Ik zat dus te mijmeren over mijn veertigste verjaardag, op 5 september aanstaande. Heb wel veel zin om er een feestelijke dag van te maken. Mensen hier uitnodigen, lekkere liflafjes maken, veel drank in huis halen en gezellig veel in- en aanloop… ofzo. Maar hoe gezellig ik het ook vind, vaak moet ik na afloop contstateren dat ik alleen maar heb lopen rennen en niemand gesproken heb en dat ik helemaal doodmoe en kapot ben.

Hmmm…. dat zou toch anders moeten kunnen? Als organizonderaar moet het toch mogelijk zijn om daar zo weinig mogelijk gedoe van te hebben?

Wat denk je, zou ik dat feestje kunnen “crowdsourcen” via Twitter en mijn weblog? Met een bruiloft is het momenteel al aan de gang: Twedding. Echt origineel ben ik dus ook niet. Maar daar zou ik het ook niet voor doen. Mijn motivatie is dat ik graag zelf van mijn eigen feestje wil kunnen genieten zonder er vooraf en tijdens trallerhande kopzorgen aan te hebben…. en het opruimen na afloop… ook al zo’n ding.

Wat denken jullie? Is er iemand die de handschoen oppakt? Het is vrij kort dag maar het hoeft van mij ook niet allemaal mega-spectaculair…

Ik ben benieuwd.

Deze maand is voor mij een soort oud en nieuw maand. Ik ben bijna jarig en overpeins het afgelopen jaar en bezie wat me te doen staat in het komende jaar. Het einde van de zomer, het begin van nieuwe dingen. Bezinning dus. Ik vind het heerlijk om anderen als spiegel te vragen dus ik vroeg vorig jaar rond deze tijd op Twitter of mensen mij in drie woorden konden vatten. Van wat er gezegd werd, heb ik in Wordle onderstaande “wolk” gemaakt. Zonet ben ik al bezinnend mijn computer een beetje op aan het ruimen en kwam ik die woordenwolk weer tegen. Halleluja, dat geeft me alweer een positieve prikkel. En nu zit ik erover te bloggen. Waarom doe ik dat nou weer?

Nou, als ik die wolk zo zie en er weer van ga blozen dan denk ik even aan mensen die weerstand hebben tegen “social media” of online leven. Mensen die “virtueel” gelijk stellen aan “niet echt”. Die een tegenstelling voelen tussen online leven en “In Real Life”. Ik snap dat best. Had 16 jaar geleden zelf ook een enorme weerstand tegen computers en zag ze als “techniek”. Maar op dit moment is er voor mij geen onderscheid meer tussen online en offline leven. Het internet is niets meer of minder dan een van de plekken waar ik mijn vrienden, collega’s en klanten ontmoet. Het is voor mijn bedrijf een etalage, voor mijn persoon een podium en voor mijn sociale leven een hele gezellige kroeg die er altijd is.

Dus als ik behoefte heb aan feedback of op zoek ben naar antwoorden op prangende zakelijke of privé vragen, zin heb om een groepje vrienden te mobiliseren om wat leuks te gaan doen dan grijp ik de ene keer naar de telefoon en de andere keer naar Twitter of mijn weblog. Wil ik ventileren, mijn gal spuien of juist ergens over jubelen, dan doe ik dat, al naar gelang het tijdstip van de dag, de plek waar ik mij bevind en hoe mijn pet staat, online en / of offline.

Bij een vriendin op de bank, bij mijn ouders aan tafel, met een groep maatjes in de kroeg, met een klant aan tafel of met mijn online netwerk op Twitter, LinkedIn of Facebook. De online wereld is een van de plekken waar ik mijn gezicht laat zien, verbindingen aanga en mij versta met anderen. Het is een aanvulling. Het unieke is dat het zich met “het echte leven” verweeft: fysiek kan ik niet op twee plekken tegelijk zijn, online wel. Daarnaast gaat vrijwel alles online ontzettend veel sneller en makkelijker dan offline. Van mij hoeft zeker niet iedereen dat zo te doen. Weerstand mag, er bewust voor kiezen om het niet op mijn manier te doen mag ook. Helemaal prima. Maar mij helpt het enorm, op alle fronten.

