Wat ben ik toch een enorme mazzelaar!!! In het kader van een onderzoek mochten Abdul en ik gisteren rondlopen bij de 10e verjaardag van het Earth Charter in het Vredespaleis in Den Haag. Dat was op zich al heel gaaf. Maar bij vertrek werden we aangesproken door iemand die een lift nodig had naar het station. En omdat ik de weg een beetje weet in Den Haag nam ik hem mee. De lifter was Awraham Soetendorp. Ik heb de hele rit (5 minuutjes) ademloos zitten luisteren terwijl hij vertelde over The Feather Project.

Het begint met een legende van de Amerikaanse Indianen. Rabbijn Soetendorp nam tijdens een bijeenkomst in 1993 deel aan het krachtige ritueel van The Talking Feather. Dit ritueel vloeit voort uit de legende van de “Talking Feather” (in sommige tradities een “talking stick”). Kort en goed: in een kring gaat een veer rond, van de meest respectabele oudste naar steeds jongere stamleden. Wie de veer vasthoudt mag vertellen, alle anderen moeten hun mond houden.

Dit inspireerde Rabbijn Soetendorp later om samen met Oren Lyons, “faithkeeper” van de Turtle Clan van de Onandaga Iroquois, The Feather Project op te starten. Het project wil verhalen ontsluiten, wijsheid en ervaringen van oudere mensen door hen de veer te geven en de vraag te stellen: “wat is, vanuit uw levenservaring de boodschap die u met de wereld en toekomstige generaties wilt delen?” En daarna wordt het ritueel omgedraaid: een jongere krijgt de veer en de vraag “wat zijn jouw verhalen, je boodschap, je dromen en ambities voor de toekomst?”

Waar moet dit allemaal toe leiden? Tot een betere wereld.

What does it take to create a better future for the human family and all life on this planet? All we need are the visions and dreams of the young, the wisdom of the elders, and good practice examples of how people are active to tackle the major world problems of our time – both through the small steps each one of us can take, as well as the larger, more daring projects aimed at changing the systems of exploitation that we face on a larger scale. Join the Feather Project!

Soetendorp wil deze ceremonie uitvoeren met spirituele en morele leiders en jongeren van deze tijd. Daarnaast is er de oproep om zelf “Feather Video’s” te maken en te delen via het platform! Ik ken zo ontzettend veel mensen die een inspirerend verhaal hebben, een mooi idee voor een betere wereld, of wijsheid, levenskunst en ervaring te delen hebben. Ja, daarmee bedoel ik jullie! Lezers van dit blog, bezoekers van Standup Inspiration of Natural Networking Festival of Naamlooz of UZ. IamOneWorld, Durftevragen, 1%club, BeMore, treinontmoeting, 7daysofinspiration, The Positive Web, Tientjes.net en zo kan ik nog wel even doorgaan!

Ik zou jullie willen oproepen om de camera ter hand te nemen en je “Feather Video” te gaan maken en zo bij te dragen aan het platform en het verspreiden van verbindende verhalen. Zie hieronder een video waarin Michael Slaby het verhaal achter het initiatief vertelt.

Oh. En ja, hij heeft zijn trein gehaald!

2 juli 2010: Update

Via Twitter en de comments komen mensen tot mij die een verhaal te vertellen hebben. Dus lijkt het mij leuk om hieronder te inventariseren wie een verhaal heeft. En ook wie zou kunnen filmen / editen. Let wel: dit is niet mijn project, maar van Rabbi Awraham Soetendorp. Ik wil op mijn weblog wel een plek bieden waar verhalen van oud en jong en de faciliteiten (filmer / editor) elkaar kunnen vinden. Dus lees ajb even waar het om draait: een boodschap van een senior, de dromen, visie en ambitie van een “junior” maken samen één filmpje. Het is een internationaal initiatief dus ik zou zeggen: voertaal ENGELS.

Inspiratie van Rainer Nölvak, Cleaning  up a Country in one day.

Rainer Nölvak ruimde in één dag Estland op. Ontdeed het van al het zwerfvuil. Natuurlijk ging daar een proces van een paar maanden aan vooraf en natuurlijk deed hij dat niet in zijn eentje. Maar hij deed het wel simpel. En zijn verhaal maakt duidelijk wat ervoor nodig is om een grote groep mensen in beweging te krijgen. Zijn filmpje over het opruimen van Estland gebruik ik dan ook telkens weer in de introductie van de Webwijs training. Webwijsheid helpt mensen om social media te gebruiken als hefboom op wat je toch al nodig hebt om dingen te laten lukken.

Rainer was maandag 14 juni 2010 in Amsterdam. Om te spreken op Standup Inspiration. De gulle donaties van bezoekers van dit inspirerende maandelijkse event in Toomlers hebben gezorgd dat het team Rainer naar Nederland kon vliegen om zijn verhaal te delen. En wat een verhaal!!!!!!!!!

Ik schreef hier al eens eerder over waarom dingen lukken, en bij Rainer’s project gaan die lessen ook op en ik hoor nog een paar andere inspirerende lessen.

