Een dikke maand geleden schreef ik op dit blog over de occupy beweging “wat is er niet duidelijk aan “Wij zijn de 99%”“. Die blogpost is een beetje ontploft: 1100 lezers op de eerste avond, 3900 keer gelezen tot op heden. En het mooiste vind ik dat er onder mijn blogpost een prachtige dialoog ontstond van 40 persoonlijke, uitvoerige, open reacties. Via deze blogpost werd ik uitgenodigd door een brainstorm over occupy-ers die de tenten UIT en de maatschappij IN willen, die positieve actie willen laten zien. Die niet van “wij versus zij” zijn. Resultaat is onderstaande uitnodiging aan jullie allemaal:

Hallo allen,

Dit is een uitnodiging voor een bijzondere bijeenkomst.

Het zal bijna niemand ontgaan zijn dat er wereldwijd pleinen “bezet” worden door tentenkampen waar mensen “tegen hoe het nu gaat met de wereld” zijn. Er is zacht gezegd een zeer gevarieerde beeldvorming van deze beweging. Maar één ding is duidelijk: zij verwoorden een gevoel dat het met de wereld slecht gesteld is, dat zaken niet eerlijk verdeeld zijn en en dat dingen anders zouden moeten. Een gevoel waar velen van ons zich wel in herkennen.

Vanuit de occupy* kampen is een beweging aan het ontstaan die de tenten uit, en de wereld in beweegt. Die het momentum van occupy wil omzetten in een positieve bijdrage aan de samenleving en die mensen die al met positieve verandering bezig zijn, zichtbaar wil maken en wil verbinden. In Amsterdam heeft dit initiatief de voorlopige werktitel “occupy yourself’.

Onder deze vlag organiseren Lennard Duijvestijn en Sanne Roemen op vrijdag 9 december een dialoogmiddag met na afloop een Naamlooz borrel**.

De dialoogbegeleiders zijn opgeleid door Stichting Nederland in Dialoog en leiden het gesprek volgens een vier-stappen dialoogmethodiek. Bij deze methode zijn persoonlijk ervaringen het uitgangspunt voor het formuleren van een visie op “hoe het beter kan” en vooral “wat kan ik morgen al doen om hieraan bij te dragen”***.

De vraag waar wij ons over buigen tijdens de dialoog is: “wat betekent solidariteit voor jou?”.

Na de dialoog geven we een half uur lang aan initiatieven die met positieve maatschappelijke verandering bezig zijn de gelegenheid zich te presenteren middels een speedpitch van 2 minuten. De pitches zijn “naked”: je hebt geen presentatiemiddelen en moet het helemaal van je verhaal hebben.

Inloop: 14.15
14.30 – 16.30: Dialoog
Er zijn maximaal 22 plaatsen voor de dialoog. Meld je daarom uiterlijk woensdag 7 december aan via http://www.eventbrite.com/event/2591396938
Bij het vervolg van de middag kan je gewoon aan komen schuiven:
16.30: pitches
ca 17.00 borrel

Locatie: The Hub Amsterdam
Routebeschrijving:
http://amsterdam.the-hub.net/public/contact.html

Kosten: deelname aan de dialoog is gratis.
Je betaalt je eigen koffie / thee / fris (2 euro) en je drankjes bij de borrel.
Let op: alleen cash!

We zien ernaar uit je te verwelkomen!
Hartelijke groet
Lennard Duijvestijn en Sanne Roemen

*Over occupy http://www.occupyamsterdam.nl/ en http://www.sanneroemen.nl/wat-is-er-niet-duidelijk-aan-wij-zijn-de-99/

**Over Naamlooz (http://naamlooz.nl/zwerflooz/): Naamlooz Amsterdam is sinds september ’11 daklooz. Aangezien Naamlooz altijd een zeer laagdrempelig event is en er vaak veel mensen op af komen die met positieve verandering bezig zijn sluiten wij ons deze tweede vrijdag aan bij Occupy Yourself.

*** Over Nederland in Dialoog:
dialoog, mensen met elkaar in een inspirerend, betekenisvol gesprek te brengen. Door in kleine groepen aan dialoogtafels ervaringen, ideeën en dromen uit te wisselen, ontstaat er ruimte voor nieuwe inzichten en het benoemen van persoonlijke actie. De uiteenlopende achtergronden van de deelnemers draagt bij aan het vergroten van kennis over elkaar en vormt de basis voor prettig samen leven, wonen en werken. Herman Wijffels zegt hierover: ”Veel meer dan via discussie en debat, waar veelal het eigen gelijk voorop staat, kan met dialoog gewerkt worden aan gedeelde opvattingen en draagvlak voor de grote maatschappelijke veranderingen die nu aan de orde zijn. De Dag van de Dialoog leert mensen met deze methode te werken en levert daarmee een uiterst waardevolle bijdrage aan de ontwikkeling van de samenleving.”.
http://www.nederlandindialoog.nl/Over-Nederland-in-Dialoog/

Durf te vragen

Vragen stellen? Waarom zou ik?

In “geluk is fokking hard werken” stipte ik het al even aan: geluk is met de nieuwsgierigen, die durven te vragen. Vragen durven stellen gaat niet alleen om nieuwsgierigheid natuurlijk, het gaat ook om het mobiliseren van hulp. Mijn eerste ervaring met durven vragen was op mijn 13e (denk ik) toen ik een landje vroeg voor een crossbaan en het nog kreeg ook. Hierover vertel ik in een eerdere blogpost “Door de ogen van…”

Ja maar dan moet ik ook iets terug doen…

Ik denk dat het best Nederlands is, onze geremdheid om hulp te mobiliseren. We zijn bang de ander tot last te zijn, of we willen dat het saldo op onze whuffie rekening niet teveel debet wordt want dan moeten we in de toekomst iets terug doen. Dat is een erfenis van oud “voor wat hoort wat denken”. Een die vast hier en daar nog wel op gaat hoor, daar niet van. Laatst was ik bij een ontmoeting van een netwerk in oprichting en toen ging het over “halers” en “brengers”. Ook hier proefde ik weer dat beeld dat er bij het stellen van een vraag een soort crediteur en een debiteur is.

