De kracht van Social Media:

And the winner...

• 12 maart was er op Radio Papia Digital (Curacao) een uitzending over social media. Ik werd een uur geïnterviewd door Alexander Isings
• Op Twitter en Facebook maakte ik hier veel lawaai over: toen ik uitgenodigd werd, toen het opgenomen werd, toen het uitgezonden werd en toen de uitzending online geplaatst was
• Natuurlijk schreef ik er ook op mijn eigen blog over: Sanne op de Curacaose Radio!
• In no time was de pagina waar “mijn” uitzending terug te luisteren is, de populairste pagina op de site van Radio Papia Digital. (Ik heb helaas geen bezoekcijfers)
• Alexander Isings schreef daarover een grappig artikel op Papia Digital
• Ik deed een oproep op twitter om het artikel uit het Papiaments naar Nederlands te vertalen
• Deze oproep werd doorgestuurd door een paar van mijn volgers.
• Drie mensen boden aan om te helpen en binnen een paar uur had ik de vertaling in mijn e-mail, geleverd door Andra Iacob

En dit is het resultaat:

Introductie van de strijd..

In de ene hoek de uitdager. Een nieuw artikel over een vrouw die voor de eerste keer Curaçao bezoekt. Haar interesse: sociale media op internet. Aantal presentaties op Curaçao: 0. Aantal personen die aanwezig waren: 20. Graad van lokale bekendheid: nul.

In de andere hoek de kampioen, het meest populaire artikel op onze website. Een artikel over een super populaire vrouw op Curaçao. Haar interesses: uitgaansleven, zingen, feesten. Aantal presentaties op Curaçao: verscheidene. Aantal personen die aanwezig waren: ontelbaar. Graad van lokale bekendheid: behoorlijk.

Welk artikel heeft gewonnen?

Het artikel over een zeer populaire vrouw op Curaçao is het artikel dat het meest werd gelezen op papiadigital.com. De titel bevatte het woord ‘seks’ dat altijd nieuwsgierige mensen weet aan te trekken. Bovendien heeft het programma ‘Perspektiva’ van Mariano Luis Heyden op Z86 een uitzending aan het onderwerp besteed. Het programma wist een piek aan bezoekers te veroorzaken op papiadigital.com. Hoe is het mogelijk dat een onbekend persoon de eerste plek qua populariteit wist te bereiken?

Het antwoord is het gebruik van sociale media. Vanaf de dag dat ik Sanne Roemen heb uitgenodigd voor onze radioprogramma begon zij Twitter in te zetten om de mensen in haar netwerk te laten weten dat ze in ons radio programma zou zijn. Wij hebben ons bij de Twitter campagne aangesloten om de mensen te informeren waar ze het programma live via internet konden volgen.

Gedurende de dagen voor de ontmoeting bleef Sanne het bericht over haar radio interview tweeten en andere mensen namen het over en begonnen het te verspreiden in hun netwerk. Na een korte tijd hebben de inspanningen resultaat geleverd en werd het artikel van Sanne het meest gelezen artikel op onze website.

Hier een paar tweets die op het web zijn geplaatst over haar interview bij Papia Digital.

Een selectie uit de tweets rond de vertaling:

Ben je (al dan niet startende) ZP-er (Zelfstandig Professional) of eenpitter, of werk je bij een commerciële organisatie? Ben je op zoek naar hoe je Social Media kan inzetten voor je Merk of je Personal Branding? Voor je sales of je customer service? Wil je weten hoe je met social media en online netwerken meer klanten kunt vinden en meer geld kan verdienen? Zoek je iemand die een lezing kan geven voor de vereniging van paperclip-inkopers?

Dan help ik je niet

Tot en met 2010 hield ik de tweede vrijdag van de maand spreekuurdag voor mensen die niet in mijn doelgroep zitten of waar mijn diensten aanbod niet bij aansloot. (En daarna lekker door naar Naamlooz). Ook liet ik me nog wel eens strikken om op een ander moment, verder weg af te spreken. Dat was best leuk, en eerlijk gezegd ook wel eens helemaal niet. Ik leerde allemaal mensen kennen die dingen doen die ik niet kan of wil en waar ik dus weer allerlei andere mensen aan door kon verbinden. Ook werden er vaak verkooppraatjes tegen me afgestoken door mensen die zeiden “kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen”. Daar was niets “elkaars” aan… dat moge duidelijk zijn.

Maar goed, dat spreek uur: ik deed dat omdat er nog niet zoveel mensen waren die wisten hoe je social media gebruikt, niet zo heel veel mensen met een groot en divers netwerk die dat vrijelijk willen delen met anderen. En omdat ik vind dat mensen die een droom hebben, daarbij geholpen moeten worden.

Maar dat is nu allemaal helemaal anders!

Er zijn zo ongelooflijk veel hele goede experts en events waar jij heel goed geholpen kan worden met bovenstaande vragen. Mensen die dáár helemaal warm voor lopen, die veel weten, veel ervaring hebben, een groot netwerk hebben en superenthousiast zijn. Hier noem ik er een paar.

Evenementen die jouw bedrijf of idee een enorme boost geven (gegarandeerd!)

• Durftevragen
• De waarmakerij

Mensen die jou kunnen helpen

bij branding vraagstukken, social media marketing, het inrichten van blogs, twitteraccounts, facebook pagina’s, trainingen, workshops, lezingen.