Een paar punten uit Rainer’s verhaal waar ik universele tips uit haal:

• Maak datgene wat je wil bereiken groot en sterk en heel duidelijk. (dus niet: “we willen een beginnetje maken met het opruimen van het zwerfvuil” maar: “we willen het hele land schoon hebben op 9 maart 2008″)
• Maak van de weg daarnaartoe een feestje!
• Mobiliseer de gelijkgestemde mensen en vorm een gelijkwaardig team. Er zijn niet veel mensen voor nodig.
• Vertrouw het team en laat teamleden hun eigen taken kiezen
• Sluit niemand uit: iedereen mag meedoen, individuen, bedrijven, de media, overheid, wie dan ook.
• Wees open en transparant. Alle besprekingen en bijeenkomsten waren open toegankelijk. De media nam actief deel in het proces en deed daar verslag van (in plaats van ze met pr en persberichten te bestoken werden ze betrokken). Sponsoren kregen geen kans om te concurreren op ruimte in de campagne, iedereen kon bijdragen en al die namen kwamen gelijkwaardig op een lijst.
• Stel jezelf de vraag welke informatie je nodig hebt om een duidelijk beeld te krijgen van wat er moet gebeuren.
• Als je denkt “dit gaat niet lukken” ga dan nog heel even door!
• Als je niet weet wat je moet doen, doe dan gewoon iets, het blijkt meestal het juiste te zijn. Rainer organiseerde “pilot clean ups” in de aanloop naar de grote dag. Om de mensen te laten voelen hoe het is om een stuk land op te ruimen, om te oefenen met scheiden van afval en om de media er verslag van te laten doen. Dit genereerde al veel enthousiasme en liet zien dat het mogelijk is.
• Vertel je verhaal. Van het succesvolle Estland project is een filmpje gemaakt dat later een hele hoop andere landen geïnspireerd heeft om hetzelfde te doen. Onder andere: Litouwen, Letland, Portugal, Slovenië, India, Brazilië, Roemenië.

Niet te stuiten, het is besmettelijk!!

In Estland werkten 50.000 mensen mee op de opruimdag, in Slovenie waren het er 271.000. India is straks aan de beurt, te beginnen met New Delhi. Dat bestaat uit 30 “blokken”. 1/3 van die blokken heeft nu al een bedrijf als “project eigenaar” van dat blok. Daar worden nu de pilot cleanups gehouden. Op 25 september 2010 moet New Delhi in zijn geheel opgeruimd zijn.

De Brazilianen zagen dat India meedeed en dachten: “als het op zo’n grote schaal kan dan gaan wij ook meedoen”. Rio de Janeiro als eerste, in maart 2011 en dan Sao Paolo en Bella Horizonta en dan heel Brazilie. “Ze zijn optimistisch en hebben veel sponsors” aldus Rainer.

Ze hebben hier nooit op gestuurd. Ze zijn gewoon begonnen, hebben het verhaal gefilmd en het filmpje heeft mensen aangestoken om in hun eigen regio hetzelfde te doen. Er is in de woorden van Rainer meer opgeruimd dan rommel alleen. “De rommel is ook uit onze harten weg. Het gevoel dat mensen samen iets moois doen, verbonden met elkaar, vanuit de grond van ons hart, iets dat echt nodig is. Dat maakt dat dingen lukken.”

Ook iets doen?

“If there is a problem you can picture in your heart, that requires something to be done together with a nation. Keep that thought with you and start doing it. Share it with others. Maybe it is an idea that attracts others.” Om elkaar te inspireren en van elkaar te leren is nu een speciale website gestart: Letsdoitworld.org.

De bottom line: dit krijg je als je mensen VOOR iets mobiliseert. We zijn murw om in beweging te komen tégen dingen, we willen weer eens ergens voor gaan. Iets dat ons allemaal raakt.

Brandende vragen:

• Is het land nog steeds schoon? Estland is nog steeds schoon, meer dan twee jaar later. Soms komen er plekken met zwerfafval bij, maar het land is in zijn geheel 10 x schoner. Met de reguliere lente schoonmaak wordt het land schoongehouden. En: mensen schamen zich tegenwoordig als ze vuilnis dumpen.
• Wat is er met het afval gebeurd? Er waren 7 stapels gescheiden afval. Autobanden, meubels, koelkasten, elektronica, plastic… Wat gerecycled kon worden is gerecycled. Uiteindelijk was er nog de helft over dat op de traditionele manier verbrand moest worden.
• Hoe heeft het jou veranderd? “Ik was een zakenman, met een behoorlijke rugzak. Ik heb de basale waarheden van het leven zelf moeten ontdekken. Dit project heeft me laten zien dat er diepe waarde in het leven zit. Ik voel me beter met pure emotie, ik voel me veilig en omringd door mensen die ik vertrouw. Ik zou deze ervaring voor geen goud willen missen. Dus kijk uit, als je dit ook  doet kan het je veranderen” :-D

Standup Inspiration Rainer Nölvak from Videologic on Vimeo.

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik hem dit hoorde vertellen. Het raakt me enorm als mensen zich verenigen en samen dingen voor elkaar krijgen, vooral als dat vanuit de harten van de mensen ontstaat. Ken jij nog meer voorbeelden van groepen mensen die samen “grote” dingen bereiken? Ben ik heel benieuwd naar! Deel ze hieronder in de reacties alsjeblieft.

Aanvulling: vergeet ik dus zomaar te melden dat het filmpje over Estland een team bevlogen doeners heeft geïnspireerd om Nederland in 7 dagen te upgraden? Dat moet in Februari 2011 plaats gaan vinden tijdens 7 Days of Inspiration. Meedoen en denken kan. Kijk op 7daysofinspiration.com voor info!!!

Ik loop al een tijdje tegen deze blogpost aan te hikken. Het laatste boek Tribes van Seth Godin raakt mij en ik wil dat dus graag met jullie delen. Alleen… als ik dat doe voelt het alsof ik iets vertel over een slappe lachbui waarbij ik moet afsluiten met “nou ja, je moet erbij geweest zijn”. Je kent het gevoel wel. Dat is met dit boek ook een beetje. Je moet het eigenlijk gewoon lezen. Je hebt niets te verliezen want het is niet dik, je leest erdoorheen als een warm mes door zachte boter en de hoofdstukken zijn in korte spurts te lezen want elk hoofdstuk is een afgerond geheel.

Tribes gaat over Ketters…

Dat zijn de mensen die iets ontdekken wat ze niet bevalt of wat ze graag anders willen en die het “gewoon” gaan veranderen. Een nieuw model voor leiderschap. De verandering bereik je door mensen en ideeën te verbinden. Dit principe is al zou oud als de weg naar Rome maar met Social Media is het makkelijker dan ooit.