Wanneer vragen delen wordt

Maar de fijnste vragen, de beste vragen, de energizing vragen, dat zijn vragen waarbij halen en brengen samenvalt. Je kent het wel, iemand vraagt je om ergens over mee te denken of om iets te doen wat je ongelooflijk leuk vindt om te doen. Iets waar je veel voldoening uit haalt, waar je blij van wordt, wat je energie geeft, wat je in staat stelt om te oefenen met bepaalde talenten etc. Door zo te vragen bied je ook iets aan, je geeft iets, maar je geeft niets weg. Dan gaat vragen over in delen.

Hierover heb ik in Uganda een hele waardevolle les geleerd. Daar ontstond bij de oprichtingsbijeenkomst van de Ugandese chapter van het East African Social Enterprise Network een spontane Durftevragen sessie (Totya buuza in het Ugandees). De oprichtster van dit netwerk, Irene Mutumba zei: “dare to ask is not the problem, dare to share is what we have to learn”. En ik denk dat voor iedereen geldt, durf te delen. Deel je idee, deel je vraag, deel je netwerk, je talent en je tijd en het wordt vermenigvuldigen.

In het ECHT

Vrij veel mensen denken dat durftevragen een hashtag op twitter is. En dat is ook zo, maar de “in het ECHTE” durftevragen workshops die waren er eerst. Twee jaar eerder ongeveer. Wel is het een feit dat twitter een enorme hefboom is / was op de vragen uit de echte sessies en dat er ook veel vragen los van sessies gesteld en opgelost worden via twitter. Dat twitter, kortom, een heel krachtig medium is om hulp mee te mobiliseren.

Durftevragen boek

Fanny Koerts en Nils Roemen schreven nu een boekje over het inmiddels 5 jaar jonge fenomeen Durftevragen. In dit uitstekend behapbare boekje dat wegleest als een warm mes door zachte boter (ik had het in 1,5 uur uit, inclusief wegdromen) staat het verhaal achter durftevragen opgetekend, geïllustreerd met talrijke inspirerende voorbeelden en gelardeerd met levendige illustraties van Kim Ravers. Het boek spreekt mij aan omdat het aan alle kanten het aanstekelijke optimisme van Fanny en Nils uitademt. Dat is een vorm van optimisme waarvan ik zelf heb gezien en ervaren dat het enorm goed werkt. Het is in de eerste plaats een prettige levenshouding, maar het is er ook een waarmee dingen gewoon lukken. En dat is handig, vooral als je iets WILT.

Daarnaast is het boekje ook een vermomde twitterhandleiding. Niet over waar de knopjes zitten waar je op moet klikken, maar over hoe twitter jou kan helpen om je netwerk uit te breiden en in beweging te krijgen voor datgene wat jij het allerliefste wilt.

Dus, waar wacht je nog op? Download hier gratis het boek ‘Durftevragen en de kracht van sociale overwaarde’

Luister hoe Nils Edwin Evers stil krijgt met zijn verhaal op radio 538 (17 oktober 2011)

En kijk vooral ook even naar de boektrailer:

Wil jij ook zo’n kicke widget in je zijbalk, zodat jouw bezoekers het boek gratis kunnen downloaden? Hier lees je hoe je de widget aan je site toevoegt.

Het uitzicht vanuit mijn "hangmat" overdag

Zoals jullie weten gebruik ik mijn kloktijd zo efficiënt mogelijk omdat ik graag veel tijd overhoud voor nietsdoen, mijmeren, vervelen, kluizenaren, flierefluiten, lanterfanten, vervelen, stil zijn, mediteren etc. En dat is niet alleen maar voor de lol. In die stiltes ontstaan ingevingen, vind ik rust, energie en oplossingen, ideeën en inspiratie.

Er zijn meer mensen die het belang van ledigheid onderkennen. ”Verveling is een truc van de natuur om ideeën te laten rijpen” zei Hans Sibbel*1 en Tim Ferris raadt ons in zijn The Four Hour Workweek aan om regelmatig met minipensioen te gaan. Mijn streven is om dagelijks met micro pensioen te gaan. En dat lukt vaak. Als kind kon ik het heel goed, maar ik was die kunst ook jarenlang verleerd en heb “hard moeten werken” om hem terug te krijgen.

Tijdens mijn recente werkvakantie op Bonaire en Curacao heb ik al mijmerend en niets doend weer wat ontdekkingen gedaan over de kunst van het flierefluiten. Die deel ik graag met jullie, want misschien ben jij het ook wel verleerd, of val je net als ik ook wel eens uit de hangmat.