Deze woordenwolk geeft me het gevoel dat mensen die mij kennen, zowel online als offline (en daar zit veel overlap in) mij écht zien. De woorden die daar staan betekenen veel voor mij. Sommige zijn verrassend en nieuw voor me, andere herken ik me meteen in. Mijzelf door de ogen van anderen. En er spreekt waardering en liefde uit. Tuurlijk ontbreekt de kritische noot. De woorden “ongenuanceerd”, “chaotisch” en “bot” ontbreken terwijl ik zeker weet dat ik dat ook wel eens ben. Maaruhhh… BOEIEN! Ik heb een boost gekregen via Twitter, op het moment dat ik dat een jaar geleden nodig had en ik vind hem nu weer terug en hij doet weer iets moois! Kortom: who cares en kritiek op Sanne heb ik zelf al in overvloed. Dus ik denk dat ik dat gewoon even met jullie wilde delen en vooral ook even de mensen wil bedanken die vorig jaar aan die wolk bijgedragen hebben. En voor de sceptici: ja, het kan zeer zeker ook zonder. En ik vind het leuker mét.

Samen met Martijn Aslander en Frank Meeuwsen stond ik aan de wieg van de website Lifehacking.nl In 2008 maakte Van Duuren media van de artikelen op die site een boekje: “100 lifehackingtips”. Dat is nog steeds gratis te downloaden. De nieuwe editie van het boek is bijgewerkt en het zijn nu 150 tips op het gebied van Time management, persoonlijke ontwikkeling, werkhouding en natuurlijk computer- en internet trucs geworden. Een aantal van de artikelen die ik voor lifehacking.nl schreef zijn weer in het boek opgenomen. 150 Lifehackingtips stond in no time op verkooppositie #1 op Managementboek.nl. Bestel het hier. [aff] Je kan ook even wachten want ook van deze editie komt een gratis download.

Ken je dat gevoel: je ziet iemand twitteren over een live concert waar hij is (geweest) en je had daar zelf ook zooooo graag bij willen zijn? Nee? Dan moet je nu niet verder lezen. Ja? Dan kan je waarschijnlijk helpen.

Help mee met het bouwen van Neerland’s meest complete twitterstream over live concerten!

Wat kan je doen?

Je speelt in een band, je werkt bij een podium, festivalorganisatie, boekingskantoor, platenmaatschappij of je bent gewoon een enorme fan van d’een of d’andere band? Je bent net als ik verslaafd aan live concerten?

Twitter alles rond livemuziek naar @livetipsNL en/of gebruik de hashtag #livetipsNL

1. Twitter naar @livetipsNL als er een nieuw live optreden bevestigd is (dus geen radioshows). Je mag herhaaldelijk twitteren, spammen bestaat niet als het over live muziek gaat.
2. Ken je twitterende bands die LivetipsNL moet volgen en andersom? Tip dat via Twitter.
3. Twitter als je hoort dat ergens een band op gaat treden, als je ernaar toe gaat, als je er bent, als je weer thuis bent. Twitter wat je ervan vond, hoe hard je je erop verheugt, met wie je gaat en waarom anderen ook moeten gaan.
4. Wil je harder helpen? Ik kan fanatici toegang geven tot de Twitter account LivetipsNL
5. Ken je RSS feeds van zalen, tijdschriften, radiostations, boekingskantoren, promoters, labels etc die uitsluitend live concerten bevatten? Twitter daarvan een url naar @livetipsNL dan kijk ik of ik die feed ook kan doorsluizen naar de twitter account.
6. Zegt het voort, zegt het voort. Vermeld de account bij de podia waar je speelt, neem op in je mailinglijst, plug het bij je favo radiostation, sms het naar je vrienden, twitter het naar je followers. Een link naar deze blogpost volstaat om te informeren.

Tips voor de tweets:

• Houd de tweet kort (ca. 120 tekens), dat maakt ReTweeten makkelijker.
• Gebruik de hashtag #livetipsNL, dan kunnen alle livetips ook langs die hashtag gevolgd worden.
• Vermeld: datum, zaal/festival, stad of dorp, url naar zaal / url naar je band en eventueel support acts.

Ben je nog niet zo heel erg thuis op Twitter?

Een hele handige twitter handleiding op de site van Paulus Veltman (rechtsbovenaan klikken voor download).
Hasthags uitgelegd.
Een hashtag volgen alsof het een real time chat is kan je op LivetipsNL TweetChat.
Een hashtag zoeken en volgen kan op search.twitter.com

Waarom doe ik dit?

