Welke lading geef ik aan het woord “Durf”?

Is het lef, moed, optimisme, naïviteit, bluf, onbezonnenheid? Is het het tegenovergestelde van angst? Andere bloggers in deze estafette leggen de link met ‘je kop boven het maaiveld uitsteken’ en met risico’s nemen. Logisch. Sommige mensen vinden dat ik dat doe, mijn kop boven het maaiveld uitsteken en risico’s nemen. Heb ik ze misschien wel een beetje bij geholpen door deze blogpost over enge dingen doen. Zelf denk ik dan ‘ben ik nou zo dom? welk maaiveld, wat voor risico’s?’.

Oud zeer!

Laat ik bij het begin beginnen en dat wordt heel persoonlijk. In interactie met anderen gelden ongeschreven regels. Op de lagere school ontdekte ik dat doordat ik van alles deed wat niet door de sociale beugel kon. Bijvoorbeeld voor “sukkels” opkomen, of met mijn Elvis Presley pak aan naar school of gewoon ijverig zijn en mijn best doen. Die dingen deed ik niet omdat ik dat durfde maar omdat ik daar zin in had. Ik had geen idee dat dat maar stom gevonden werd. En dan word je door andere kinderen soms hard afgerekend, van uitjouwen en uitlachen tot pesten en soms zelfs slaan. Ik werd daar teruggetrokken van omdat ik niet doorhad wat de regels waren, dus ik durfde niet meer te experimenteren. Wat ik ook had kunnen doen was zelf gaan pesten en uitlachen en schelden. Maar daar had ik niet zo’n zin in.

Volgens mij hebben aardig wat mensen als kind zoiets meegemaakt. Je wilt ‘jezelf’ zijn, experimenteren, dingen ontdekken, groeien. Je wordt daarop soms afgerekend en dan word je verlegen of een pestkop (kort door de bocht gezegd). Uiteindelijk ontwikkelen de meeste mensen een gevoel voor sociale grenzen en gaan ze zich “normaal” gedragen. In mijn ogen zit ‘durven’ in die momenten dat je teruggaat naar dat kind vóór dat het zich die ongeschreven regels eigen maakte, het kind van voor de harde les:

  • het kind dat zichzelf uitnodigt bij het spel van de anderen
  • het kind dat het voortouw neemt en anderen iets uitlegt
  • het kind dat zijn tekening trots laat zien
  • het kind dat durft te vragen
  • het kind dat een zandkasteel bouwt op het randje van de zee
  • het kind dat zijn zelfgemaakte carnavalsoutfit naar school aan doet

Dan merk je soms dat je daarvoor niet uitgelachen wordt, maar dat je juist applaus krijgt en complimenten en constructieve reacties. Hee, dan wordt durven ineens heel leuk!

Het vergrootglas van het sociale internet

Web 2.0 maakt durven nog leuker (en enger) De media doen altijd al rare dingen met mensen. Een van de grootste mysteries vind ik bijvoorbeeld dat vroeger in het T.V. programma “All You Need is Love” mensen hele enge dingen deden om iemand de liefde te verklaren. Dan vroeg Robert ten Brink aan ze “waarom heb je hem / haar dit nog nooit verteld?” en dan zeiden ze bijna allemaal “dat durfde ik niet”. Nou breekt me de klomp! Rechtstreeks, zonder camera’s durven ze niet, en voor een gigantisch kijkerspubliek ineens wel! Als mensen eenmaal in de spotlight staan, durven ze ineens veel meer. En web2.0 is een medium waarmee iedereen zijn eigen spotlight op zichzelf kan richten.

spotlight

Sommige mensen laten op internet heel veel van zichzelf zien. Creativiteit: foto’s, muziek, filmpjes, gedichten of artikelen. Soms hele persoonlijke dingen, soms misschien een beetje genant, of ‘gewaagd’. En heel erg vaak worden ze dan NIET uitgelachen, krijgen ze juist applaus en complimenten en constructieve reacties. En dan heeft internet ook nog eens het versterkende effect dat die hele show, inclusief applaus, altijd terug te vinden is, dus niet in een moment bevroren. Voor het oog van velen krijgen de creators complimenten van andere creators die ook complimenten krijgen. En andere mensen zien dat het leuk kan zijn en die gaan dan ineens ook van alles zitten durven. (Dan heb ik het natuurlijk niet over foto’s van hoe jij in een dronken bui halfnaakt op het biljart stond te dansen tijdens een vrijdagmiddagborrel he? Dat is geen durven meer, dat is tsja… gewoon erg onhandig.)

Afgaan op het internet doet ook pijn!

Dat klopt. Kritiek en stomme fouten worden ook uitvergroot op het internet. Iemand klaagt over Dell en binnen de kortste keren is die klacht het allereerste zoekresultaat in Google. Als je daar echter slim mee omgaat, en het probleem gracieus oplost, zichtbaar voor iedereen, op het podium dat voor jou gecreëerd is dan kan dat wederom applaus opleveren en je reputatie versterken. UPC heeft dat gedaan met het webcare team dat klachten in de blogosphere opspoort en zichtbaar met oplossingen komt.

Kortom, durven is leuk en ook best slim om te doen. Je gaat merken dat dingen veel vaker wél dan niet lukken. Je ervaart dat mensen vaker positief reageren dan negatief. En daar ga je dan weer meer van durven en zo komen veranderingen op gang, krijgen ze momentum en wordt de wereld leuker.

Ben ik nou zo dom, welk maaiveld, welke risico’s?

Als je zichtbaar durft en mensen om je heen durven ook meer en meer, dan wordt het maaiveld van jouw realiteit steeds hoger, dan staat niet alleen maar jouw koppie daar bovenuit te prijken, maar dan sta je er samen! Dat maaiveld is best een mooie plek. Het risico dat het lukt, dat je gaat blozen omdat je een publiek compliment krijgt, het risico dat je je eigen talenten ontdekt en daar ook op aangesproken wordt. Dat risico neem ik met plezier. Dan maar dom, naïef, pathologisch optimistisch, moedig of onbezonnen. De Sanne die niets meer durfde, daar heb ik gelukkig vrij snel afscheid van genomen, die was niet zo heel interessant om te zijn.

Dit ‘stokje’ kreeg ik doorgegeven door Gerjanne Tiemens, en het is opgestart door Corne Kox van de Hanzehogeschool in het kader van 210 jaar durf! Ik geef het stokje door aan Noor Bongers, oprichter van Stichting Great Place to Live. Omdat zij zelf heel veel durft, en er een vak van heeft gemaakt om andere durfals om zich heen te verzamelen.