Top 3 Flierefluitkillers en hun remedies

1. Met stip!: schuldgevoel. Ik ben daar echt heel goed in. Ik kan me schuldig voelen als ik een dag geen todo’tjes heb afgevinkt, als het mooi weer is en ik “doe er niets mee”, als ik bij een of ander leuk of interessant event niet aanwezig ben. Als ik niet die ene lezing heb zitten voorbereiden terwijl ik weet dat ik dat pas de dag van tevoren goed kan. Onverklaarbaar en irrationeel schuldgevoel. Ik denk dat ik het een beetje te danken heb aan mijn oma: “Ledigheid is des duivels oorkussen” en “ga eens iets nuttigs doen” zei zij. En soms lijkt de hele maatschappij wel een beetje op mijn oma. We “moeten” allemaal maar de hele tijd van alles, stilzitten en genieten lijkt not done.
   De remedie: doordat ik nu het belang van niets doen, de creatieve stilte of Kairos ken is mijn oma stil. Ze probeert het nog wel, heel af en toe, maar ik heb nu een weerwoord.
2. gedwongen niets doen. Ik kwam op Curacao aan tijdens Carnaval. Vrijwel alles was dicht, ik had geen eten of drinken, geen huurauto en kon er ook geen krijgen want ze waren allemaal verhuurd, ik wist de weg niet en wist dus ook niet of ik veilig kon gaan lopen. Ik wist niet of ik wel wilde zijn waar ik was, en omdat ik niet weg kon, had ik de neiging om juist weg te willen. Ik voelde me rot, zoals het “ouderwetse” vervelen rottig kan voelen. Omdat het “moest” vond ik het niet leuk meer.
   De remedie: vrij naar Berthold Gunster *2 (en zijn voorgangers): veranderen, wegwezen of accepteren. Ik ging dus eerst even goed zitten nadenken wat ik zou kunnen veranderen. Niets in huis? Ik vond een chinees winkeltje waar ik wat lekkere dingen kon kopen. Met een glas sap en een bak olijven naast me veranderde het vlondertje in een paradijselijke schaduwrijke veranda. Vervelen veranderde in een soort wachten (tot er weer meer zaken open zouden zijn en ik een auto kon regelen) en wachten kan ik heel goed. Het idee van “gevangen” zijn verdween met de wetenschap dat ik altijd nog een taxi zou kunnen bellen. Wegwezen had dus ook nog gekund.
3. malen, piekeren. Dat je je gedachten soms niet kan stoppen is niet zo erg, zo lang het maar een beetje leuke gedachten zijn. Je doet de voordeur voor ze open, en zwaait ze langs de achterdeur weer uit: “doei! Leuk dat je er was!”. En dan ga je weer naar de voordeur, benieuwd wat er verder nog langs komt. Maar je kan ook gaan malen, over je werk, over gebrek aan geld of klussen, over pijn en verdriet en over als… dan…, over spijt of dingen die niet fijn zijn maar buiten je macht liggen.
   De remedie: misschien wat afgezaagd maar ik ben gek op The Serenity Prayer. Eigenlijk is dat de uitgebreide versie van “veranderen, wegwezen of accepteren”. Ik heb hem wel een beetje gehackt zodat hij bij mijn levensvisie past. Want ik vind: de enige die jou rust, moed en wijsheid kan geven, ben je zelf.
   “Sanne, find the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference.”
   Als ik mezelf dus echt vastdraai in gepieker ga ik zitten om alles op te schrijven waar ik nou over maal. Dan probeer ik per gedachte uit te vinden of ik er iets aan kan doen. En dan ga ik dat doen. En in het zeldzame geval dat ik dingen ontdek die buiten mijn macht liggen om te veranderen, zijn ze ineens ook veel makkelijker te accepteren.

Bonustip

Het uitzicht vanuit mijn "hangmat" 'snachts

Een truc om iets te leren dat je niet zo goed kan is: zoek de leukste persoon om na te apen. En als je de kans krijgt, vraag ze dan het hemd van het lijf over hoe ze doen wat ze doen.
Op Curacao viel ik met mijn neus in de boter. Niet één, maar twéé kampioenen nietsdoen kwam ik daar tegen in de gedaante van mijn twee huisgenoten, D en V. Behalve dat ik hen enorm knap heb zien niksen, merkte ik ook dat ze dat met volle overgave deden.

En in dat niks ontstonden dan inderdaad de leukste ideeën. Zo is D nu een week aan het zeilen om een schip van Curacao naar St Maarten te varen en werkte V in de tijd dat ik er was een ingeving uit tot een volwaardig business plan. Plus dat ze in die ledigheid vaak te porren waren voor spontane acties, samen even Willemstad in of uit eten of gewoon fijn lang kletsen op de veranda.

Ik beschreef in een eerder artikel de Jager in de Hangmat: energie sparen, rustig maar alert zijn zodat je kan aanleggen en raak schieten als er een kans voorbij komt. Ik heb 1,5 week mogen genieten van twee heren die deze kunst tot in de perfectie beheersten en heb er dus nu weer twee voorbeelden bij om na te apen als ik weer eens uit die hangmat sode***. Heren, bedankt!

Heb jij nog Flierefluitkillers en remedies daarvoor? Deel ze met mij en anderen in de reacties!

*1: dit heb ik Hans Sibbel horen zeggen, maar volgens mij is de quote oorspronkelijk van iemand anders. Ik weet alleen niet van wie.
*2: Berthold Gunster’s boek Ja Maar HUH? is een enorme aanrader als je nog meer tips wilt over hoe je zaken kunt omdenken. Een compacte verzameling van gedachtentrucs, perspectiefverschuivingen en handelingsalteratieven. Misschien niet allemaal nieuw, maar wel helder en bondig beschreven in een handzaam boekje. Ik heb het boekje van Bruna gekregen in ruil voor het vermelden van de link naar de bestelpagina van “ja maar HUH?” op hun website.

Dit is deel vier van een serie posts “De Jager in de Hangmat”

Deel 1: De Jager in de Hangmat
Deel 2:  Over tijd. Kairos en Chronos
Deel 3: De video van de lezing over Kairos en Chronos op Standup Inspiration 13 -12-2010

1 januari: mijn lei schoonmaken zodat ik het nieuwe jaar schoon kan beginnen. Tref ik toch een kladblogpost aan waarvan ik dacht dat ik hem allang geplaatst had. In oktober vorig jaar interviewde Glenn van der Burg mij in het kader van zijn boek over leiderschap. Het resultaat: zijn blogpost “zoek de leukste persoon op om na te apen“. Ik ben er nog steeds verguld mee.

door Videologic op Vimeo.

Dit is mijn verhaal over Tijd op standup inspiration #24, 13 december 2020. De tekst zoals ik die vooraf uitschreef vind je hier: De jager in de hangmat deel 2: over tijd. Het eerste deel van de Jager in de hangmat serie: De jager in de hangmat.

“De Jager in de Hangmat” ontvouwt zich als vanzelf als een serie over rust, tijd, verveling en doen door niet te doen (Wu Wei). Ik ben benieuwd wat er nog meer aan gaat komen :-)

Dit is deel 3 over De Jager in de Hangmat.
Deel 1: De Jager in de Hangmat
Deel 2:  Over tijd. Kairos en Chronos
Deel 3: De video van de lezing over Kairos en Chronos op Standup Inspiration 13 -12-2010
Deel 4: De kunst van het flierefluiten.

Foto door Rene Wouters

13 december sprak ik op Standup Inspiration. Heel dom keek ik even in mijn mail, 5 minuten voor ik “op” moest. Daar trof ik iets aan dat mij… laat ik zeggen… diep raakte. Hoewel er lieve en vergevingsgezinde mensen in het publiek zitten en ik ook behoorlijk enthousiaste reacties kreeg, kwam het verhaal niet zo uit de verf als ik bedoeld had. Ik was een tikkie afgeleid. Maar ik maak het goed. Hieronder zoals ik het bedoelde.