• Rebecca Kanne: Personal branding, social media strategie en imago advies / building. Een kanjer van een daadkrachtige, snelle vrouw. Werkt voor zp-ers, ondernemers en organisaties.
• Kees Romkes: analyse, strategie, workshops. Rustig, weloverwogen en zorgvuldig. Werkt vooral voor ondernemingen en organisaties.
• Simone Levie: helpt met Social Medium bedrijven en ondernemers aan een integrale social media strategie. Inclusief webdesign en -bouw. Sterk in hulp bij Faceboek en Prezi trainingen. Brede doelgroep.
• Erno Hannink: klanten krijgen via social media (LinkedIn, Twitter, Facebook). Schreef het boek “Laat de klant naar jou komen” Levert ook de technologie en hulp bij nieuwsbrieven. Sterke focus op zelfstandig ondernemers.
• Laura Babeliowsky: absoluut onovertroffen, haar Get Clients Now programma. Ik werkte twee jaar geleden met haar samen, we gaven blogcursussen voor zelfstandig professionals. Abonneer je op haar nieuwsbrief! Sterke focus op zelfstandig professionals.
• Paulus Veltman: schreef de handleiding Twitter voor beginners, geeft presentaties, workshops, lezingen en advies. Brede focus.
• De Padvinders: focus op slimmer werken, maar ze kunnen ook helpen bij sociale media.
• Frank Meeuwsen: mede-oprichter van Lifehacking.nl (samen met Martijn Aslander en mijzelf). Workshops, inspiratie, strategie. Top of the bill, ook voor grote online branding vraagstukken en campagnes.
• Sigrid van der Hoeven: internet consultant met specialiteit Social Media.
• Hedwyg van Groenendaal: Prezi trainingen!
• Niels Schuddeboom: innovatie en zorg 2.0. Lezingen, persoonlijk advies en sparringsessies.
• Juul Martin: de ultieme waarmaker. Kijk vooral even naar zijn techniek voor zelfcoaching: de Boom.
• Sander Datema: voor training en coaching als je wilt leren subliem te presenteren.
• Jaap van ‘t Kruis: er gaat niets boven het vertellen van je verhaal in videoformaat.

Hulp bij slimmer werken en lifehacking

Slim omgaan met e-mail en informatiestromen. Het inrichten van je digitale werkplek. Getting Things Done.

• De Padvinders: slim werken met social media
• Slimmer werken coach: coaching, trainingen, lezingen en workshops over slimmer werken, lifehacking en Getting Things Done.

Diverse hulp

• Rutger Hensel: website bouw en hosting. Dit is de enige websitebouwer die ik altijd voor de volle 100% kan aanbevelen. Betrouwbaar, snel en binnen budget. Meedenken en vrijwel 24/7 service. Serverpark op zonne-energie. Gespecialiseerde WordPress hosting is ook mogelijk. Hij kan het hele traject voor je coordineren, van ontwerp tot implementatie. Zijn tarieven zijn alleszins redelijk.
• Ineke Hilhorst: eigenlijk ben je vrijwel helemaal geslaagd. Alleen op één aspect loop je rond met een grote vraag, kun je niet verder, weet je niet hoe je de eerste stap kan zetten. Een reading (ja, energiedingen en aura’s enzo) helpt zowel individuen als teams om weer verder te kunnen. Ze geeft ook workshops: succesvol ondernemen vanuit je hart. Een mooi, integer en krachtig mens.
• Chantal Koster: Focus ligt op het (her-) inrichten van werkomgeving, kantoor, pand of werkplek om creativiteit, energie en productiviteit te stimuleren. Kan je ook nog hele goede gesprekken verwachten ook.
• Jasper Jobse: systemisch werk voor ondernemers. De methodiek van familieopstellingen toegepast op ondernemingsvraagstukken. Krachtig spul. Zijn coaching (met o.a. ondernemers als klantgroep) is ook niet verkeerd.

Ben ik iemand vergeten?

Als je iemand kent of bent die ook heel erg goed is, zeg het dan even in de comments. Ik zet ze hier niet tussen, want dit is wat er als eerste in mijn hoofd opkomt, en waar ik zelf positieve ervaringen mee heb. Maar nogmaals, het staat je vrij om een bericht in de comments achter te laten. 

En wat ga ik nou dan doen?

Wat ik altijd al deed: ik kies ervoor om uitsluitend voor maatschappelijke organisaties / projecten en overheden te werken. En dan vooral in de strategische hoek.

• Omdat ik dat het leukste vind
• Omdat ik dan met de inhoud bezig kan zijn
• Omdat ik daar vragen tegenkom die me prikkelen
• Omdat ik dan met thema’s kan werken die mij raken
• Omdat ik daar vaak mag pionieren en innoveren en dus zelf ook nog wat leer
• Omdat ik moet kiezen, anders is het teveel

Als je écht per sé even met me wilt sparren, mail me dan voor een afspraak voor een Skype spreekuur. Of probeer me te tackelen op Naamlooz Amsterdam, want daar blijf ik naartoe gaan.