…en over Schaapwandelaars.

Ketters zijn het tegenovergestelde van Schaapwandelaars. Die laatsten houden zich aan de regels, proberen niet op te vallen maar passen zich aan. Leiders dagen de status quo uit, bouwen een cultuur, zijn nieuwsgierig naar mensen en stellen vragen, verbinden mensen aan elkaar en ze zijn toegewijd aan het doel en aan de tribe.

Ik ken best veel als Schaapwandelaar vermomde Ketters. Behoorlijk veel! Mensen die iets willen veranderen, aanpakken, evangeliseren. Die op de barricades willen maar die zich Don Quichote voelen. Ik heb een warm plekje in mijn hart voor deze mensen. Ik heb ervaren dat er vaak maar weinig voor nodig is om hen in beweging te krijgen. Een goed gesprek, een beginnetje, een keer naar Durftevragen of Naamlooz komen.

Aan al die mensen zou ik nu ook aanraden om Tribes te lezen. Het is een ontzettend enthousiasmerend boek en het geeft je misschien net dat beetje moed dat je nodig hebt om een eerste stap te zetten. Ook hier geen recept voor succes, want dat bestaat gewoon niet.

Nog steeds twijfel? Kijk dan eerst even naar Seth’s TED Talk over Tribes:

Seth Godin – Tribes is in het Nederlands verschenen bij AWBruna en je kan het bestellen op managementboek.nl [aff] of bij Bruna.

Wat is nou het allermooiste van Twitter (of vergelijkbare tools)?

Met Twitter kan je het allerbeste uit toeval halen, of de kans op een schitterend ‘ongeluk’ vergroten (serendipiteit). Slimme mensen, die aanwezig en alert zijn, sporen zo kansen en informatie op waarmee ze zelf verder komen of waarmee ze een ander van dienst kunnen zijn.

Mijn éminence grise zei ooit tegen mij: “ondernemen is geluk hebben: het geluk van de nieuwsgierige, het geluk van de aanwezige en het geluk van de ijverige”. Serendipiteit dus: je bent nieuwsgierig, dus je spoort relevante mensen en informatiebronnen op. Je bent aanwezig op die plekken waar je van dienst kan zijn, de juiste tijd, de juiste plaats. Je bent ijverig, dus bereid om de handen te laten wapperen en je rent niet meteen weg voor een beetje extra werk- of informatiedruk.

Twitter is wat mij betreft de ultieme plek voor serendipiteit / geluk omdat er veel mensen op zitten, die veel weten, die met interessante vragen rondlopen en die leuke dingen doen. En die daarover ook allemaal af en toe iets roepen. Je bent dus aanwezig op een plek waar je nieuwsgierigheid bevredigd wordt en waar je snel kan handelen als een relevante vraag voorbij komt. Een plek waar je ook kan roepen wat je doet, wat je weet, wat je kan en wat je te vragen hebt.

Bijvoorbeeld:

Je hebt een idee waarover je graag wat mensen wil laten meedenken. Die kan je een mail sturen, maar daarvoor is het nodig dat je weet wie je moet hebben en dat je hun mailadres hebt. Je kan er ook over twitteren. Dan lezen veel van jouw volgers het, en daar zitten dan mensen tussen die jou kunnen helpen waarvan je niet eens wist dat ze iets met het thema hadden. En nog mooier: zij kunnen jouw bericht doorsturen zodat ook hún volgers het zien. Je hoeft dus niet van tevoren te weten wie jou het beste kan helpen.

Je wilt je talent laten zien. Je kan natuurlijk gaan roepen hoe goed je wel niet bent. Dat zal niet zo geloofwaardig overkomen. Maar stel nou dat iemand ánders op twitter gaat roepen dat jij heel goed bent in wat je doet? Je hoeft dus niet meer zelf op te scheppen over je talenten.

Of je komt expertise tekort. Je hebt mensen nodig met andere talenten of kennis dan die van jou. Zodat je samen een project tot een goed einde kan brengen. Die mensen spoor je met het grootste gemak op via Twitter. De vraag “zeg ken jij iemand die…” kreeg ik tot ongeveer een jaar geleden zo’n vier keer per week in mijn mailbox. Nu niet meer, mensen stellen die vraag gewoon op Twitter. Het vinden van de juiste mensen gaat sneller en makkelijker.

Nóg meer informatiestromen? Nóg meer contacten?

Het bezwaar dat het allemaal wel een beetje veel is snap ik best. In deze tijd van een overdaad aan kennissen, zowel online als offline, zit je misschien niet op nog meer te wachten. En als meneer Dunbar zegt dat je met maximaal zo’n 148 mensen een bepaalde relatie kan onderhouden, mits ze er allemaal ongeveer evenveel energie in steken, dan weet je wel hoe laat het is met 500+ LinkedIn connections, 700 RSS feeds en 600 Twitter ‘friends’.

De oplossing lijkt om zuinig om te gaan met de mensen die je gaat volgen. Niet te veel, alleen mensen die je ook van andere dingen kent, of alleen ‘echte’ bekende experts. Dat is toch niet zo’n goed idee want daarmee verlaag je dus jouw kans op serendipiteit.

“Obstakels voor inzet van social media? Een angstige, gesloten cultuur. En de ict afdeling.”

Dat is een citaat uit een schriftelijk interview dat Erwin Blom met ondergetekende had voor zijn Handboek Communities. Het interview is niet in zijn geheel in het boek terug te vinden, maar wel online. Erwin is (excusez le mot) een Ouwe Rot in het vak en stond o.a. aan de wieg van VPRO’s 3 voor 12. Een media man dus, die zich als vanzelf op het terrein van Social Media begaf. Met als laatste kindje The Crowds, zijn “social media hub”. En hij heeft zijn wortels in de muziek en cultuur, iets waarmee je bij mij al snel een streepje voor hebt.

Handboek Communities?