…Ik heb enorm lopen piekeren over waar ik het vandaag over moest gaan hebben. Er zijn zat dingen waar ik me druk over maak: auteursrecht, de manier waarop we met oude mensen omgaan, onderwijs, onze ecologische footprint, aandacht, geluk.

Maar dat zijn eigenlijk allemaal “probleem” gebieden waar ik nog niet echt iets inspirerends op gevonden heb en waar ik dus eigenlijk alleen maar over kan zeuren en vitten. En ik wil jullie graag iets meegeven waar je een beetje blij van wordt.

Ik zal jullie ook niet vermoeien met mijn gebruikelijke verhaal over sociale media en de paradigma verschuiving die in “de wereld van nu” al hartstikke gaande is. Dat is namelijk niet nodig want jullie zíjn grotendeels die verschuiving.

Dus las ik afgelopen zaterdag 8 boeken. En ja, ik heb een cursus snellezen gedaan. Handig joh. En vond nog steeds geen cadeautjes.

En gisteren, zondag, nadat ik eerst voor het vrijgezellenfeest van mijn vriendin van alles had geregeld, samen met haar de trouwlocatie had bekeken en helemaal buiten adem bij mijn ouders aan kwam zeilen begon ik te klagen over hoe druk ik het wel niet had. En ja met echt ALLEEN maar leuke dingen! Ik mag misschien training gaan geven op Aruba, en er lopen nog twee aanvragen van andere superleuke klanten. En ik ben een waanzinnige reis naar Uganda aan het voorbereiden, en ik moet nog een feestje én de bruiloft van mijn vriendin regelen. En joepie de poepie ik mag op StandupInspiration een verhaaltje vertellen. „maar waarom kijk je daar zo benauwd bij?” vroeg mama.

Ja, wat kan ik op SUI nou in godsnaam zeggen! Die mensen wéten al zoveel en ze dóen al zoveel om de wereld een beetje leuker te maken. Wat moet ik daar nou toch nog aan bijdragen, en ik heb geen TIJD om het allemaal goed voor te bereiden. Ik wil wél dat het echt aankomt! Goed, kortom, ik was wat hysterisch.

En toen kwam mijn moeder, die nog na zat te hyperventileren van mijn verhalen, met een gouden tip: TIJD! Je moet ze vertellen over TIJD. Jij en al die leuke mensen om jou heen, jullie doen zo ontzettend veel en jullie komen zo ontzettend TIJD tekort. Hee, okee, mam daar heb je een puntje.

Tijd fascineert mij. Ik vind het een magisch concept en een benauwende afspraak. Ik ben blij dat we met de tijd dingen met elkaar af kunnen stemmen en ik word gek van het feit dat die klok maar autonoom doortikt en dat het geen bal helpt als ik alle klokken thuis op een andere tijd zet. Om nog maar niet te spreken van het uur dat ze van ons jatten in de lente om het in de herfst weer terug te geven. Ik hou er niet van om mijn tijd te verdoen, of als anderen mijn tijd verdoen.

Ik kan uren bomen over hoe tijd soms snel en soms langzaam lijkt te gaan. Hoe je soms tijd tekort komt en soms zeeën van tijd lijkt te hebben. Hoe tijd de neiging heeft zich geheel te vullen met activiteiten, afspraken en bezigheden. Ben gaan snellezen, Lifehacken en Getting Things Donnen om tijd over te houden en NIET om meer dingen te gaan doen. Dat eerste is gelukt. Maar die overtijd vult zich weer met andere nuttige, leuke en blijmakende dingen.

Een paar keer per jaar, wat zeg ik, per máánd! verzucht ik “hoe kan het toch zijn dat ik zo lekker bezig ben met allemaal hele leuke, zinvolle, leerzame dingen, samen met een ongelooflijk energiek, inspirerend clubje mensen, en dat ik toch eens in de zoveel tijd zo intens MOE ben”. Hoe kan het toch zo zijn dat ik na een NNF, Naamlooz, SUI, een leuke training of bijeenkomst of gesprek, of gewoon een ontspannen etentje met vrienden, tegelijk helemaal geprikkeld en geïnspireerd ben, én leeg, lamgeslagen.

En ook, als ik op een dag om zeg maar drie uur een afspraak heb, voelt die hele dag als niet meer van mij. Ken je dat? De ochtend is niet van mij want ik moet nog iets, en de avond is niet van mij want er zit een gat in mijn dag. Nou het is eigenlijk NOG erger. Soms, als ik op zaterdagmiddag een afspraak heb, voelt het alsof mijn hele weekend niet meer van mij is! Ja ik weet, het klinkt niet zo rationeel, maar dat is het ook niet, het is een hartdingetje.

Dus bouw ik eens in de zoveel tijd een „kluizenaarsweek” in. Dan veeg ik mijn agenda schoon en de eerste dagen werk ik mijn todo lijst zoveel mogelijk leeg. In de hoop dat ik een paar dagen achter elkaar, aaneensluitend, helemaal NIETS hoef en me volledig kan leiden door wat me voor de voeten komt. Meestal duurt het twee dagen om mijn todo lijst leeg te maken. Dan zijn er nog twee dagen dat mijn brein continu geactiveerd wordt door „oh maar dan zou ik wel even dit of dat kunnen doen! Dat schilderklusje, die boeken lezen, die documentaire bekijken, die training uitbouwen, mijn website updaten enz”.

Als dan eindelijk mijn hoofd ophoudt met jengelen en pushen breekt de ledigheid aan. Ik neem me NIETS voor, ik kijk zelfs niet op de klok. Ik zet al helemaal geen wekkers. Ik denk dan vaak „goh ik ben benieuwd wat ik nu toch weer ga doen”. En soms is het zitten en mijmeren, en soms zit ik opeens op de fiets voor een lange rit, of TOCH nog, maar dan helemaal in FLOW, dat boek te lezen, stuk te schrijven of mijn site op te poetsen. Aan het eind van zo’n week word ik vaak wakker zonder énig benul van welke dag het is. Sta ik in mijn jogging broek voor een gesloten supermarkt en weet ik, ahhhh het is alweer zondag.

Heerlijk! Dan ben ik weer even helemaal „de jager in de hangmat”. Niet ingedut, niet afgedwaald, maar wel compleet rustig én alert.