Image By David Armano cc-by-nc

Ik kan alleen maar bestaan als jij me ziet. :-)

Charles Leadbeater: We-Think

Enorm trots was ik toen ik door SDU gevraagd werd om het voorwoord van de Nederlandse Vertaling van Charles Leadbeater’s boek We Think te schrijven. Ik heb er ook eigenlijk verder weinig aan toe te voegen. Het is een knalgoed boek, klaar. En het ligt NU in de Nederlandse winkels. En de rest staat hieronder, in mijn voorwoord:

‘Als jij en ik beiden een dollar hebben, en we ruilen, hebben we allebei nog steeds één dollar. Als jij en ik allebei een idee hebben, en we ruilen, hebben we allebei twee ideeën.’ Auteur onbekend*

In een notendop is dat de boodschap van Charles Leadbeater in We-think: delen is vermenigvuldigen. Hij beschrijft creativiteit, massa-innovatie en samenwerking over de muren van organisaties en afdelingen heen. Dit kun je een utopisch beeld noemen, maar wat mij betreft beschrijft hij niets anders dan een werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin mensen die iets willen, gemakkelijker dan ooit een beroep kunnen doen op de kracht van velen. Een werkelijkheid waarin het niet meer nodig is om ideeën te bevriezen in formele hiërarchieën, maar waarin je sneller en gemakkelijker dan voorheen mensen mobiliseert om bij te dragen aan een gezamenlijk doel.

We leven in een wereld die draait om informatie en netwerken. Maar staan we op het punt om ten onder te gaan aan informatieoverdaad en massa’s vluchtige online-‘vrienden’, of weten we de collectieve intelligentie en verbindingen zo te mobiliseren en organiseren dat ze een stuwende kracht (blijven) vormen? Hoewel ik dagelijks te maken heb met mensen die zuchten onder een te volle inbox en die er niet aan moeten denken zich te moeten verdiepen in fenomenen als RSS, blogs, wiki’s, twitter en LinkedIn, zie ik steeds meer voorbeelden die aantonen dat het wél goed mogelijk is om gebruik te maken van al die informatie en verbindingen, door We-think als filter te gebruiken.

Juist in deze genetwerkte informatiesamenleving weten mensen elkaar nog maar moeilijk te vinden. Het aantal “kennissen” is fors toegenomen, maar het is bijna onmogelijk om van al die kennissen te weten wat hun passies en talenten zijn. Managers weten niet wat hun medewerkers allemaal kunnen en weten, collega’s weten niet dat ze van elkaars kennis kunnen profiteren, overal wordt het wiel opnieuw uitgevonden en lekt de kennis in grote stromen weg. Zelfstandigen ploeteren in hun eentje met hun idee en maatschappelijke organisaties werken massaal langs elkaar heen. Voor elke wens moeten volgens sommigen nog steeds complexe, dure ICT-systemen worden gebouwd, die lang op zich laten wachten en bij ingebruikname al verouderd zijn.

Tegelijkertijd zie ik binnen organisaties en netwerken slimme mensen gebruikmaken van Web 2.0-technologie die gratis en in een uurtje in gebruik genomen is. Ze knopen houtje-touwtje een wiki, blog en microbloggingdienst aan elkaar, vormen een groep op LinkedIn, of nemen een Ning-community in gebruik en gaan gewoon hun gang. Ze organiseren zichzelf en lossen problemen op. Ze wisselen vrijelijk kennis en ervaring uit, ontmoeten elkaar, leren van elkaar en bouwen als vanzelf aan een goed geborgde informatiebron. Delen is vermenigvuldigen.

Leadbeater beschrijft deze processen, geeft tal van beelden en benoemt succes- en faalfactoren. We-think ontstaat wanneer onafhankelijke individuen in groepen met grote diversiteit effectief samenwerken. Het draait om de juiste mix van participatie en samenwerking, diversiteit en gedeelde waarden, onafhankelijkheid en gemeenschapszin. Van die mix is geen recept te geven en volgens mij komt dat recept er ook niet. Maar er is wel een ingrediëntenlijst en Leadbeater beschrijft deze in zijn boek.

Wat mij daarnaast aan dit boek bijzonder aanspreekt en wat het ook onderscheidt van zijn bloedbroeders (Wikinomics, The Long Tail, The Cluetrain Manifesto), is dat Leadbeater de ontwikkelingen in een breder kader zet. Hij beschrijft historische waarden als gemeenschapszin, solidariteit en vertrouwen. Waarden die vroeger de smeerolie van de samenleving waren. Leadbeater laat zien dat oude waarden terugkeren als voedingsbodem van succesvolle creatieve groepsprocessen. ‘Radicaal oud denken’: het nieuwe blijkt veel ouder dan we dachten. Interessant om te zien dat deze Web 2.0-‘nieuwlichterij’ dus wortelt in oude tradities. Hij beschrijft de impact van We-think op politiek en sociale structuren, op de publieke sector, wetenschap en de economie. Hij sluit daarbij gelukkig niet zijn ogen voor de mogelijke negatieve gevolgen.

Gaat straks de hele wereld aan de We-think? Vast niet. Is het van toepassing op alle economische en maatschappelijke sectoren? Waarschijnlijk niet. Is het de oplossing voor alle problemen in de wereld, van het uitputten van energiebronnen tot de ongelijke verdeling van macht en geld? Niet op korte termijn. Maar als deze ontwikkeling beklijft en steeds meer mensen zich verenigen rond een passie of probleem, zichzelf organiseren voor een oplossing, dan is er in ieder geval iets positiefs in gang gezet. Een optimistisch, hoopvol boek. ‘Pessimisten hebben gelijk, optimisten hebben succes.’*

* Dit citaat trof ik aan op de website van managementdenker André Meiresonne.
* Ook van dit citaat kan ik de bron niet herleiden. Ik trof het aan in een weblog

Pyter Wagenaar van Taalwerkplaats redigeerde dit.

