Uit de visuele mens-essentie die Marina Noordegraaf over mij maakte:

Foto Brendan Adkins, tekst Marina Noordegraaf. cc

Waarom schieten labels tekort?

Ik heb verschillende namen / labels: “groepsfacilitator” “brainstormbegeleider” “internetspecialist”, “web 2.0 hofnar”, “lifehacker”, “informatiespecialist”, “managementadviseur” en ook “werknomade”. En dat is allemaal best nuttig, behalve als je op dat punt stopt met nadenken. Dit geldt voor iedereen die zichzelf labelt of die labels opgeplakt krijgt. Denk aan al die adviseurs, trainers, coaches en veranderingsmanagers. Want al die benamingen zijn eigenlijk woorden voor de instrumenten die wij gebruiken om doelen te bereiken. En die ik aan anderen aanreik om hen te helpen hun doelen te bereiken. En daar zit hem de kern van de zaak: wat is het doel, wat is de essentie van wat ik wil bereiken?

Waarom is de essentie zo belangrijk?

Om even bij mezelf te blijven: mijn essentie is dat ik zoveel mogelijk tijd en gedachten wil kunnen besteden aan de dingen die er volgens mij écht toe doen. Ik word blij van slimme en nieuwsgierige mensen om me heen, van creëren (samen of alleen), van uitwisseling, van problemen op hele simpele manieren oplossen. Van eenvoudige antwoorden op complexe vragen. Van paradigma veranderingen en aha!!! belevingen. En ik word ook blij van stilte, niets doen, wandelen, boeken lezen en met de katten op schoot zitten. Ik vind mijn familie en vrienden belangrijk en mijn eigen ontwikkeling ook. Ik word narrig van bullshit, van ‘gedoe eromheen’, van zinloos geouwehoer (ook van koetjes en kalfjes), van files, papierwinkels, procedures en hinderlijke regels. Om de essentie uit te leggen heb ik dus ook heel wat meer woorden nodig dan alleen een paar labels. Vandaar ook dat die labels best handig zijn.

Wat heb ik daarvoor nodig en wat juist helemaal niet?

Om samen te kunnen werken met andere vrije geesten heb ik beheersing van Web 2.0 instrumenten nodig, en heb ik het nodig dat die anderen die ook kunnen en willen gebruiken. Dus leer ik mijzelf bloggen, wiki’s gebruiken, taggen etc en als ik het dan snap dan leg ik het aan anderen uit en probeer ik ze te enthousiasmeren.

Daarnaast heb ik voor datzelfde doel nodig dat ik af en toe bij die mensen in de buurt kan zijn. En omdat ik de meeste ‘besprekingen’ tot de categorie ‘zinloos geouwehoer’ vind horen, kom ik liever samen om te co-werken of te borrelen. Dus ben ik een “werknomade”. En ik heb complexe vragen nodig en die kom ik vaker tegen wanneer ik andere mensen spreek die tegen complexe vragen aanlopen.

Voor stil en alleen of juist bij familie of vrienden zijn heb ik nodig dat ik gaten in mijn agenda kan slaan en dat mijn hoofd leeg genoeg is om van die stilte of mensen te kunnen genieten. Idem geldt voor wandelen, fietsen, katten op schoot en lezen / leren / ontwikkelen. Dus daarvoor dient mijn gereedschap “lifehacking” en “Getting Things Done”. Om slim mijn tijd te besteden, maar nog veel belangrijker: om een leeg hoofd te hebben!

En om te kunnen onstnappen aan regels en procedures, files en gedoe eromheen heb ik nodig dat ik geen baas heb, maar klanten (die ik dan weer liever partners noem).

En als ik dus die instrumenten handig inzet, dan kan ik veel aandacht en tijd geven aan de dingen waar ik blij van word en die ik belangrijk vind. Simpel he?

En zo kom ik gaandeweg steeds vaker tot de voor mij meest essentiële essentie: en dat is wanneer ik eraan bijdraag dat ánderen tot hun essentie komen!

Bij deze: denk eens na over jouw labels, en in hoeverre zij je instrumentarium benoemen en niet je essentie? En waar dragen die instrumenten dan aan bij? Of heb jij labels die wél je essentie benoemen? Hoe ben je daarop gekomen? Wat is jouw essentie? Schrijf erover in een reactie of laat je prikkelen tot een eigen blogpost. Als je dan een trackback maakt naar dit bericht komt er automatisch een link naar jouw artikel in de lijst met reacties. Ik ben benieuwd.

[edit 2 september: nieuw beeld geplaatst met Engelse tekstcorrecties. Met dank aan Natasha Cloutier]