Ik moet die kluizenaarsweken met mijn leven bewaken. Soms plan je een afspraak en dan kijkt iemand over je schouder mee, en dan staan er lege dagen. En dan zegt die „kijk, dan heb je tijd!”. Ik voel me dan altijd een soort van betrapt, bestolen. Ja maar die tijd is van MIJ! Niet van jou!

Hoe maak ik dan duidelijk dat dat ook afspraken zijn? Afspraken met mezelf? Sindsdien zet ik de kluizenaarsweken ook maar in mijn agenda.

En ergens voel ik me ook schuldig over die weken. Dan woont mijn oma op mijn schouder en die zegt: „ledigheid is des duivels oorkussen”. Ik voel me verantwoordelijk voor allerlei lopende zaken waar ik een bijdrage aan moet leveren, en ik voel me schuldig als ik de stekkers eruit trek en een week „niet thuis” geef.

En het meest maffe is, dat ik die leegte ook angstaanjagend vind. Besta ik dan eigenlijk wel, als mijn agenda leeg is en mijn inbox ook, en als de telefoon helemaal stil staat en er niemand aan mijn deurbel tringelt?

Mijn lieve moeder gaf mij dus het onderwerp TIJD cadeau. En ze leende mij een boek. “Stil de tijd” van Joke Hermsen. Joke maakt onderscheid in kloktijd en innerlijke tijd. Ze is niet de eerste, de oude Grieken deden dat al. Kloktijd is Kronos, en innerlijke tijd is Kairos. Toen ik dat las, vannacht dus, had ik die AHA! beleving. Wandelen, dagdromen, een boek lezen, muziek luisteren, voor me uit staren in de hangmat, kortom, de laatste dagen van mijn kluizenaarsweken, dat is allemaal Kairos! Je bent in flow, je zit in je innerlijke tijd, en kloktijd lijkt niet te bestaan.

Laatst zag ik op tv (nou ja, uitzending gemist) bij het programma Labyrint een aflevering over ons rustbrein. Ons brein in rust verstookt kennelijk veel meer energie dan wanneer ons brein actief is met bezigheden. Het blijkt keihard nodig om af en toe je brein rust te gunnen om alles te verwerken wat tijdens bezigheden is binnengekomen. En slapen alleen is daar niet genoeg voor! Volgens mij is de innerlijke tijd de tijd die je je rustbrein dient te gunnen. We kennen het allemaal, dat tijdens een wandeling of fietstocht, of onder de douche of in de file, ineens ideeën ontstaan, je ineens een click maakt op iets waar je eerder nog worstelde.

Joke zegt: „de innerlijk ervaren tijd is niet alleen de bron van onze creativiteit, maar ook de bron van ons ethisch bewustzijn, van onze ziel”. De ziel lijkt heel het verleden en misschien ook de toekomst in zich op te nemen. De innerlijke tijd is bezielde tijd, creatieve stilte waarin je ontfocust en herstelt. Alleen als je voldoende rust neemt kan je kritisch en creatief zijn. Zoiets heb ik Jan Vaessen bij de cursus Retoriek ook al horen zeggen. En trouwens, in de TAO is het ook een heel belangrijk ding: Wu Wei: doen door niets te doen (vrij vertaald).

Bij de klassieke filosofen kan je zien dat rust en niets doen tekenen van beschaving waren! Het woord SCHOOL stamt zelfs van Schole, dat is oud grieks voor VRIJE TIJD!

Joke zegt niet dat we kloktijd af moeten schaffen. Kloktijd is sociale tijd. Maar er moet wel meer balans zijn. Ik denk dat ik met haar kapstokje van Kronos en Kairos een instrument heb gekregen waarmee ik ze beter in balans kan krijgen. Dan voelt het niet langer als nietsnutterig ledig luieren als ik een kluizenaarsweek heb. Dan kan ik uitleggen hoe essentieel die ledige tijd is om van waarde te kunnen zijn, zowel aan mezelf als aan anderen. Dat ik al luierend en nietsdoend EIGENLIJK keihard aan het werk ben, maar dan in mijn allereigenste, bezielde innerlijke tijd.

En er moet eigenlijk nog iets anders veranderen. Een leider die zijn „mensen” geen tijd en rust gunt, is eigenlijk een tiran. We leven in een wereld waarin de tijd maar vol en vol en vol moet. Vrijetijdskunde is een hbo studie nota bene. We plannen quality time in en gaan dan samen met iemand anders keihard iets LEUKS zitten doen. Heel veel mensen die iets zinvols doen waar ze echt gelukkig van worden, doen dat nog steeds in hun VRIJE TIJD. Het werk is voor geld verdienen en de vrije tijd is voor de dingen waar je hartje echt sneller van gaat kloppen. Maar er zijn ook mensen die hun werk zo leuk vinden dat ze al zes jaar geen vakantie hebben opgenomen. En dan volgen we allemaal tralderhande cursussen time-management.

Eigenlijk vind ik dus dat de uitspraak „tijd is geld” omgebouwd moet worden naar „tijd is waarde” en dat we dan met zijn allen op een andere manier met zowel onze Kronos als onze Kairos moeten leren omgaan.

We hébben tijd, Kronos, en we zíjn tijd, Kairos. Die innerlijke tijd is niet in eenheden uit te drukken. Maar op allebei moeten we zuinig zijn. Dus, nou ja, leve de luiheid, ledigheid en het nietsdoen.

Dit is deel 2 van een serie blogposts over De Jager in de Hangmat.
Deel 1: De Jager in de Hangmat
Deel 2:  Over tijd. Kairos en Chronos
Deel 3: De video van de lezing over Kairos en Chronos op Standup Inspiration 13 -12-2010
Deel 4: De kunst van het flierefluiten.

Sanne Roemen

Ik heb in het kader van duidelijkheid en verwachtingsmanagement een bijsluiter van mezelf geschreven. Hij heeft ook een vaste plek op deze site maar daar zien jullie trouwe RSS abonnees en herhaalbezoekers hem waarschijnlijk over het hoofd. Bij deze dus ook nog even als blogpost.

Informatie voor de gebruik(st)er

Sanne Roemen +/- 65 kg omhulde capsule met knalrode dop (1 stuk).
Lat. Santastica Singularis Hofnarium.