Omdat ik er zelf behoefte aan heb, ik ben verslaafd aan live “pleurisherrie”. Ik kan het nog niet vinden elders dus doe ik het zelf maar. Ik heb een boekingskantoor / festivalorganisatiedinges / platenmaatschappijtje gehad van 94 tot 2000. Dat was toen je nog zelf moest kunnen programmeren om iets op het internet te zetten. De dingen zijn nu zoveel makkelijker geworden… dus ik doe het omdat het kán. Daarnaast twitter ik al heel veel over concerten waar ik heen ga, vooraf, tijdens en na afloop. Het is erg leuk om te delen met mijn volgers en wordt kennelijk ook op prijs gesteld. De links naar concerten die ik tweet worden volgens de statistieken het allermeeste bekeken van alle links die ik tweet. Ik blijf op mij eigen account gewoon over muziek twitteren hoor, maar een complete twitterstream van live muziek in NL leek mij een goed idee. Zeg je: “nou San, dan heb je niet goed opgelet want het is er allang” dan hoor ik dat graag hieronder in de reacties of via twitter.

Charles Leadbeater: We-Think

Enorm trots was ik toen ik door SDU gevraagd werd om het voorwoord van de Nederlandse Vertaling van Charles Leadbeater’s boek We Think te schrijven. Ik heb er ook eigenlijk verder weinig aan toe te voegen. Het is een knalgoed boek, klaar. En het ligt NU in de Nederlandse winkels. En de rest staat hieronder, in mijn voorwoord:

‘Als jij en ik beiden een dollar hebben, en we ruilen, hebben we allebei nog steeds één dollar. Als jij en ik allebei een idee hebben, en we ruilen, hebben we allebei twee ideeën.’ Auteur onbekend*

In een notendop is dat de boodschap van Charles Leadbeater in We-think: delen is vermenigvuldigen. Hij beschrijft creativiteit, massa-innovatie en samenwerking over de muren van organisaties en afdelingen heen. Dit kun je een utopisch beeld noemen, maar wat mij betreft beschrijft hij niets anders dan een werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin mensen die iets willen, gemakkelijker dan ooit een beroep kunnen doen op de kracht van velen. Een werkelijkheid waarin het niet meer nodig is om ideeën te bevriezen in formele hiërarchieën, maar waarin je sneller en gemakkelijker dan voorheen mensen mobiliseert om bij te dragen aan een gezamenlijk doel.

We leven in een wereld die draait om informatie en netwerken. Maar staan we op het punt om ten onder te gaan aan informatieoverdaad en massa’s vluchtige online-‘vrienden’, of weten we de collectieve intelligentie en verbindingen zo te mobiliseren en organiseren dat ze een stuwende kracht (blijven) vormen? Hoewel ik dagelijks te maken heb met mensen die zuchten onder een te volle inbox en die er niet aan moeten denken zich te moeten verdiepen in fenomenen als RSS, blogs, wiki’s, twitter en LinkedIn, zie ik steeds meer voorbeelden die aantonen dat het wél goed mogelijk is om gebruik te maken van al die informatie en verbindingen, door We-think als filter te gebruiken.

Juist in deze genetwerkte informatiesamenleving weten mensen elkaar nog maar moeilijk te vinden. Het aantal “kennissen” is fors toegenomen, maar het is bijna onmogelijk om van al die kennissen te weten wat hun passies en talenten zijn. Managers weten niet wat hun medewerkers allemaal kunnen en weten, collega’s weten niet dat ze van elkaars kennis kunnen profiteren, overal wordt het wiel opnieuw uitgevonden en lekt de kennis in grote stromen weg. Zelfstandigen ploeteren in hun eentje met hun idee en maatschappelijke organisaties werken massaal langs elkaar heen. Voor elke wens moeten volgens sommigen nog steeds complexe, dure ICT-systemen worden gebouwd, die lang op zich laten wachten en bij ingebruikname al verouderd zijn.

Tegelijkertijd zie ik binnen organisaties en netwerken slimme mensen gebruikmaken van Web 2.0-technologie die gratis en in een uurtje in gebruik genomen is. Ze knopen houtje-touwtje een wiki, blog en microbloggingdienst aan elkaar, vormen een groep op LinkedIn, of nemen een Ning-community in gebruik en gaan gewoon hun gang. Ze organiseren zichzelf en lossen problemen op. Ze wisselen vrijelijk kennis en ervaring uit, ontmoeten elkaar, leren van elkaar en bouwen als vanzelf aan een goed geborgde informatiebron. Delen is vermenigvuldigen.

