probleemoplossend nadenken doe ik vaak wandelend met mijn hond. dan ben ik in n soort trance en krijg wel eens opmerkingen dat k niet gedag zeg. tja, das dan pech…

ariane

Waarbij in je persoonlijke leven soms gewoon lekker spontaan, geen agenda’s heerlijk kan zijn.

Af en toe de digitale wereld uitzetten kan heerlijk zijn voor je gemoedsrust.

Gewoon lekker genieten van het zonnetje en het vogeltje wat op een takje zit te fluiten.

Dat is mijn ervaring in ieder geval. Ik heb er baat bij gehad.

Hoop dat het helpt.

Telefoon. Heb ik op zich niet zo’n moeite mee dat mensen bellen. Het probleem dat ik wel ervaar als ik aan het werk ben is dat ik ‘afwezig’ ben aan de telefoon. “Wat zei die persoon ook al weer?” Maar in mijn eigen tijd gaat die uit. Ik gebruik twee mobieltjes. Een voor mijn privé leven en één voor mijn zakelijke leven. Dan ben ik ieder geval bereikbaar voor mijn naaste familie en vrienden als ik vrij ben. Dat nummer wordt ook zelden uitgegeven. Zakelijk kunnen mensen een voicemail achter laten en dan neem ik contact met ze op wanneer het mij het beste uitkomt. Bijvoorbeeld ‘het administratie uurtje”. Dan ben ik er klaar voor en kan ik mij richting op het gesprek.

Post vind ik het ergste. Weer zo’n complexe bureacratische brief waar ik zo ongeveer 8 uur (of maanden) mee bezig ben om te ontcijferen, vertalen en op te lossen. Ooit van de dikke van Dale gehoord, denk ik dan weleens? (ook al is mijn spelling en schrijven niet de beste in de wereld) Waar halen ze die ambtelijke taal vandaan soms, vraag ik me dan af. Die brieven zie ik dan liever komen dan gaan. De post mijd ik als de plaag totdat ik er klaar voor ben. Gelukkig gebruiken de meeste schappelijk termijnen van bijvoorbeeld twee weken of langer. Ik heb er ruimte voor in mijn schema gemaakt. Dit geeft me tevens tijd om oplossingsgericht naar die brieven te kijken en constructief terug te koppelen. Want laten we wel wezen, veel dingen zijn uitstekend geregeld. Het is alleen de uitzonderingen die soms zo vreselijk veel tijd (is geld) kosten.

Mensen die me willen spreken laat ik bij voorkeur een boodschap achter laten. Die kan ik dan lezen in een ingeplande tijd en op terugkomen. Alles staat ingepland op de tijd dat het beantwoord moet worden en de eventuele voorbereidingstijd. Lukt niet altijd, maar meestal weet ik mezelf zo veel stress te besparen. Je moet wel voor jezelf weten hoe lang je er ongeveer over gaat doen. Je kunt een vooronderzoek doen om te kijken hoeveel tijd iets ongeveer gaat kosten.

Een mooie uitspraak vind ik:
“Lack of planning on your part does not constitute an emercy on my part. ”

Wat voor mij alles heerlijk relativeert, met name mijn vroegere schuldgevoel als ik nee moest verkopen aan iemand die op het laatste moment iets opgelost moest hebben want anders vergaat de wereld.
Uitzondering daargelaten uiteraard.

Een digitale agenda vind ik zeker handig . “Mijn tweede geheugen” noem ik het wel eens. Ik vergat altijd op tijd in mijn papieren agenda te kijken. Waarbij ik wel een hekel heb aan ‘Tasks’ . Die dingen kunnen bij mij soms lijstjes worden van ‘zesduizend’ dingen die ik nog moet doen. Wat bij voorbaat al tot absolute stress leid en totale meltdown van elke productiviteit na een aantal dagen. Waar ik dan echt van moet bijkomen (puff puff). Dus daar ben ik mee gestopt. Agenda items met een reminder bijvoorbeeld een aantal dagen, uren of minuten van tevoren vind ik ideaal. En past perfect in mijn workflow.

Twitter, LinkedIn, Hyves en al die andere dingen kunnen me gestolen worden. Noem me ouderwets. Ik heb er geen tijd voor.

Voor mij heb ik een rhytme gevonden dat redelijk werkt voor mij. Mijn werkstress is zichtbaar verminderd en ik kan zaken in goede banen leiden. Vraag me af of dat verschillende is voor mensen en of je wel een algemeen iets daar voor kan vinden?

Als je zoals jij (Sanne) en ik afhankelijk bent van je brein om oplossingen te genereren voor klanten zijn onderbrekingen en bovendien de psychologie (gevoel) van het bereikbaar zijn heel onwenselijk voor je denkprocessen, die niet alleen bewust maar ook onbewust plaatsvinden. Veel oplossingen genereren zichzelf terwijl je iets anders aan het doen bent, maar dat zijn bij voorkeur onafgebroken periodes waarin iets kan sudderen. 10×10 minuten versnipperde aandacht is NIET hetzelfde als 100 minuten onafgebroken!

Voor (professioneel) denkologen, strategen, creatieven en (hoogsensitieve) kenniswerkers is zuinig zijn op je ‘mentaal-creatieve resources’ (oplossingen kunnen genereren, analyses maken die van hoge kwaliteit zijn, de vinger op de zere plek kunnen leggen) heel belangrijk.

Wat ik nog niet heb is een goeie lifehack hiervoor.
Zit het ‘m in verwachtingsmanagement misschien? Of een bepaald bericht op je voicemail? Of gewoon maar stug volhouden als ‘onmobiel bereikbare denkologiebrigade’ (door mij al eens schertsend betiteld als ‘De Wegdrukkers’ ;-)) en hopen dat het allemaal goed komt?
Of is het een maatschappelijke puist die het eerst opduikt bij de vernieuwers en een symptoom is van een overvoerde communicatienetwerken (de techniek kan het aan, maar de mens ook?) en dadendrang? (ADT!)
Of is het een kwestie van het gewoon zo aanpakken en er verder niet mee zitten?

Ik puzzel nog even verder …
:-)

- – -
Meer informatie over denkologie:
http://users.telenet.be/mydotcom/upub/denkolo/denkolo.htm

Maar het uren autistisch achter elkaar doorwerken lonkt en is voor mij ook nog steeds de beste manier van werken.

Ook ik begin een lichtelijke afkeer te ontwikkelen van het ‘altijd bereikbaar zijn’. Ik ben van mening dat het tegenwoordig een keuze is of je altijd bereikbaar bent of niet.