Lees deze bijsluiter steeds voordat u mij gebruikt, ook als u al eerder Sanne Roemen heeft gebruikt. De informatie uit deze bijsluiter kan door nieuwe inzichten of ervaringen zijn gewijzigd. Raadpleeg bij vragen of onduidelijkheden de rest van deze website of Sanne zelf.

Samenstelling

Sociale academie 15%, Informatica 15%, Bedrijfskunde 10%, Zelfstudie 10%, Levens- en praktijkervaring 50%. Verder bevat Sanne Roemen de volgende hulpstoffen: nieuwsgierigheid, gevoel voor humor, verwondering, versimpelkracht en chaostolerantie. De katalysatoren die Sanne Roemen inzet bij uw aandoening zijn: de Cognitive Edge Methode*, haar enorme netwerk van creatieve vakmensen, moderne web technologieën en sprankelende bijeenkomsten en trainingen.

Geneesmiddelengroep

Handelingsperspectief vergrotende middelen

Werking

Sanne Roemen helpt bij het duiden en scannen van complexe situaties zodat het vermogen tot handelen, experimenteren en veilig falen vergroot wordt. Sanne Roemen vermengt zich met uw doelstelling, hetgeen een versterkend effect op de focus en autonomie van uw medewerkers en netwerk kan hebben.

Toepassing

Sanne Roemen wordt vooral voorgeschreven in complexe situaties en projecten met een maatschappelijke invalshoek. De generieke hulpvraag is doorgaans: “hoe dynamiseer en faciliteer ik mijn netwerk, zowel intern als extern, zodat zij elkaar opzoeken om kennis en ervaringen uit te wisselen en bij gaan dragen aan onze doelstelling?”

Niet gebruiken bij

Marketing vraagstukken, sales doelstellingen of interventies ten behoeve van winstmaximalisatie.

Voordat Sanne Roemen wordt gebruikt

U heeft in voldoende mate vastgesteld dat u geen chocola van de situatie kunt maken, dat u de klok heeft horen luiden maar niet weet waar de klepel hangt, dat er iets moet gebeuren maar u weet niet waar te beginnen.

Speciale waarschuwingen en contra-indicaties

Een bereidheid om tot de essentie terug te keren en van daaruit naar oplossingen te zoeken versterkt de werking van Sanne Roemen. Een gesloten, angstige cultuur kan de werking van Sanne Roemen afremmen.

Bijwerkingen

In 99% van de gevallen wordt als bijwerking genoemd: nieuwe energie en inspiratie, vermogen tot creatief denken en handelen is geprikkeld, meer interacties met mensen die men voorheen erg weinig sprak, nieuwe ontmoetingen met andersdenkenden leidden tot een verbrede horizon en een frisse blik. 75% van de gebruikers van Sanne Roemen meldt voorts een demystificatie van het fenomeen Web 2.0 en Social Media en heeft baat gehad bij de ontnuchterende werking van haar trainingen.
Kleine interventies hebben zowel bij succes als bij falen geleid tot meer inzicht en “stappen in de goede richting”.

Dosering en wijze van gebruik

De duur en intensiteit van het gebruik van Sanne Roemen kan variëren, wordt in overleg vastgesteld en gedurende het proces waar nodig bijgesteld.
Wijze van gebruik: asynchrone communicatie (e-mail en twitter) werken in de aanloop het beste. Gedurende het traject is een investering van tijd en aandacht, zowel van u, uw medewerkers als uw netwerk een voorwaarde voor succes.

Bewaring en houdbaarheid

Sanne Roemen dient vers gebruikt te worden. Dat wil zeggen: bij het duiden van uw situatie en bij het formuleren van interventies. De interventies zelf dienen deels door derden, deels door uzelf te worden uitgevoerd. Na enige tijd verdient het aanbeveling Sanne Roemen korte tijd onieuw te gebruiken ter evaluatie en bijsturing.

*Cognitive Edge is een set van open source methoden om een complexe situatie te duiden en interventies te ontwerpen. Ik ben sinds september 2010 “geaccrediteerd Cognitive Edge Practitioner”.

Wat ben ik toch een enorme mazzelaar!!! In het kader van een onderzoek mochten Abdul en ik gisteren rondlopen bij de 10e verjaardag van het Earth Charter in het Vredespaleis in Den Haag. Dat was op zich al heel gaaf. Maar bij vertrek werden we aangesproken door iemand die een lift nodig had naar het station. En omdat ik de weg een beetje weet in Den Haag nam ik hem mee. De lifter was Awraham Soetendorp. Ik heb de hele rit (5 minuutjes) ademloos zitten luisteren terwijl hij vertelde over The Feather Project.

Het begint met een legende van de Amerikaanse Indianen. Rabbijn Soetendorp nam tijdens een bijeenkomst in 1993 deel aan het krachtige ritueel van The Talking Feather. Dit ritueel vloeit voort uit de legende van de “Talking Feather” (in sommige tradities een “talking stick”). Kort en goed: in een kring gaat een veer rond, van de meest respectabele oudste naar steeds jongere stamleden. Wie de veer vasthoudt mag vertellen, alle anderen moeten hun mond houden.

Dit inspireerde Rabbijn Soetendorp later om samen met Oren Lyons, “faithkeeper” van de Turtle Clan van de Onandaga Iroquois, The Feather Project op te starten. Het project wil verhalen ontsluiten, wijsheid en ervaringen van oudere mensen door hen de veer te geven en de vraag te stellen: “wat is, vanuit uw levenservaring de boodschap die u met de wereld en toekomstige generaties wilt delen?” En daarna wordt het ritueel omgedraaid: een jongere krijgt de veer en de vraag “wat zijn jouw verhalen, je boodschap, je dromen en ambities voor de toekomst?”

Waar moet dit allemaal toe leiden? Tot een betere wereld.

What does it take to create a better future for the human family and all life on this planet? All we need are the visions and dreams of the young, the wisdom of the elders, and good practice examples of how people are active to tackle the major world problems of our time – both through the small steps each one of us can take, as well as the larger, more daring projects aimed at changing the systems of exploitation that we face on a larger scale. Join the Feather Project!