Op managementboek.nl:
“Wie op internet een rol van betekenis wil spelen, stelt het publiek centraal. Het deelnemen aan communities en social media is voor steeds grotere groepen mensen een dagelijks terugkerend fenomeen. Bloggen, hyven en twitteren zijn werkwoorden geworden. Bedrijven, verenigingen, belangenorganisaties en overheidsinstellingen zien nog lang niet altijd het enorme potentieel van online communities en de positieve effecten die ze met het creëren van een community kunnen bereiken.”

Vanaf maandag ligt het in de winkels, maar je kan het wel al bestellen, op managementboek.nl bijvoorbeeld. (Disclosure: dit is een affiliate link, waardoor ik een paar cent per kwartaal verdien op boeken die via mijn blog zijn verkocht.)

Wat heb jij daarover te melden dan, San?

Ik heb een iets andere aanvliegroute op social media dan Erwin denk ik. Mijn focus ligt meer op social media bij kennisprocessen en communities of practice. Maar dat geeft niets, want hij was op zoek naar processen waarin Social Media toegevoegde waarde kunnen hebben en daar had ik wel wat aan bij te dragen. Hij heeft vele experts geïnterviewd, en niet alle verhalen zijn integraal in het boek beland. Maar Blom zal natuurlijk nooit waardevolle content verloren laten gaan. Dus hij heeft het uitgewerkte verhaal op zijn weblog gezet en ook nog eens heel mooi op laten maken in de vormgeving van het boek. Dat is een downloadbare pdf geworden. Ik vind het een mooi stuk. Elke alinea zou bijna een afzonderlijke blogpost kunnen zijn. Misschien doe ik er in die richting nog wel eens wat mee. In de tussentijd is het een verhaal dat helder in beeld brengt waar ik probeer waarde te leveren en wat social media zou kunnen betekenen.

Dus: lees de blogpost met het interview met Sanne Roemen voor het Handboek Communities of
download de opgemaakte pdf met het interview met Sanne Roemen voor het Handboek Communities.

Ontwerp en opmaak zijn verzorgd door Marcel Kampman (HappyKamping)

Ook leuk: Social Media inzet bij de marketing van het Handboek Communities.

Erwin heeft een behoorlijke online reputatie, blogt zich al jaren een slag in de rondte, is een behoorlijke presence op Twitter en heeft natuurlijk zijn reputatie ingezet om zijn boek voor het voetlicht te brengen. En niet zonder resultaat! Het boek ligt nog niet in de winkel, maar is op basis van de bestellingen op Managementboek al op plaats 11 van de TOP 100 verkopende boeken gekomen!!!! Op Erwin’s blog staat ook nog een leuke slideshow met hoe hij door de kracht van social media zo snel steeg.

Update: je kunt het boek online bestellen bij managementboek.nl [aff] of Bruna.

Afbeelding door Alex Roberts en Rebecca Rojer. Bron: comic “Sharing Creative Works”

Heb jij ambities? Wil je iets bereiken? Wil je groeien en je tijd zoveel mogelijk besteden aan datgene waar je echt warm voor loopt? Wees dan opmerkelijk en geef mensen de middelen om over je te praten; wees ‘doorvertelbaar’.

Je schrijft, fotografeert, maakt films, muziek of ander oorspronkelijk en creatief werk. Dan heb je het onvervreemdbare auteursrecht op dat werk. Jij bepaalt wat ermee gebeurt en hoe het verspreid wordt. Wanneer iemand iets met jouw werk wil doen is dat altijd verboden, tenzij jij hen expliciet toestemming hebt gegeven. Dat is hoe het huidige auteursrecht werkt. In feite beperk je hiermee de mogelijkheid voor anderen om over jou te ‘praten’.

Stel dat dat niet zo zou zijn, dat iedereen altijd alles zou mogen doen met jouw werk.

Dan bestaat de kans dat
* je werk op heel veel plekken te zien is
* iemand je werk gebruikt en aanpast en er iets heel moois van maakt
* iemand geld verdient aan een (afgeleide) van jouw werk
* iemand er iets nieuws van maakt waar jij het niet mee eens bent

Het zou kunnen, dat jij graag wilt dat je werk op zoveel mogelijk plekken te zien is, en dat anderen er iets anders van mogen maken. Dat kan helpen bij jouw naamsbekendheid, je kan er opdrachten door krijgen of leuke contacten. Maar op dit moment vragen mensen die iets met je werk willen doen, meestal geen toestemming, dat vinden ze teveel gedoe. Dus gebruiken ze je werk niet, of ze gebruiken het illegaal.

Als je doorvertelbaar wilt zijn moet je duidelijk maken dat mensen wél iets met jouw werk mogen doen. Dat kan met een Creative Commons licensie. Dat is een soort ‘omgekeerde’ copyright verklaring. Je geeft met een Creative Commons licensie expliciet toestemming om onder jouw voorwaarden iets te doen met je werk. Er zijn 6 verschillende licensies. De basis is dat het vermelden van jouw naam verplicht is. Daarnaast kan je kiezen of mensen er afgeleide werken van mogen maken, of je commercieel gebruik toestaat en of je wilt dat zij het werk op dezelfde manier aanbieden (dus ook onder een CC licensie). Creative Commons maakte zelf een mooie uitleg in de vorm van een cartoon. Al het werk dat met een Creative Commons Licensie wordt uitgegeven is makkelijk vindbaar. Als je Firefox gebruikt, kan je de Creative Commons database zelfs aan je zoekbalk toevoegen met een extensie. Zo kunnen bloggers, reclamebureaus, muzikanten, labels, filmmakers, uitgevers etc. materiaal vinden dat ze willen gebruiken in hun eigen producties. Cool toch, als jouw foto ineens op een abri staat, of je muziek in een film of game gebruikt wordt?