Leadbeater beschrijft deze processen, geeft tal van beelden en benoemt succes- en faalfactoren. We-think ontstaat wanneer onafhankelijke individuen in groepen met grote diversiteit effectief samenwerken. Het draait om de juiste mix van participatie en samenwerking, diversiteit en gedeelde waarden, onafhankelijkheid en gemeenschapszin. Van die mix is geen recept te geven en volgens mij komt dat recept er ook niet. Maar er is wel een ingrediëntenlijst en Leadbeater beschrijft deze in zijn boek.

Wat mij daarnaast aan dit boek bijzonder aanspreekt en wat het ook onderscheidt van zijn bloedbroeders (Wikinomics, The Long Tail, The Cluetrain Manifesto), is dat Leadbeater de ontwikkelingen in een breder kader zet. Hij beschrijft historische waarden als gemeenschapszin, solidariteit en vertrouwen. Waarden die vroeger de smeerolie van de samenleving waren. Leadbeater laat zien dat oude waarden terugkeren als voedingsbodem van succesvolle creatieve groepsprocessen. ‘Radicaal oud denken’: het nieuwe blijkt veel ouder dan we dachten. Interessant om te zien dat deze Web 2.0-‘nieuwlichterij’ dus wortelt in oude tradities. Hij beschrijft de impact van We-think op politiek en sociale structuren, op de publieke sector, wetenschap en de economie. Hij sluit daarbij gelukkig niet zijn ogen voor de mogelijke negatieve gevolgen.

Gaat straks de hele wereld aan de We-think? Vast niet. Is het van toepassing op alle economische en maatschappelijke sectoren? Waarschijnlijk niet. Is het de oplossing voor alle problemen in de wereld, van het uitputten van energiebronnen tot de ongelijke verdeling van macht en geld? Niet op korte termijn. Maar als deze ontwikkeling beklijft en steeds meer mensen zich verenigen rond een passie of probleem, zichzelf organiseren voor een oplossing, dan is er in ieder geval iets positiefs in gang gezet. Een optimistisch, hoopvol boek. ‘Pessimisten hebben gelijk, optimisten hebben succes.’*

* Dit citaat trof ik aan op de website van managementdenker André Meiresonne.
* Ook van dit citaat kan ik de bron niet herleiden. Ik trof het aan in een weblog

Pyter Wagenaar van Taalwerkplaats redigeerde dit.

Disclosure: de links naar boeken op managementboek.nl zijn voorzien van een “affiliate link”. Dat betekent dat ik van per aanschaf via zo’n link een paar cent krijg. Al gauw genoeg om een keer per jaar een kopje koffie van te drinken :-D Wil je dat liever niet, dan haal je in het adres het laatste stuk (vanaf het vraagteken) weg, enter en je bent op een ‘schone’ pagina. Of je bestelt het boek bij Bruna.

24 november 2009: aanvulling. Na mijn oproep op Twitter of iemand het voorwoord in het Engels wilde vertalen is dit het resultaat: Translation in English (pdf) met grote dank aan Tim Bruls!

Het ‘fenomeen’ waardering achteraf heeft veel publiciteit gekregen. Ik kan daar enorm van genieten want het gaat hier om een andere manier van waardedenken, het denken vanuit overvloed en optimisme in plaats van schaarste en angst. Dit betekent ook dat ik heel veel vragen krijg van anderen die zoeken naar een manier om dit denken in hun werk te gebruiken. Omdat ik het liever heb over mijn werk zelf, dan over de manier waarop ik mijn werk doe heb ik mijn blogposts en achtergrond informatie verzameld in een pagina op dit weblog waarin je hopelijk je eigen weg kunt vinden:

Pagina Waardebepaling

Ook voor klanten staat daar informatie over mijn manier van werken, waardering en vergoeding.

Ik heb geprobeerd een samenvatting te geven van de antwoorden die ik doorgaans per mail of in gesprek geef. Is dat niet voldoende dan is er een groep op LinkedIn waarin mensen die het al een tijdje doen en mensen die er iets mee willen met elkaar uitwisselen. De LinkedIn groep Waardebepaling achteraf. Dat is de beste plek om je vraag te stellen!

Verhalen vertellen!

Ik vind verhalen vertellen voor een groep een van de leukste dingen om te doen. Gelukkig mag ik het ook heel vaak, bij organisaties die willen weten wat Web 2.0 inhoudt, wat het voor hen kan betekenen en wat ze er eigenlijk wel niet van moeten vinden. Ik kan het ook best goed, doorgaans, al zeg ik het zelf. Maar soms gaat het wat minder, en eigenlijk doe ik ook maar wat. Al aanrommelend lukken mij best veel dingen, maar ik wilde dat spreken voor groepen toch ook graag expres goed kunnen doen. Daarnaast ben ik dol op leren in groepsverband dus het was weer eens tijd voor een cursus.