Disclosure: de links naar boeken op managementboek.nl zijn voorzien van een “affiliate link”. Dat betekent dat ik van per aanschaf via zo’n link een paar cent krijg. Al gauw genoeg om een keer per jaar een kopje koffie van te drinken :-D Wil je dat liever niet, dan haal je in het adres het laatste stuk (vanaf het vraagteken) weg, enter en je bent op een ‘schone’ pagina. Of je bestelt het boek bij Bruna.

24 november 2009: aanvulling. Na mijn oproep op Twitter of iemand het voorwoord in het Engels wilde vertalen is dit het resultaat: Translation in English (pdf) met grote dank aan Tim Bruls!

Download pdf

Dat is een citaat uit een schriftelijk interview dat Erwin Blom met ondergetekende had voor zijn Handboek Communities. Het interview is niet in zijn geheel in het boek terug te vinden, maar wel online. Erwin is (excusez le mot) een Ouwe Rot in het vak en stond o.a. aan de wieg van VPRO’s 3 voor 12. Een media man dus, die zich als vanzelf op het terrein van Social Media begaf. Met als laatste kindje The Crowds, zijn “social media hub”. En hij heeft zijn wortels in de muziek en cultuur, iets waarmee je bij mij al snel een streepje voor hebt.

Handboek Communities?

Op managementboek.nl:
“Wie op internet een rol van betekenis wil spelen, stelt het publiek centraal. Het deelnemen aan communities en social media is voor steeds grotere groepen mensen een dagelijks terugkerend fenomeen. Bloggen, hyven en twitteren zijn werkwoorden geworden. Bedrijven, verenigingen, belangenorganisaties en overheidsinstellingen zien nog lang niet altijd het enorme potentieel van online communities en de positieve effecten die ze met het creëren van een community kunnen bereiken.”

Vanaf maandag ligt het in de winkels, maar je kan het wel al bestellen, op managementboek.nl bijvoorbeeld. (Disclosure: dit is een affiliate link, waardoor ik een paar cent per kwartaal verdien op boeken die via mijn blog zijn verkocht.)

Wat heb jij daarover te melden dan, San?

Ik heb een iets andere aanvliegroute op social media dan Erwin denk ik. Mijn focus ligt meer op social media bij kennisprocessen en communities of practice. Maar dat geeft niets, want hij was op zoek naar processen waarin Social Media toegevoegde waarde kunnen hebben en daar had ik wel wat aan bij te dragen. Hij heeft vele experts geïnterviewd, en niet alle verhalen zijn integraal in het boek beland. Maar Blom zal natuurlijk nooit waardevolle content verloren laten gaan. Dus hij heeft het uitgewerkte verhaal op zijn weblog gezet en ook nog eens heel mooi op laten maken in de vormgeving van het boek. Dat is een downloadbare pdf geworden. Ik vind het een mooi stuk. Elke alinea zou bijna een afzonderlijke blogpost kunnen zijn. Misschien doe ik er in die richting nog wel eens wat mee. In de tussentijd is het een verhaal dat helder in beeld brengt waar ik probeer waarde te leveren en wat social media zou kunnen betekenen.

Dus: lees de blogpost met het interview met Sanne Roemen voor het Handboek Communities of
download de opgemaakte pdf met het interview met Sanne Roemen voor het Handboek Communities.

Ontwerp en opmaak zijn verzorgd door Marcel Kampman (HappyKamping)

Ook leuk: Social Media inzet bij de marketing van het Handboek Communities.

Erwin heeft een behoorlijke online reputatie, blogt zich al jaren een slag in de rondte, is een behoorlijke presence op Twitter en heeft natuurlijk zijn reputatie ingezet om zijn boek voor het voetlicht te brengen. En niet zonder resultaat! Het boek ligt nog niet in de winkel, maar is op basis van de bestellingen op Managementboek al op plaats 11 van de TOP 100 verkopende boeken gekomen!!!! Op Erwin’s blog staat ook nog een leuke slideshow met hoe hij door de kracht van social media zo snel steeg.

Update: je kunt het boek online bestellen bij managementboek.nl [aff] of Bruna.

no walled gardens

En daar heb ik zelf weinig last van. Anderen des te meer. Anderen die om mijn aandacht verlegen zitten of die willen dat ik iets voor ze doe. Zoals lid worden of blijven van een community, of informatie tot mij nemen en verder verspreiden. Die moeten behoorlijk hun best doen om mij in beweging te krijgen en bij de les te houden. Vooral als ze ook willen dat ik actief ga bijdragen! En weet je? Het gros van de mensen is net als ik lui en snel afgeleid.

Dus als je iets doet op internet waarbij betrokkenheid en aandacht van mensen belangrijk is, heb ik drie tips voor je:

• Zet je deuren open: laat me zien wat je in huis hebt voordat ik een account aan moet maken (what’s in it for me?)
• Laat me zien waar het om draait: haal zoveel mogelijk toeters en bellen weg (don’t make me think!)
• Rol de rode loper uit: heet mij welkom en wijs mij de weg.

Dit lijstje was eerst veel langer. Maar ik heb er in geschrapt. Want eigenlijk kwam alles wat ik schreef neer op gezond verstand en gastvrijheid. Je bent gastvrouw / gastheer. Denk na over hoe je dat in het dagelijks leven zou doen. Je heet iemand welkom, maakt kort kennis, legt uit wat hij allemaal kan doen, stelt hem aan anderen voor, onthoudt wie hij is en herinnert je dat wanneer je anderen spreekt die met hem kunnen klikken.