Zelf heb ik ervoor gekozen om iedereen toestemming te geven mijn teksten te gebruiken en aan te passen, ook voor commercieel gebruik. Ik hoop stiekum dat iemand op een heel bekend weblog een artikel van mij gebruikt om op voort te borduren. Of dat iemand een lezing geeft, misschien wel in een ander land, en daarin stukken van mijn werk gebruikt. Iedereen mag mijn artikelen vertalen en hergebruiken. En mijn foto’s op Flickr ook. Als op die plekken dan mijn naam te zien is, zorgt die persoon ervoor dat ik daar zichtbaar ben.

De vragen die nu bij je opkomen zijn misschien

• “Maar hoe handhaaf je dat dan? Hoe controleer je of je werk gebruikt wordt en of je naam er wel bij staat?”.
  Goeie! Ik heb gekozen voor de voor mij makkelijkste weg, die van blind vertrouwen. Als mensen misbruik willen maken door mijn naam niet te vermelden is het heel lastig om dat te ontdekken. Ik kan bij tekst Googlen op zinnen uit mijn werk en dan komen de Nederlandse websites wel bovendrijven, maar vertalingen kan ik op die manier niet opsporen. Foto’s zijn nog moeilijker te vinden. Ik kies er dus voor om dat maar op zijn beloop te laten en het in principe gewoon als een compliment te zien wanneer iemand iets van mij gebruikt.
• “En als iemand je werk gebruikt op een manier waar jij het niet mee eens bent?”.
  Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Ik denk dat ik nog steeds de mogelijkheid heb om dan individueel mijn toestemming voor gebruik in te trekken. Daar ben ik echter niet zeker van. Hopelijk is er een lezer die daar iets meer van weet? (Arnoud Engelfriet bijvoorbeeld, of Marco Raaphorst?)
• “En als iemand nou geld verdient met jouw werk? Bijvoorbeeld door een print van je foto te verkopen, of voor een paar honderd euro een lezing te geven waarin jouw artikelen gebruikt worden?”
  Nou, ten eerste staat als het goed is dan nog steeds mijn naam eronder, dus helpt het nogmaals bij mijn doorvertelbaarheid. En als iemand anders slimmer is dan ik, dus er sneller of meer mee weet te verdienen dan ik, dan hoop ik daar wat van te leren en geef ik hem / haar van harte mijn zegen. Had ik het zelf maar moeten verzinnen denk ik dan!

TIPS

• Dat ik de auteurswet en het idee erachter verouderd vind en een rem op innovatie is een understatement. Het is alleen niet altijd makkelijk om uit te leggen. Björn Wijers schreef hierover een geweldig artikel op het opinieweblog van XS4ALL.
• Als je een weblog hebt op WordPress, dan kan je de Photodropper plugin gebruiken. Dan kan je vanuit je berichten interface zoeken in Creative Commons beelden en ze rechtstreeks in je bericht zetten.
• Voor bands: als je je aansluit bij de Buma Stemra, is het op dit moment zo dat zij jouw rechten beheren over alle muziek die je tot nu toe gemaakt hebt en die je in de toekomst nog gaat maken. Wil jij dus zelf een paar nummers onder Creative Commons uitbrengen, dan mag dat in principe niet. Houd hier rekening mee bij je overweging of je je bij Buma Stemra wilt aansluiten.
• Als je weten hoe piraterij innovatie kan stimuleren, lees dan The Pirate’s Dilemma, van Matt Mason. Of wacht even tot ik hem uit heb, dan schrijf ik een mooie recensie. Het gaat over piraterij en de geschiedenis van dwarse jeugdcultuur. Hoe al jarenlang tegendraadsheid de motor achter maatschappelijke en technologische veranderingen is.

Wanneer ik aan iemand probeer uit te leggen wat de impact van het huidige internet is op leven en werken, komt onvermijdelijk het thema angst om de hoek kijken. Angst voor openheid, voor verlies van controle, gezichtsverlies, afkalving van macht.

Ik vind het telkens weer moeilijk om daar helder en overtuigend op te reageren. Wat kan ik zeggen om ervoor te zorgen dat die angst omslaat in enthousiasme of in ieder geval voorzichtige nieuwsgierigheid? Daarbij komt dat ik het gevoel heb dat mensen die vanuit angst leven vanzelf een keer tegen die houding aan zullen lopen en dan zullen ervaren dat die houding een stuk minder constructief en effectief is dan de houding van openheid.

Toch probeer ik keer op keer mensen enthousiast te krijgen voor dit nieuwe internet tijdperk. Ik noem mijzelf Web 2.0-evangelist. Niet omdat ik zo’n fan ben van hypes en buzzwoorden, maar wel omdat ik het gevoel heb dat de huidige ontwikkelingen de maatschappij een positieve impuls kunnen geven. Dus wil ik graag aan zoveel mogelijk mensen uitleggen hoe het zit en hoe zij er hun voordeel mee kunnen doen.

Daarom wil ik een serie wat meer ‘doorwrochte’ artikelen schrijven. En daar kunnen jullie mij bij helpen. In dit eerste artikel probeer ik de basis van mijn gedachtengang uiteen te zetten. Mijn versimpelde en enigszins gechargeerde beeld van de maatschappij kan inzicht geven in wat voor soort bijdragen je van mij mag verwachten. En het geeft mij een handvat om in toekomstige artikelen op voort te borduren.

De basis: Web 2.0 kan de maatschappij een positieve impuls geven.

De maatschappij, onze wereld, bestaat uit mensen en mensen zijn sociale wezens. Ze staan nooit op zichzelf. Ze zijn ondernemer, werknemer, lid van een kennisteam, een sportclub, een vereniging. Ze zijn klant, leverancier, expert. Ze zijn vriend, familielid, clubgenoot. Mensen hebben zich dus aan elkaar verbonden in allerlei organisaties, bedrijven en verenigingen.