Soetendorp wil deze ceremonie uitvoeren met spirituele en morele leiders en jongeren van deze tijd. Daarnaast is er de oproep om zelf “Feather Video’s” te maken en te delen via het platform! Ik ken zo ontzettend veel mensen die een inspirerend verhaal hebben, een mooi idee voor een betere wereld, of wijsheid, levenskunst en ervaring te delen hebben. Ja, daarmee bedoel ik jullie! Lezers van dit blog, bezoekers van Standup Inspiration of Natural Networking Festival of Naamlooz of UZ. IamOneWorld, Durftevragen, 1%club, BeMore, treinontmoeting, 7daysofinspiration, The Positive Web, Tientjes.net en zo kan ik nog wel even doorgaan!

Ik zou jullie willen oproepen om de camera ter hand te nemen en je “Feather Video” te gaan maken en zo bij te dragen aan het platform en het verspreiden van verbindende verhalen. Zie hieronder een video waarin Michael Slaby het verhaal achter het initiatief vertelt.

Oh. En ja, hij heeft zijn trein gehaald!

2 juli 2010: Update

Via Twitter en de comments komen mensen tot mij die een verhaal te vertellen hebben. Dus lijkt het mij leuk om hieronder te inventariseren wie een verhaal heeft. En ook wie zou kunnen filmen / editen. Let wel: dit is niet mijn project, maar van Rabbi Awraham Soetendorp. Ik wil op mijn weblog wel een plek bieden waar verhalen van oud en jong en de faciliteiten (filmer / editor) elkaar kunnen vinden. Dus lees ajb even waar het om draait: een boodschap van een senior, de dromen, visie en ambitie van een “junior” maken samen één filmpje. Het is een internationaal initiatief dus ik zou zeggen: voertaal ENGELS.

Inspiratie van Rainer Nölvak, Cleaning  up a Country in one day.

juttersgoed

Rainer Nölvak ruimde in één dag Estland op. Ontdeed het van al het zwerfvuil. Natuurlijk ging daar een proces van een paar maanden aan vooraf en natuurlijk deed hij dat niet in zijn eentje. Maar hij deed het wel simpel. En zijn verhaal maakt duidelijk wat ervoor nodig is om een grote groep mensen in beweging te krijgen. Zijn filmpje over het opruimen van Estland gebruik ik dan ook telkens weer in de introductie van de Webwijs training. Webwijsheid helpt mensen om social media te gebruiken als hefboom op wat je toch al nodig hebt om dingen te laten lukken.

Rainer was maandag 14 juni 2010 in Amsterdam. Om te spreken op Standup Inspiration. De gulle donaties van bezoekers van dit inspirerende maandelijkse event in Toomlers hebben gezorgd dat het team Rainer naar Nederland kon vliegen om zijn verhaal te delen. En wat een verhaal!!!!!!!!!

Ik schreef hier al eens eerder over waarom dingen lukken, en bij Rainer’s project gaan die lessen ook op en ik hoor nog een paar andere inspirerende lessen.

Een paar punten uit Rainer’s verhaal waar ik universele tips uit haal:

• Maak datgene wat je wil bereiken groot en sterk en heel duidelijk. (dus niet: “we willen een beginnetje maken met het opruimen van het zwerfvuil” maar: “we willen het hele land schoon hebben op 9 maart 2008″)
• Maak van de weg daarnaartoe een feestje!
• Mobiliseer de gelijkgestemde mensen en vorm een gelijkwaardig team. Er zijn niet veel mensen voor nodig.
• Vertrouw het team en laat teamleden hun eigen taken kiezen
• Sluit niemand uit: iedereen mag meedoen, individuen, bedrijven, de media, overheid, wie dan ook.
• Wees open en transparant. Alle besprekingen en bijeenkomsten waren open toegankelijk. De media nam actief deel in het proces en deed daar verslag van (in plaats van ze met pr en persberichten te bestoken werden ze betrokken). Sponsoren kregen geen kans om te concurreren op ruimte in de campagne, iedereen kon bijdragen en al die namen kwamen gelijkwaardig op een lijst.
• Stel jezelf de vraag welke informatie je nodig hebt om een duidelijk beeld te krijgen van wat er moet gebeuren.
• Als je denkt “dit gaat niet lukken” ga dan nog heel even door!
• Als je niet weet wat je moet doen, doe dan gewoon iets, het blijkt meestal het juiste te zijn. Rainer organiseerde “pilot clean ups” in de aanloop naar de grote dag. Om de mensen te laten voelen hoe het is om een stuk land op te ruimen, om te oefenen met scheiden van afval en om de media er verslag van te laten doen. Dit genereerde al veel enthousiasme en liet zien dat het mogelijk is.
• Vertel je verhaal. Van het succesvolle Estland project is een filmpje gemaakt dat later een hele hoop andere landen geïnspireerd heeft om hetzelfde te doen. Onder andere: Litouwen, Letland, Portugal, Slovenië, India, Brazilië, Roemenië.

Niet te stuiten, het is besmettelijk!!

In Estland werkten 50.000 mensen mee op de opruimdag, in Slovenie waren het er 271.000. India is straks aan de beurt, te beginnen met New Delhi. Dat bestaat uit 30 “blokken”. 1/3 van die blokken heeft nu al een bedrijf als “project eigenaar” van dat blok. Daar worden nu de pilot cleanups gehouden. Op 25 september 2010 moet New Delhi in zijn geheel opgeruimd zijn.

De Brazilianen zagen dat India meedeed en dachten: “als het op zo’n grote schaal kan dan gaan wij ook meedoen”. Rio de Janeiro als eerste, in maart 2011 en dan Sao Paolo en Bella Horizonta en dan heel Brazilie. “Ze zijn optimistisch en hebben veel sponsors” aldus Rainer.

Ze hebben hier nooit op gestuurd. Ze zijn gewoon begonnen, hebben het verhaal gefilmd en het filmpje heeft mensen aangestoken om in hun eigen regio hetzelfde te doen. Er is in de woorden van Rainer meer opgeruimd dan rommel alleen. “De rommel is ook uit onze harten weg. Het gevoel dat mensen samen iets moois doen, verbonden met elkaar, vanuit de grond van ons hart, iets dat echt nodig is. Dat maakt dat dingen lukken.”

Ook iets doen?