Toch? Het gaat aan alle kanten om een beetje aandacht en een beetje liefde.

“Welke boeken, kunstuitingen en informatie belangrijk zijn, werd altijd bepaald door de elite. Maar met de komst van internet is dit allang niet meer het geval. Ook welke wetenschappers wel of geen podium krijgen, wordt niet meer door deze ‘oude’ elite bepaald. De overgang naar een samenleving waarin elke burger een stem mag hebben, is dankzij het internet in volle gang. Alle vormen van opinie, kennis en kunstuiting zijn voor iedereen beschikbaar. Maar is deze overvloed aan informatie wel zo positief? Hoe vinden we nog de informatie die er écht toe doet? Traditionele instituties, zoals kranten en uitgeverijen verliezen hun ‘poortwachtersfunctie’ en het begrip van ‘ware kennis’ staat onder druk. Bovendien wordt het gedeeld bewustzijn van wat belangrijk is diffuus door de oneindige hoeveelheid perspectieven. Perspectieven waarvan we zelf bepalen welke belangrijk zijn. Hoe voorkomen we dat we in de nieuwe informatieorde elk gevoel voor richting verliezen?”

Aldus de uitnodiging voor het Tumult debat van 4 juni 2008: “De Bibliotheek van Babel, hoe selecteren we in de oneindige stroom van informatie?”, mogelijk gemaakt door de Universiteit van Utrecht, Faculteit Geesteswetenschappen. Ik mocht naast Peter Schrurs (directeur VPRO), Saskia de Vries (directeur Amsterdam University Press), Marion Koopman (algemeen directeur XS4ALL) en Ijsbrand van Veelen in het panel deelnemen. Ijsbrand van Veelen maakte onder andere de VPRO Tegenlicht documentaires “Google achter de schermen” en “Wiki’s waarheid”. Op de website van Hollanddoc zijn deze te bekijken, zeer de moeite waard! Hieronder even wat overpeinzingen naar aanleiding van de vragen of de poortwachter verdwenen is, of we hem nodig hebben en wie die rol dan zou moeten vervullen. Al schrijvend kwamen er ook nog een paar tips voor het vinden van je eigen poortwachters bovenborrelen. Als je dus mijn gemijmer wilt overslaan, klik dan rechtstreeks naar de tips.

Informatie overdaad

Een veel gehoorde verzuchting van mensen om mij heen is dat er zovéél informatie beschikbaar is, dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Maar eigenlijk zijn dat twee problemen. Namelijk: de hoeveelheid is te groot en de kwaliteit is moeilijk te beoordelen. Even over het eerste: ja, er is inderdaad heel veel informatie. Vooral als je NIET gericht op zoek bent. Als je een aantal favoriete websites dagelijks bezoekt ‘gewoon om te kijken of er iets interessants op staat’, raak je al gauw verdwaald. Je ziet leuke linkjes, een paar filmpjes en voordat je het weet ben je een paar uur verder. Het probleem ligt hier bij jouw focus, je bent doelloos aan het dwalen en misschien zelfs op die manier wat “echt” werk aan het ontlopen. Geloof mij, die verleiding kan ik regelmatig ook niet weerstaan!

Wanneer je wél gericht op zoek bent heb je nog steeds te maken met heel veel informatie, maar die wordt al aardig ingeperkt doordat je focus hebt op een bepaald thema of een vraag. Daarnaast herinner ik me dat ik mij 15 jaar geleden als ik in de UB voor een scriptie of verslag op zoek ging naar informatie ook aardig overspoeld voelde door informatie, en moeite had met het beoordelen van de kwaliteit van die informatie.

Soorten informatie

Misschien verstandig om eerst even een onderscheid te maken in soorten informatie. Je hebt natuurlijk de “kleine” feiten, jaartallen, prijs van een nieuwe bank, routebeschrijving, het weer, de files, recepten. Dan zijn er nog de grote “feiten”: wetenschappelijke informatie en publicaties, onderhevig aan “peer review”. Nieuws en achtergronden van het nieuws vinden we op de diverse (inter-)nationale kranten websites. En niet te vergeten de opinies, visies en ‘advies-achtige’ informatie. Van al die informatie is de kwaliteit niet zo makkelijk te toetsen. Over vrijwel alles kan gediscussieerd worden en dat doen we online dan ook graag. Er zijn artikelen te vinden die onderbouwen dat roken geen longkanker veroorzaakt en dat veel water drinken juist ongezond is. Over de beste route van A naar B wordt op menig verjaardagsfeestje nog gediscussieerd en hoe je het beste een biefstuk kan bakken daar heeft elke gek die een pan vast kan houden een mening over.

Kwaliteit van informatie

Daar hebben we het hete hangijzer: hoe beoordeel je de kwaliteit van de informatie? Zelfs de criteria om kwaliteit van informatie te toetsen zijn niet altijd eenduidig. Je kan wel stellen dat informatie bruikbaar, relevant, actueel, nauwkeurig, volledig en verifieerbaar moet zijn. Journalistieke kwaliteit heeft daarnaast nog te maken met nieuwswaardigheid en hoor en wederhoor. Wetenschappelijke publicaties worden door ‘peer review’ getoetst. Maar of iets onzin is of juist inzichtvol en behulpzaam hangt toch ook heel vaak van de situatie en de ‘informatievrager’ af.