Web 2.0 wordt ook wel ‘the social web’ genoemd. In mijn ogen een term die de lading veel beter dekt. Het is geen ‘nieuw’ internet dat het oude vervangt. Het is een evolutie naar een internet dat mensen, informatie en ideeën verbindt. De groei naar het internet zoals Tim Berners Lee, de grondlegger van het world wide web, dat destijds voor ogen had.

De sociale structuren van verenigingen, bedrijven, organisaties zijn stuk voor stuk ‘netwerken’ te noemen. Mensen gebruiken netwerken om doelen te bereiken. Gezamenlijke doelen en persoonlijke doelen. Deze netwerken staan niet op zich. Ze overlappen elkaar, raken elkaar en zijn onderling verbonden.

Het internet biedt instrumenten om deze netwerken te faciliteren, te versterken, te doen groeien en de diversiteit en onderlinge verbondenheid te vergroten. Op die manier kan het internet helpen om gezamenlijke en individuele doelen te bereiken. Het is een gereedschapskist die zowel positieve als negatieve effecten kan hebben, afhankelijk van hoe de gereedschappen worden gebruikt.

Web 2.0 speelt een rol als katalysator en versneller in de volgende vier elementen:

• Een gezamenlijk doel verwezenlijken: het sociale internet versnelt innovatie, kennismanagement en ontwikkeling, sociale cohesie. Met het nieuwe internet vallen beperkingen van tijd en plaats weg.
• Het nieuwe internet maakt werken makkelijker, ‘always on’. Het is daarnaast ook een bron van ‘informatie overdaad’ die een bijdrage levert aan stress, verlies van focus en controle.
• Het maakt het makkelijker om betrokkenen te vinden die belang hebben bij jouw missie. Het faciliteert de relatie met deze betrokkenen. Het geeft ze de middelen om over jou of je organisatie te praten (doorvertelbaarheid).
• Het is een impuls naar openheid, transparantie en authenticiteit. Iets dat ten goede komt aan de relatie met alle stakeholders en een bijdrage levert aan maatschappelijk verantwoord en duurzaam ondernemen.

Aan deze vier thema’s wil ik de artikelenreeks koppelen. Daarbij ga ik in op het hoe en wat, de uitdagingen, problemen en oplossingen, voor- en nadelen. Ik kan daarbij jullie hulp gebruiken: laat in de reacties weten hoe jij erover denkt, of je nog onderwerpen of thema’s kan bedenken die ik ook aan de orde moet laten komen en of je misschien nog leuke links weet die me kunnen helpen bij de serie.

Via SpiralFrog gaan Universal, EMI en Koch hun muziek aanbieden. Top of flop? De kritiek is niet van de lucht, en terecht. Je moet eerst 90 seconden reclame door je strot krijgen voordat je iedjes kan luisteren, je moet eens in de zoveel tijd terugkomen op hun site anders lig je eraf, je kan de liedjes nergens anders op afspelen dan op je computer, alles is in Windows Media formaat. Apple heeft dan ook wel het dwingende iTunes formaat, maar dat kan je tenminste nog op een iPod downloaden en dan meenemen.

Waarom is dit nou zo’n punt voor jou San? Nou, dat is iets historisch en ik ga het je nu vertellen. Ik heb zes jaar ‘iets’ gedaan ‘in de muziek’. Begon in 1994 als tourmanager en promotor van Laberinto, en eindigde als partner van 4Tune, internet advies voor muziek. Wij werkten met het soort muziek waar artiesten normaal gesproken niet makkelijk rijk van worden. Punk en heavy metal en allerlei crossovers. Hartstikke goeie muziek met gedreven artiesten en een heel leuk publiek. Bij het promoten van die muziek liepen we tegen een aantal drempels op.

1. het auteursrecht van de maker is onvervreemdbaar. Het recht om de muziek te exploiteren en verveelvuldigen kan je wél verkopen. Platenlabels hebben de meest fantasierijke wurgcontracten klaar liggen voor worstelende bandjes die daar maar al te graag op in gingen (en nog steeds gaan). Met als resultaat dat, wanneer een label niet meer voor jou wil rennen omdat je niet succesvol genoeg bent, jij ook niet meer met je tengels aan je eigen muziek kan komen! Je ligt niet in de winkel, je wordt niet gedraaid, en je kan je liedjes niet op je eigen website zetten om te laten downloaden. Nooit meer!
2. de Buma Stemra int geld om te verdelen onder de aangesloten artiesten. Een vergoeding voor het feit dat je ergens ten gehore gebracht had kunnen worden. Daar hebben ze allemaal leuke algoritmes voor, om te bepalen hoeveel je krijgt. Zit je in de underground, dan is dat niet zo heel veel kan ik je wel vertellen.
3. als je eenmaal bij een label zit, moeten er allemaal mensen eten van jouw muziek: de platenmaatschappij, de producer, de distributeur, de hoesjesontwerper, drukker, perser en leverancier van de jewelboxes. Ik vergeet er vast nog een paar. Wat blijft er dan voor jou over als je een cd’tje verkoopt? Een paar euro? En die moet je dan onder je bandleden verdelen. Kan je lekker een ijsje gaan kopen.
4. wanneer wij destijds muziek van onze bands op internet wilden zetten, mocht dat alleen in de laagste kwaliteit audio, minder dan 30 seconden en liefst nog gestreamd en niet gedownload, om verdere verspreiding te voorkomen. Van onze ‘eigen’ bands welteverstaan! En uiteraard moesten we daar ook voor afdragen aan BumaStemra. Ik weet niet meer hoeveel precies maar als wij dat hadden gedaan, zouden 10 liedjes samen ongeveer vier keer zo duur zijn als een ‘normale’ cd in de cd winkel. Niet echt een concurrerende prijs dus.