Het valt een beetje buiten het thema van mijn blog, maar het gaat wel over mij als mens én ik wil anderen dit pareltje niet onthouden. Dus ik vind het wel kunnen dat ik deze cursus hier even jubelend promoot!

Cursus Retoriek – Spreken in het openbaar door Jan Vaessen.

Jan Vaessen verenigt het aangename met... het aangename. Foto @advany

Er zijn ongetwijfeld vele trainingen hiervoor maar de redenen dat ik voor Jan heb gekozen zijn

• hij is een goede vriend en ik gun hem de klandizie
• ik wilde ook graag ervaren hoe het bij hem is zodat ik er tegen anderen over kan vertellen
• hij is dominee (ecnt!) en filosoof (vind ik) en gepromoveerd op interpretatiemodellen
• hij staat natuurlijk elke week in de kerk te preken
• zijn optimistische en open kijk op de wereld inspireren mij
• je kan enorm met hem lachen
• ik verwachtte van hem dat hij het spreken in het openbaar in een breder kader zou plaatsen waardoor ik meer bewust en holistisch naar ‘de wereld’ en mijn bronnen zou gaan kijken.

Dit maakt hij tot nu toe helemaal waar.

Ik volg de cursus in Utrecht, samen met een stel mensen die ik al redelijk kende voordat ik eraan begon. We zijn nu halverwege. Jan gebruikt als kapstok een songtekst die als een rode draad door de cursus heen loopt. Na een introductie in de Hermeneutiek (interpretatiemodellen) gingen we die songtekst interpreteren en door dat te doen kregen we zicht op de verschillende interpretatie modellen.

Na een les over een goede structuur en opbouw van een tekst moesten we er ieder een korte lezing over geven (10 minuutjes) en dan ervaar je hoe het werkt als je duidelijk kiest voor een interpretatiemodel en een bepaalde structuur. Tegelijk voel je het verband tussen interpretatiemodellen en je kijk op de wereld en je bronnen en merk je dat “Retoriek” eigenlijk gaat over het leven. Dat vind ik heerlijk.
Ik kan er nu ook mee spelen. Ik bedacht laatst: neem een meubelstuk uit je huis als bron, eentje met een verhaal en “interpreteer” dat en vertel erover. Gewoon voor mezelf, in mijn uppie. Dat was leuk spelen!

Resultaat:

Na de tweede cursusdag moest ik een spannende lezing geven bij een zuivelfabrikant en daarbij heb ik de theorie van Jan al ingezet en het was een daverend succes en ik had voor het eerst het gevoel dat ik niet zeg maar gewoon wat aan het “Jammen” was geweest maar dat ik zelf echt invloed had gehad op dat succes. Ik kreeg hele mooie feedback op die lezing: “je zegt dingen die voor ons misschien wat pijnlijk zijn om te horen, maar je brengt het met humor. Het was net alsof we naar Brigitte Kaandorp zaten te luisteren”. Dat was dus erg fijn.

In het verschiet ligt nog een lezing “buiten de deur” dus over mijn eigen thema, met mijn eigen publiek filmen en dat in de groep bespreken.

Kortom:

De cursus van Jan is geen Quick Fix, maar een diepgaand verhaal over filosofie en levensbeschouwing. Waarbij iedereen zijn eigen weg volgt (dus je zit niet de hele tijd naar een prediker te luisteren ofzo)
Jan is een schitterende vent die zichtbaar geniet van het geven van de cursus en die met een dosis humor en nederigheid zijn ding doet.
De groep is klein en intiem en hij creëert een veilige sfeer om in te experimenteren en te werken.
Voor mij zijn de Retoriek middagen echte uitstapjes, verwenmiddagen.

Dit najaar starten er weer cursussen in Amsterdam en Gasselte. Meer informatie:

Cursus Retoriek op naamlooz.nl
Jan Vaessen’s website
Jan Vaessen’s blog

MacFan 84 ligt al in de winkels, dus nu mag ik de pdf van het portret dat Ben Melis van mij optekende (met pen en papier, de batterij van zijn iPod was leeg ;-D online zetten.

“In 2005 begint Sanne opnieuw voor zichzelf. Ze begeleidt innovaties van bedrijfsprocessen. In die periode krijgt ze genoeg van het internet. ‘Ik vond het een grote berg éénrichtingverkeer vol met marketing-bagger.’”