Waar wij tot voor kort veel aan hadden was de verzuiling en de culturele elite. Die vormden informatiefilters en bepaalden deels ook wat wij ergens van moesten vinden. Zij waren onze poortwachters. Andrew Keen beweert in zijn boek en in de documentaire “wiki’s wijsheid” dat die poortwachters verdwenen zijn en hij pleit ervoor dat ze weer terug moeten komen.

Nieuwe poortwachters

Maar is de poortwachter echt verdwenen? Of zijn er juist veel meer poortwachters bijgekomen? En is dat wel een probleem? Het zijn niet meer alleen de uitgevers, omroepen, kerken en politieke partijen die die rol op zich nemen, er zijn tal van portals en weblogs en online ‘zenders’ bijgekomen. En dus is het niet meer meteen duidelijk welke zenders voor jou waardevolle poortwachters zijn. Je kan niet meer één zuil kiezen en voor elk soort informatie op die zuil leunen. Je kiest je eigen poortwachters, voor verschillende onderdelen van je leven en die keuze is heel persoonlijk. DE culturele elite verdwijnt naar de achtergrond en er ontstaan nieuwe, kleine elites per onderwerp, per interessegebied.

De lange staart

Zo komen we weer uit bij het boek van Chris Anderson, The Long Tail waarin hij een verschuiving constateert van hits naar niches. Vertaal ik dat naar de culturele elite of de ‘oude’ poortwachters; daarvan waren er enkele, met een grote following. Het internet geeft vele ‘kleine’ poortwachters een publiek. Dat zijn poortwachters van ‘kleine’ informatie, dus geen wereldnieuws, die een ‘klein’ publiek bereiken. Maar dat publiek is wel bovenmatig geïnteresseerd in wat hun elite te melden heeft. En het leuke van internet is, dat veel van die nieuwe experts boven komen borrelen in de juiste netwerken. En als zij iets roepen dat echt niet klopt, worden ze door hun peers vrij snel tot de orde geroepen. Sterker nog, als een ‘algemene’ poortwachter (bijvoorbeeld Nu.nl) onzin uitkraamt, staat er vaak vrij snel een expert op die corrigeert.

Hoe spoor je jouw persoonlijke poortwachters op?

• Stel de juiste vragen. Het begint bij het formuleren van je vraag, het vinden van je focus. Ook als je ‘maar wat loopt te rommelen’ op internet kom je wel eens een item tegen dat je interesse opwekt, het roept vragen op, en je krijgt zin om je er verder in te verdiepen. Stel dus de juiste vraag, en stel (formuleer) hem op een aantal verschillende manieren.
• Stel ze op de juiste plekken. Helpt Google bij het filteren van informatie? In eerste instantie helpt Google alleen bij het vinden. De zoekresultaten worden bepaald door een (deels geheim) algoritme. Google drukt de kwaliteit van websites uit in pagerank, maar die komt tot stand door ‘dom’ rekenwerk van ‘domme’ robotjes. Maar met Google co-op kan je je éigen zoekmachine maken. Zoek je nieuws, kijk dan vooral óók op websites van (internationale) kranten. Zoek je statistieken, kijk dan bij een rekenautoriteit in het onderwerp waar je naar zoekt. Je kan ook eens zoeken op “gezaghebbend platform voor ….” of “autoriteit op het gebied van…”. Dan komen er sites boven waarvan derden beweren dat die gezaghebbend of autoriteit zijn. Heb je eenmaal een autoriteit (website, weblog, platform) gevonden dan kom je via links op die site vaak weer bij andere autoriteiten terecht. Wanneer je dan je eigen zoekmachine bouwt met Google co-op, dan kan je daar al die gezaghebbende websites aan toevoegen, en dan zoekt jouw eigen zoekmachine alleen maar in die websites.
• Stel ze aan de juiste mensen. Gebruik je netwerk! Je weet niet wie iemand kent die het antwoord heeft. Via online netwerken worden deze ‘zwakke’ verbindingen beter bereikbaar. Zit je op LinkedIn dan kan je je vraag in de Questions and Answers stellen of je kan zoeken op een relevant zoekwoord. Dan krijg je een lijst met namen bij wie dat woord in het profiel voorkomt, en je kan zien via hoeveel ‘stappen’ je met die persoon verbonden bent. Stel dan dat een van jouw directe links een link blijkt te hebben met een expert die jij zoekt, dan kan je aan jouw contact vragen om je in verbinding te stellen met die persoon. Op Twitter kan je aan je followers vragen of zij een expert kennen of een website kunnen aanbevelen.

Oh en nog een tip: automatiseer dit na de eerste keer. Je kan van je vraag een google alert maken, zodat nieuwe ‘antwoorden’ automatisch in je blikveld komen. Neem RSS abonnementen op de bronnen die je opspoort en als je steviger wilt filteren, maak er dan een yahoo pipe van. Daarmee stop je zogezegd een aantal websites in een trechter, je filtert de websites op voor jou relevante zoektermen en aan de onderkant van de trechter komen alleen die artikelen eruit die die zoektermen bevatten. Houd je netwerk warm door zelf ook af en toe antwoorden te geven en mensen op een constructieve manier aan elkaar door te verbinden.

Tenslotte: hebben we een probleem en zo ja, wat is dat dan?