Als je mijn artikel over ‘The Long Tail‘ en ‘De kracht van gratis‘ gelezen hebt, dan snap je hoe belangrijk het is om, zéker als je in een niche zit, doorvertelbaar te zijn. Als jouw muziek gratis gedownload kan worden en 1000 mensen doen dat, en van die 1000 mensen betalen 10 mensen jou een donatie van 15 euro, dan heb je 150 euro. Als je 10 cd’s in de winkel verkoopt, heb je nog geen fractie van dat bedrag. (als iemand me precieze cijfers kan vertellen van wat je als underground band van de verkoop van een fysieke cd overhoudt, heel graag!).

De oplossing die wij destijds verzonnen en die nog steeds zal werken heb ik even vertaald in

7 tips voor bands om internet succesvol in te zetten:

1. haal alle schakels tussen jou en je publiek weg. Verkoop nooit je exploitatierechten, neem zélf je muziek op in eigen beheer, betaal nooit aan een catalogus om jouw muziek op te nemen, laat geen fysieke cd persen (dat doe je pas als je echt geld teveel hebt).
2. sluit je niet aan bij de Buma. Als je niet heel bekend bent kost dat véél meer dan dat het oplevert.
3. zet al je muziek volledig en in hoge kwaliteit als losse nummers in MP3 formaat online en zet je bankrekeningnummer ernaast. Je publiek kan dan zelf kiezen of, en hoeveel ze je willen betalen. En geloof me, mensen dóen dat echt!
4. zet je muziek ook op de zogenaamde ‘filter’ sites. De bekendere sites waar fans zich ophouden en met elkaar in contact staan. Last.fm, MySpace etc. De kans dat je daar opgepikt wordt is vele malen groter dan dat mensen ‘vanzelf’ naar je bandsite komen.
5. laat van die donaties onwijs coole t-shirts drukken en verzin allemaal leuke merchandise. Laat vooral veel stickers drukken om gratis uit te delen. Laat je fans je merchandise ontwerpen in de vorm van een wedstrijd.
6. nodig de bezoekers van je website uit om je muziek te downloaden, te verspreiden, erover te schrijven, stickers aan te vragen en die door de hele stad te plakken. Ga het gesprek met ze aan, zorg dat ze het lokale podium bestoken met verzoeken om jou op te laten treden.
7. als je ergens op mag treden, vraag dan niet de hoofdprijs, zorg dat je uit de kosten komt. En ga dan als een gek je merchandise verkopen, of laat dat doen door de mooiste (sorry, looks do count sometimes) meisjes en jongens uit je fanbase, in ruil voor een plekje op de gastenlijst en/of een backstagepas. Dat is, geloof mij, zo’n beetje het enige waar je nog echt lekker op kan verdienen als ‘minder bekende’ band.

Een goed voorbeeld van een band die zichzelf op deze manier heeft gepromoot is Agresión. Die zijn vanaf de oprichting in 1996 al 100% vrij, en heel erg actief met hun eigen promotie. Als je ze nog wilt zien moet je trouwens snel zijn, ze zijn nu met hun afscheidstour bezig, ze gaan iets nieuws beginnen. (2006) Een ander voorbeeld is Prince, die na jarenlange strijd van zijn platenmaatschappij af kwam en met the New Power Generation Music Club een intieme, exclusieve fanbase opbouwde. Leden waren als eerste op de hoogte van optredens, kregen heel veel gratis muziek om te downloaden, kortingen op kaartjes en merchandise. Hij won een Webbie. Prince doet echter altijd gekke dingen en nu heeft hij van de zomer de NPGMC in de koelkast gezet.

Los daarvan, op de vraag of SpiralFrog een succes kan worden… Ik denk, helaas, van wel. Zolang die grote labels de macht hebben om te bepalen wat er met de muziek van ‘hun’ artiesten gebeurt, zal SpiralFrog een monopolie hebben op het online verspreiden van de muziek van o.a. Keane, Nelly Furtado, Massive Attack en vele anderen.

Platenmaatschappijen in de zin van tussenschakels die de opname, promotie en verkoop van cd’s ter hand nemen, kunnen mij niet snel genoeg verdwijnen. Heel gemeen van mij, ik weet het. Maar het zou de artiesten goed doen!

Maar er is wél hoop, want het hebben van een band is ongelooflijk veel werk, er komt enorm veel bij kijken, en eigenlijk vind ik dat artiesten alleen maar zouden moeten spelen. Voor bureaus die de bands al dat extra werk uit handen nemen, is volgens mij wél plaats in de nieuwe economie. Denk aan boekingen, tourmanagement, merchandise, het beheer en voeden van online communities etc. Dus, doe er je voordeel mee.

Ik ben erg benieuwd naar reacties op deze tirade! Gebruik daarvoor de comments.

Seth Godin: Flipping the Funnel:

“Geef je fans de mogelijkheid om van zich te laten horen, maak jezelf doorvertelbaar!

Maak vrienden van vreemden
maak klanten van vrienden
…en doe dan het belangrijkste:
maak verkopers van je klanten!”

Wanneer je veel gratis weggeeft zullen ‘vreemden’ je sympathiek vinden, ze krijgen een volledig beeld van jouw inhoud en je doet een belofte over jouw meerwaarde. Maak klanten van deze mensen die jou sympathiek vinden: moedig ze aan om jou een opdracht te geven. Dat gebeurt al door de uitstraling en de belofte van je gratis aanbod. Je maakt het ze nóg makkelijker door éérst voor ze te gaan lopen en dan pas over geld te beginnen. Een offerte is vaak een torenhoge drempel, zeker wanneer het moeilijk is om van te voren in te schatten wat je daadwerkelijke meerwaarde zal zijn. Maak verkopers van je klanten: zorg dat je ‘doorvertelbaar’ bent: dat zij jou én je diensten zó waardevol vinden dat zij hun vrienden erop gaan wijzen, erover gaan bloggen, en over jou vertellen op feesten en partijen omdat ze vinden dat iedereen een stukje van jou zou moeten proberen. Wees aanspreekbaar: vertel je verhaal online en stel mensen in de gelegenheid om ook online, zichtbaar voor anderen te reageren op je verhaal.

