heel veel mensen in één klap, soms een paar tientallen die dan gestaag aanzwellen.

Lieven de Cauter heeft er woorden voor, gelukkig maar.

Vorige week maandag was filosoof Lieven de Cauter te gast bij het radioprogramma Casa Luna. Hij wist me zo te boeien dat ik later op mijn gemak de hele uitzending nog twee keer teruggeluisterd heb. Hij wist te verwoorden wat bij mij niet veel verder kwam dan kriebel. Zijn boek “De alledaagse apocalyps” is in zijn geheel gratis te downloaden (pdf en epub).

Een samenvatting van wat hij bij Casa Luna zegt:

Occupy is méér dan een beweging. Een wilskrachtige en beweeglijke menigte organiseert zichzelf, regelt kinderopvang, podia voor media, hospitaals etc. Ze bevindt zich in de cybernetische ruimte die haar verbindt. Via instant urbanisme organiseert ze een hele stad. 3 miljoen mensen op het Tahrir plein!

Wij zijn sinds Plato gewend om te denken aan de mens als kuddedier. Maar dat is nu verleden tijd. Het is een multitude, een zichzelf organiserende zwerm. Niemand schaakt de revolutie, de revolutie is van de zwerm, van ons. Zoals spreeuwen in een zwerm een valk verschalken, zoals een school vissen zorgt dat de haai in een wolk bijt. Dit is geen kuddegeest, dit zijn geen domme massa’s maar intelligente zwermen. Ze zijn genetwerkt, intelligent en creatief en kunnen bijna synchroon handelen.

De scepsis van de media luidt “ze willen allemaal iets anders”. Je moet dus kennelijk allemaal hetzelfde willen. Maar we weten het niet. Niemand weet het. Socrates wist het ook niet. Wij zijn de 99% die worden uitgebuit door 1%, die constatering is niet meer te betwisten. Dat is toch hartstikke duidelijk, krachtig?

Hij legt ook nog even uit waar occupy dan tegen ageert:

Simpel: neoliberalisme en nieuw kapitalisme is onhoudbaar. De obsessie met groei is onhoudbaar. Wereldwijd, niet alleen in het westen. Het is sociaal onhoudbaar, ecologisch onhoudbaar, economisch onhoudbaar. Kapitalisme is een utopie (Hans Achterhuis, de Utopie van de vrije markt). We zien een verarming van de middenklasse tegenover verrijking van de allerrijksten. Tegen wie richt de occupy beweging zich? Tegen de hele financiële sector, wereldwijd, tegen neo liberalisme en kapitalisme. Tegen onrecht.

Occupy bouwt aan een nieuw verhaal

Het gaat om een verhaal, het verhaal is zich aan het vertellen! Hoezo IEMAND met een visie? Die iemanden zijn er. Het zijn individuele onderdelen van een zwerm. Het verhaal verspreidt zich door het netwerk en iedereen neemt zijn verantwoordelijkheid. Het verhaal ontwikkelt zich en is geen top down ideologie. Die ontwikkelen we samen. De basis is duidelijk. We willen geen neoconservatisme, geen fundamentalisme, geen neo liberalisme. We moeten een nieuw verhaal schrijven. WIJ, en degenen die na ons komen schrijven dit verhaal. Dus niet de mainstream media, wij hebben allemaal de middelen in handen om dit verhaal te schrijven en verspreiden.

Iemand met een visie? Neem Naomi Klein of Michael Moore

Naomi Klein sprak bij Wall Street. Bij gebrek aan versterking herhaalt het publiek wat zij zegt zodat het ook in de uithoeken begrepen kan worden. Naomi Klein’s speech uitgeschreven.

Naomi Klein

Michael Moore

Hoe dan?
Kamilla Hensema (betrokken kunstenaar) doet nog een kristalheldere oproep voor “hoe dan wel”?

• Jij hebt jouw eigen talent en dus mogelijkheid om bij te dragen.
• Laat de mensen die vasthoudend zijn en tegen kou en regen kunnen, hun talent inzetten: SCHREEUWEN OM IETS GEAGENDEERD TE KRIJGEN!
• Laat journalisten, opiniemakers, mensen thuis en analisten hun talent inzetten: HET PROBLEEM DEFINIËREN!
• Laat wetenschappers, politici, en iedereen die het talent heeft om vooruit te denken hun talent inzetten: MOGELIJKE OPLOSSINGEN FORMULEREN!

Mijn eigen 10 cent?

Ik heb een eigen huis, de helft van mijn hypotheek is belegd in aandelen en een deel van mijn pensioenvoorziening ook. Ik ben ondernemer en kapitalist. Ik wil graag reserves op mijn rekening zodat ik kan investeren, mijn huis kan onderhouden, op vakantie kan en auto kan rijden. Maar ik heb ook mijn geld weggehaald bij “DE Bank” en bij Triodos neergezet, ik eet geen vlees, ik trek warme kleren aan in plaats van de verwarming hoog te zetten. Ik probeer uitsluitend te werken voor maatschappelijk verantwoorde doelstellingen. Bij alles wat ik doe heb ik in mijn achterhoofd “maakt deze keuze de wereld een stukje beter of juist slechter”? En soms kies ik “fout” en vaak kies ik “goed”.

Ik wil graag helpen bij het formuleren van oplossingsrichtingen. En wat ik het allerliefste doe is ondernemen. Ik onderneem dus mijn eigen oplossingsrichtingen en draag bij aan die van anderen. Daarbij mijn eigen twijfelende keuzes. En ik schrijf bij deze een stukje van het verhaal. En wat doe jij?

Aanvullingen

26-10 RTLNieuws van 22 okt over Occupy

26-10 de dialoog breidt zich uit: Op Aedesnet bijvoorbeeld.

26-10 spitse analyse op NRC.nl over hoe de commercie ook haar tentakels in Occupy weet te zetten