Het is best een aardig beeld van mijn persoontje geworden!

Download: Sanne Roemen – Lessen in Luiheid. MacFan *83, september 2009, Tekst: Ben Melis, Foto’s Felix Kalkman.

De wereld is best leuk, door de ogen van Jasper van Impelen. Hij vatte het idee op om korte filmpjes te maken van inspirerende mensen en die zet hij op Go Create. Optimisten, mensen die leuke dingen doen en helpen om de wereld een tikkie beter te maken. Best trots dat hij mij ook wilde filmen :-D

Kijk maar:

Krijg je van die filmpjes trouwens zelf ook zin om een beetje blij te worden en aan de weg te timmeren, of om die stap te zetten waar je al een tijdje tegenaan hikt? Ga dan ‘s gezellig wandelen met Jasper. Dat helpt vast!

Op welke talenten en drijfveren kan ik jou aanspreken?

[Dit is een gerecyclede post van mijn oude blog. Ik kan hem online nergens meer vinden, maar er werd veel naar gelinkt, dus ik heb hem van een backup geplukt en geactualiseerd. Hij blijkt nog steeds relevant]

Ik (her-)schrijf dit vooral omdat ik uitsluitend in netwerkverband werk met andere zelfstandige professionals. Ik kom er dan ook heel veel tegen. Het is mijn persoonlijke frustratie dat ik niet bij iedereen meteen duidelijk krijg wat ik aan ze zou kunnen vragen, wat ik aan ze heb.

Dit noemen mensen ook wel “Personal Branding”, dus zeg maar je eigen merk neerzetten. Prima term, hoewel het ook een beetje afstandelijk klinkt. Een personal brand voelt voor mij niet helemaal als “je identiteit”. Het voelt een beetje alsof je een “brand” (merk) zou kunnen kiezen dat mijlenver van je identiteit, passie, drijfveren af zou kunnen staan. En waarschijnlijk kán dat ook prima. Alleen, ik denk dat je daar hartstikke ongelukkig van wordt, van zo’n spagaat. Nou ja, ik dwaal af.

Tegenwoordig kom ik dit probleem steeds vaker bij klanten tegen. Zij willen hun netwerk dynamiseren, hun personeel en omgeving stimuleren om met elkaar contact te maken en uit te wisselen. Daarvoor gaan we op zoek naar de informele krachten in de organisatie en hun netwerk. We willen daarbij snel een beeld hebben van “what makes them tick”. De mensen die erin slagen daar duidelijkheid over te geven, komen als eerste bij ons in beeld. Maar de verborgen talenten en krachten zijn minstens net zo waardevol, eigenlijk zou ik die het liefste eerst in beeld hebben. De mensen die niet meteen opvallen, niet als eerste op de voorgrond treden, maar die wel een hele duidelijke passie hebben.

Waarom is het belangrijk om daar duidelijk over te zijn?

Voor alle ‘werkers’ wordt het steeds belangrijker dat je duidelijk maakt waar je op aangesproken kan worden. Voor iedereen die iets wil is het belangrijk om daar duidelijk over te zijn. Wat jouw unieke talenten en drijfveren zijn. Voor je collega’s, je klanten, je baas, je samenwerkingspartners. Wanneer je namelijk datgene kan doen waar je goed in bent en plezier aan beleeft, op de manier die jou ligt en voor de mensen waar het mee klikt, tja… dan gaan dingen lukken.

Het valt me op hoe veel mensen vertellen over hun werk en hoe verschrikkelijk moeilijk het is om duidelijk te krijgen wat ze precies toevoegen. Veel mensen gebruiken generieke termen om hun vak aan te duiden. Bijvoorbeeld ‘trainer’, ‘adviseur’, ‘projectmanager’ of ‘ontwerper’. Dat werkt niet, da’s veel te algemeen. Wel eens gemerkt dat mensen dan glazig gaan kijken? Tuurlijk horen die woorden erbij, maar als bijzaak, niet als hoofdzaak. Als het gesprek eenmaal op gang is, niet als binnenkomer.

“Vroeger” toen er nog cd’s gemaakt werden, dachten we heel goed na over de eerste track of de single. Dat moest knallen, dat moest in een klap duidelijk maken waarom je de hele cd zou moeten kopen en niet alleen de single. Of bij filmtrailers, daar werkt het ook zo; die moeten jou naar de bioscoop trekken, of naar de dvd-otheek.