Informatie overdaad en het verdwijnen van de oude culturele elite zijn volgens mij niet het werkelijke probleem. Dat probleem zit hem in het gebrek aan informatievaardigheden. Kenniswerkers van mijn generatie en ouder hebben niet geleerd om de juiste poortwachters op te sporen. Wij denken daarnaast dat de ‘nieuwe garde’ die vaardigheden wél meekrijgt. Helaas, niets is minder waar: ik zie tijdens gastcolleges en lezingen voor jonge mensen dat ook daar vaak de juiste vaardigheid ontbreekt. Op school leren kinderen niet hoe ze de juiste vragen op de juiste plekken aan de juiste mensen moeten stellen. De mediatheek is afwezig of dicht, er is geen mediathecaris die de weg wijst, wikipedia en social networking sites zijn geblokkeerd. Misschien ben ik verblind door mijn eigen stokpaardje, maar ik heb toch sterk het gevoel dat het best wel belangrijk is om juist die informatievaardigheden bij te brengen.

Welke lading geef ik aan het woord “Durf”?

Is het lef, moed, optimisme, naïviteit, bluf, onbezonnenheid? Is het het tegenovergestelde van angst? Andere bloggers in deze estafette leggen de link met ‘je kop boven het maaiveld uitsteken’ en met risico’s nemen. Logisch. Sommige mensen vinden dat ik dat doe, mijn kop boven het maaiveld uitsteken en risico’s nemen. Heb ik ze misschien wel een beetje bij geholpen door deze blogpost over enge dingen doen. Zelf denk ik dan ‘ben ik nou zo dom? welk maaiveld, wat voor risico’s?’.

Oud zeer!

Laat ik bij het begin beginnen en dat wordt heel persoonlijk. In interactie met anderen gelden ongeschreven regels. Op de lagere school ontdekte ik dat doordat ik van alles deed wat niet door de sociale beugel kon. Bijvoorbeeld voor “sukkels” opkomen, of met mijn Elvis Presley pak aan naar school of gewoon ijverig zijn en mijn best doen. Die dingen deed ik niet omdat ik dat durfde maar omdat ik daar zin in had. Ik had geen idee dat dat maar stom gevonden werd. En dan word je door andere kinderen soms hard afgerekend, van uitjouwen en uitlachen tot pesten en soms zelfs slaan. Ik werd daar teruggetrokken van omdat ik niet doorhad wat de regels waren, dus ik durfde niet meer te experimenteren. Wat ik ook had kunnen doen was zelf gaan pesten en uitlachen en schelden. Maar daar had ik niet zo’n zin in.

Volgens mij hebben aardig wat mensen als kind zoiets meegemaakt. Je wilt ‘jezelf’ zijn, experimenteren, dingen ontdekken, groeien. Je wordt daarop soms afgerekend en dan word je verlegen of een pestkop (kort door de bocht gezegd). Uiteindelijk ontwikkelen de meeste mensen een gevoel voor sociale grenzen en gaan ze zich “normaal” gedragen. In mijn ogen zit ‘durven’ in die momenten dat je teruggaat naar dat kind vóór dat het zich die ongeschreven regels eigen maakte, het kind van voor de harde les:

• het kind dat zichzelf uitnodigt bij het spel van de anderen
• het kind dat het voortouw neemt en anderen iets uitlegt
• het kind dat zijn tekening trots laat zien
• het kind dat durft te vragen
• het kind dat een zandkasteel bouwt op het randje van de zee
• het kind dat zijn zelfgemaakte carnavalsoutfit naar school aan doet

Dan merk je soms dat je daarvoor niet uitgelachen wordt, maar dat je juist applaus krijgt en complimenten en constructieve reacties. Hee, dan wordt durven ineens heel leuk!

Het vergrootglas van het sociale internet

Web 2.0 maakt durven nog leuker (en enger) De media doen altijd al rare dingen met mensen. Een van de grootste mysteries vind ik bijvoorbeeld dat vroeger in het T.V. programma “All You Need is Love” mensen hele enge dingen deden om iemand de liefde te verklaren. Dan vroeg Robert ten Brink aan ze “waarom heb je hem / haar dit nog nooit verteld?” en dan zeiden ze bijna allemaal “dat durfde ik niet”. Nou breekt me de klomp! Rechtstreeks, zonder camera’s durven ze niet, en voor een gigantisch kijkerspubliek ineens wel! Als mensen eenmaal in de spotlight staan, durven ze ineens veel meer. En web2.0 is een medium waarmee iedereen zijn eigen spotlight op zichzelf kan richten.

Sommige mensen laten op internet heel veel van zichzelf zien. Creativiteit: foto’s, muziek, filmpjes, gedichten of artikelen. Soms hele persoonlijke dingen, soms misschien een beetje genant, of ‘gewaagd’. En heel erg vaak worden ze dan NIET uitgelachen, krijgen ze juist applaus en complimenten en constructieve reacties. En dan heeft internet ook nog eens het versterkende effect dat die hele show, inclusief applaus, altijd terug te vinden is, dus niet in een moment bevroren. Voor het oog van velen krijgen de creators complimenten van andere creators die ook complimenten krijgen. En andere mensen zien dat het leuk kan zijn en die gaan dan ineens ook van alles zitten durven. (Dan heb ik het natuurlijk niet over foto’s van hoe jij in een dronken bui halfnaakt op het biljart stond te dansen tijdens een vrijdagmiddagborrel he? Dat is geen durven meer, dat is tsja… gewoon erg onhandig.)