“If there is a problem you can picture in your heart, that requires something to be done together with a nation. Keep that thought with you and start doing it. Share it with others. Maybe it is an idea that attracts others.” Om elkaar te inspireren en van elkaar te leren is nu een speciale website gestart: Letsdoitworld.org.

De bottom line: dit krijg je als je mensen VOOR iets mobiliseert. We zijn murw om in beweging te komen tégen dingen, we willen weer eens ergens voor gaan. Iets dat ons allemaal raakt.

Brandende vragen:

• Is het land nog steeds schoon? Estland is nog steeds schoon, meer dan twee jaar later. Soms komen er plekken met zwerfafval bij, maar het land is in zijn geheel 10 x schoner. Met de reguliere lente schoonmaak wordt het land schoongehouden. En: mensen schamen zich tegenwoordig als ze vuilnis dumpen.
• Wat is er met het afval gebeurd? Er waren 7 stapels gescheiden afval. Autobanden, meubels, koelkasten, elektronica, plastic… Wat gerecycled kon worden is gerecycled. Uiteindelijk was er nog de helft over dat op de traditionele manier verbrand moest worden.
• Hoe heeft het jou veranderd? “Ik was een zakenman, met een behoorlijke rugzak. Ik heb de basale waarheden van het leven zelf moeten ontdekken. Dit project heeft me laten zien dat er diepe waarde in het leven zit. Ik voel me beter met pure emotie, ik voel me veilig en omringd door mensen die ik vertrouw. Ik zou deze ervaring voor geen goud willen missen. Dus kijk uit, als je dit ook  doet kan het je veranderen” :-D

Standup Inspiration Rainer Nölvak from Videologic on Vimeo.

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik hem dit hoorde vertellen. Het raakt me enorm als mensen zich verenigen en samen dingen voor elkaar krijgen, vooral als dat vanuit de harten van de mensen ontstaat. Ken jij nog meer voorbeelden van groepen mensen die samen “grote” dingen bereiken? Ben ik heel benieuwd naar! Deel ze hieronder in de reacties alsjeblieft.

Aanvulling: vergeet ik dus zomaar te melden dat het filmpje over Estland een team bevlogen doeners heeft geïnspireerd om Nederland in 7 dagen te upgraden? Dat moet in Februari 2011 plaats gaan vinden tijdens 7 Days of Inspiration. Meedoen en denken kan. Kijk op 7daysofinspiration.com voor info!!!

Vraag jij jezelf wel eens af: “Ben ik wel goed bezig?” “Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?” “Wat heeft het voor zin?”. Dan ben je niet de enige. Het is handig om te weten waar je naar streeft, wat je doel is. Dat houdt je op koers, en het geeft je een gevoel van vervulling telkens als je iets doet dat bijdraagt aan dat doel.

Het is, even tussendoor, ook het eerste waar ik mee aan de slag ga bij organisaties die mijn hulp inroepen. Ze willen social media inzetten voor hun doelstellingen en denken dat die helder en eenduidig zijn. Dat blijkt vaak niet helemaal te kloppen, dus dat pakken we als eerste aan. Als je niet weet wat er moet lukken, weet je ook niet wat je aan het doen bent. Dat geldt net zo hard voor individuen als voor organisaties.

Roz Savage roeit de wereld rond. Ze heeft eerst de Atlantische Oceaan bedwongen en is momenteel bezig met de Stille Oceaan. Dit doet ze om te bouwen aan het bewustzijn van wat we met deze aarde aan het doen zijn, en hoe het anders kan. Dat is haar doel. Voordat ze dat van zichzelf wist had ze een bureaubaan als managementadviseur. Ze had het gevoel dat ze een levensdoel had, maar wist niet wat het was.

Hoe vind je nou je doel?

Allereerst: je levensdoel hoeft niet in graniet uitgehouwen te zijn. Het hoeft ook niet hoogdravend en wereldreddend te zijn. Het kan gewoon datgene zijn waarvan jij het gevoel hebt dat je er heel erg blij van zou worden.

Roz heeft een oefening gedaan: je eigen necrologie schrijven. Een verhaal over jou, wat je bereikt hebt in het leven, wie je was. Ze schreef hoe hij eruit zou zien als ze door zou gaan met waar ze mee bezig was, en ze schreef hoe hij eruit zou zien als ze zou gaan doen wat ze het allerliefste zou willen doen. Klinkt als een interessante en confronterende oefening. Maar het kan ook op andere manieren. Bijvoorbeeld “personal goal setting“, of met de tips van Zenhabits.

Lessen van Roz

Roz somt zelf drie lessen op, maar ik vond er nog twee:

1. Buiten de comfortzone is het per definitie oncomfortabel :-D
2. Voortgang is: een keer vaker opstaan dan dat je gevallen bent :-D
3. “We are the stories that we tell ourselves”. Wij zijn het verhaal dat wij onszelf vertellen. Voor Roz: avonturiers zijn sterke, grote mannen met baarden en ik ben een klein iel vrouwtje zonder baard dus ik ben geen avonturier.
4. Vele kleine acties maken een grote. Dat gaat dan even specifiek over haar bijdrage aan een betere wereld. Je kan het gevoel hebben dat het een druppel op een gloeiende plaat is, maar we zijn ook niet met één grote actie in een klimaatcrisis terecht gekomen. Als je met allemaal kleine daden in een crisis terecht kunt komen, kan je er ook met kleine acties weer uit komen. Alles wat we doen veroorzaakt kleine veranderingen die uitdijen. Roz heeft een website Ecoheroes.me waarop deze “druppels” gestimuleerd en verzameld worden. Hier kan je elke dag inspiratie opdoen voor een kleine, goede, groene daad.
5. Neem je verantwoordelijkheid. Denk niet dat je vanzelf happy wordt als je een mooi huis, goed inkomen of een fantastische partner hebt. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen toekomst.

Kijk hieronder naar de inspirerende en zeer onderhoudende presentatie van Roz Savage

[Via Garr Reynold's Presentation Zen]

Overigens vind ik The Last Lecture van Randy Pausch “Really Achieving your Childhood Dreams” ook heel erg inspirerend:

Heb jij tips voor het vinden van je doel? Zijn er mensen, films, boeken die jou daarbij inspireren? Vertel er hieronder over in de reacties.