Nu zullen je website / weblogbezoekers je graag een keer willen zien: afspraken met je maken, je opzoeken op netwerkevenementen. Ze komen je aanhoren, willen van jóu meer weten, even iets tegen je aanhouden, een paar vragen stellen, nog meer gratis.

Geef je niet teveel weg? Nee…

Er even van uitgaand dat jij opmerkelijk bent, heel erg goed in je vak en prettig om mee samen te werken. Je bent altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen, je bent ervaren, slim en creatief.

Het weggeven van een klein beetje van jouw dienst doet je kwaliteit, je expertise, je ervaring, je persoonlijkheid geen recht, is fragmentarisch en geeft alsnog geen goed beeld van de meerwaarde van het geheel. Hoe meer je weggeeft, hoe beter het beeld van jezelf wordt dat je neerzet. Hoe beter mensen je leren kennen, hoe makkelijker je het voor ze maakt om over jou te praten. Hoe beter ze je leren kennen, hoe liever ze je nóg beter willen leren kennen.

Daarnaast bots je met het weggeven van kleinere stukjes tegen de irritatiedrempel van vreemden op… ze houden nóg niet van je, en op die manier maak je geen vrienden die klanten -> verkopers kunnen worden. Dus als je zegt: als u mij deze opdracht geeft voor dit bedrag dan ga ik u er alles over vertellen, hebben ze geen goede reden om jou aan het werk te zetten!

Mensen kunnen zelf toch niet aan de haal met jouw dienst. Zij hebben immers niet jouw achtergrond, opleiding, ervaring, persoonlijke visie, gedrevenheid, gevoel voor humor etc. Zij zíjn jou niet!

Hoe moet ik dat dan voor mij zien?
Op het internet kan je gratis weggeven door:
• Veel inhoudelijke artikelen te schrijven die te maken hebben met je vakgebied, je dienst, je visie. Die artikelen moeten doorstuurbaar zijn zodat mensen die ze interessant vinden, makkelijk hun netwerk op jouw verhaal kunnen wijzen.
• Maak het mensen makkelijk om automatisch op de hoogte te blijven van jouw verhalen. Door middel van een abonnement op je RSS feed, een e-mail abonnement op je artikelen en een e-zine / electronische nieuwsbrief.
• Maak het aantrekkelijk voor mensen om te reageren op jouw verhaal, op jouw website. Ga daadwerkelijk de dialoog aan, reageer dus zelf ook op mensen die op jou reageren.
• Maak links naar websites en weblogs die jij interessant vindt. Schrijf over anderen, misschien schrijven zij dan ook wel over jou.
• Vraag aan mensen die blij met jou zijn of je ze mag interviewen en schrijf daarover op je website, waarbij zij jouw verhaal ook op hun eigen website mogen gebruiken.
• Wees aanwezig op relevante platforms, communitywebsites, forums. Reageer uitgebreid op vragen van mensen op die forums. Neem deel aan de conversatie.
• Bied gratis pdf’s van je meest relevante artikelen aan, die door mensen makkelijk zijn door te sturen. (zie www.changethis.com)

In de ‘offline wereld’ kan je gratis van jezelf weggeven door
• Je gezicht op relevante plekken te laten zien, en (zaken-)vrienden te maken. Houd nooit de boot af als iemand je een inhoudelijke vraag stelt waarvan je denkt ‘meestal stuur ik een factuur voor zo’n gesprek’. Geef gewoon een antwoord waar de ander wat aan heeft, ze komen terug voor meer.
• Open workshops, cursussen, trainingen geven.
• Spreken in het openbaar.

Wat is het verschil tussen deze twee mensen?:
Pietje krijgt een vraag en maakt eerst een afspraak voor een diepgaande analyse, maakt vervolgens een lijvige offerte met allemaal posten die je niet begrijpt en gaat inhoudelijk aan de slag na een aanbetaling voor 40%.

Keesje krijgt een vraag en geeft meteen een inhoudelijk antwoord, biedt aan om er meer over te vertellen in een persoonlijk gesprek, geeft een indicatie van de eventuele kosten maar meldt daar wel even bij dat de factuur pas verstuurd wordt als hij zijn werk heeft gedaan en de meerwaarde van zijn dienst aangetoond is. En dat het bedrag zelfs achteraf in onderling overleg kan worden vastgesteld.

Wie van de twee denk je dat het eerst aan het werk kan? Wie denk je dat teruggebeld wordt als in de toekomst een nieuwe vraag opdoemt? Over wie gaat de klant het snelst praten met anderen? Wie geeft zijn omgeving de meeste kans om hem goed te leren kennen? Wie neemt het makkelijkst de twijfel weg bij zijn klanten? Bij wie is de drempel om een opdracht te verstrekken het laagst?

Ik hoor je al denken ‘ja maar als ik de klant de kans geef om achteraf te zeggen dat ik geen meerwaarde heb geleverd, kan ik nóóit een factuur sturen’. Tja… als je dat wilt geloven, dan is er geen argument ter wereld waarmee ik je van het tegendeel kan overtuigen. Behalve dan dat ik uit ervaring spreek wanneer ik zeg dat je verbaasd zult zijn over de vrijgevigheid van de mensen naar wie jij vrijgevig bent.

Ex-bankier Bernard Lietaer, schrijver van het boek ‘Het geld van de toekomst’ heeft een interessante visie op geld. Meer daarover is te lezen in het artikel op de website van ODE en op deze website. In het kort komt het erop neer dat hij zegt dat er náást het systeem van ‘echt’ geld, een heleboel complementaire systemen moeten ontstaan, gebaseerd op vormen van ruil. Alleen op die manier is het mogelijk om zaken in beweging te krijgen, om dynamiek te creeëren waar ook het monetaire systeem een boost van krijgt. Met andere woorden: als iedereen gaat zitten wachten op geld, voordat hij in beweging komt, zal er erg weinig ten positieve veranderen.