Afgaan op het internet doet ook pijn!

Dat klopt. Kritiek en stomme fouten worden ook uitvergroot op het internet. Iemand klaagt over Dell en binnen de kortste keren is die klacht het allereerste zoekresultaat in Google. Als je daar echter slim mee omgaat, en het probleem gracieus oplost, zichtbaar voor iedereen, op het podium dat voor jou gecreëerd is dan kan dat wederom applaus opleveren en je reputatie versterken. UPC heeft dat gedaan met het webcare team dat klachten in de blogosphere opspoort en zichtbaar met oplossingen komt.

Kortom, durven is leuk en ook best slim om te doen. Je gaat merken dat dingen veel vaker wél dan niet lukken. Je ervaart dat mensen vaker positief reageren dan negatief. En daar ga je dan weer meer van durven en zo komen veranderingen op gang, krijgen ze momentum en wordt de wereld leuker.

Ben ik nou zo dom, welk maaiveld, welke risico’s?

Als je zichtbaar durft en mensen om je heen durven ook meer en meer, dan wordt het maaiveld van jouw realiteit steeds hoger, dan staat niet alleen maar jouw koppie daar bovenuit te prijken, maar dan sta je er samen! Dat maaiveld is best een mooie plek. Het risico dat het lukt, dat je gaat blozen omdat je een publiek compliment krijgt, het risico dat je je eigen talenten ontdekt en daar ook op aangesproken wordt. Dat risico neem ik met plezier. Dan maar dom, naïef, pathologisch optimistisch, moedig of onbezonnen. De Sanne die niets meer durfde, daar heb ik gelukkig vrij snel afscheid van genomen, die was niet zo heel interessant om te zijn.

Dit ‘stokje’ kreeg ik doorgegeven door Gerjanne Tiemens, en het is opgestart door Corne Kox van de Hanzehogeschool in het kader van 210 jaar durf! Ik geef het stokje door aan Noor Bongers, oprichter van Stichting Great Place to Live. Omdat zij zelf heel veel durft, en er een vak van heeft gemaakt om andere durfals om zich heen te verzamelen.

Wat ik heel erg leuk vind om te doen is uitleggen. Ik kan er dan ook slecht tegen als het me niet lukt om iets uit te leggen. Dat overkomt mij regelmatig wanneer ik probeer aan iemand te vertellen dat Twitter heel erg leuk en handig is. Ik gebruik de metafoor ‘de koffiehoek van het internet’, Jeroen Doensen noemde het laatst ‘de kroeg’ van het internet. Een andere poging: vroeger had ik collega’s had waarmee ik in een ruimte zat en tegen wie ik af en toe iets kon roepen, en nu niet meer. Maar met Twitter heb ik die collega’s weer een beetje teruggekregen heb. Toch bleven vrij veel mensen glazig kijken, ook als ik Twitter demonstreerde.

Maar nu kan ik stoppen met proberen want de visueel-uitleg kampioenen van Common Craft hebben er weer zo’n prachtig animatiefilmpje van gemaakt. Waar ik uiteraard via Twitter door Erwin Blom op gewezen werd!

Pas wel een beetje op want de verslavingskans is erg hoog! Hoe je dat kan signaleren beschrijft Frank Meeuwsen op Frank-ly. Ik ben er redelijk in geslaagd om het binnen de perken te houden, ik kijk maar een paar keer per dag op Twitter en heb ook geen updates via SMS of instant messaging. Dat past in mijn overall strategie van het minimaliseren van onderbrekingen.

Even een paar van mijn favoriete Twittermomenten

• Ik logeerde bij vrienden die vroeg de deur uit gingen en mij in hun huis achterlieten. Ik twitterde ‘dan kan ik douchen‘, waarop vrijwel onmiddelijk mijn telefoon ging. Het was mijn gastheer met de mededeling dat ik beter even kon wachten met douchen omdat het warme water waarschijnlijk op was.
• Tijdens lezingen en workshops is twitter een manier om mensen die er NIET bij zijn toch over je schouder mee te laten kijken. Met meerdere twitteraars in de zaal kan je real time commentaar geven. Twitter is het geroezemoes van het internet.
• Altijd leuk om zo snel op de hoogte te zijn van een geboorte.
• Volgens mij heb ik ook een keer de files weggetoverd, want na deze tweet was de A9 ineens filevrij.

Wanneer je eerst wat meer wilt weten over de meerwaarde van Twitter, kijk dan eens op onderstaande links.

• Frankwatching over de meerwaarde van twitter voor bedrijven.
• Jim Stolze maakt duidelijk waarom marketeers twitter niet al te snel moeten wegwuiven als een hype
• Erwin Blom zet het ook nog maar eens een keer op een rijtje op zijn weblog Checklist.

Marina Noordegraaf maakte een visuele boekrecensie van het boek van Malcolm Gladwell “The tipping point”. Uitstekend middel voor beelddenkers, tijdgebrek-hebbers en engels-worstelaars.

Het is plaatjespoezie geworden.

The tipping point, of ‘het kantelpunt’ is het magische moment waarop een idee, trend of sociaal gedrag over een drempel heengaat, kantelt en zich verspreidt als een lopend vuur.

In het Nederlands heet het boek “Het beslissende moment” en als je het via deze affiliate link op Managementboek.nl bestelt, krijg ik daarvoor een klein bedrag.