Mijn creatieve energie laat mij regelmatig in de steek. Ik ben er sowieso zo eentje die last minute pas echt goed presteert. En als je dus op je eigen weblog probeert waarde te leveren, en er geen externe deadlines zijn, dan moet alles uit jezelf komen. Ik zit niet eens te wachten op inspiratie! De lijst van mogelijke onderwerpen en kladjes is ellenlang.

Ik heb ook talloze trucs om mijzelf tot productie te bewegen: alle afleiding uitbannen, alleen die tools voor mijn neus die ik nodig heb om mijn ding te kunnen doen. En dan zit ik nog regelmatig daas naar mijn scherm te turen om vervolgens toch maar weer te gaan twitteren of schoonmaken.

Kan er wel eens angstig van worden. Als ik niet regelmatig wat schrijf, hoe blijf ik dan top of mind bij jullie? Dan onderhoud ik mijn web-presence niet en dan zak ik weg. Als ik niet schrijf over de onderwerpen waarvoor ik graag ingehuurd wil worden dan denken jullie ook niet aan mij als er eens een klus voorbij komt. Maar als ik obligaat ga produceren wordt het nog erger want dan is mijn persoonlijke sausje van humor en zelfkritiek er niet en dan herken ik mezelf niet in die tekst.

Zoals bij zoveel dingen helpt het heel erg om te ontdekken dat je niet de enige bent en die ander te horen vertellen hoe zij ermee omgaat. Onlangs verslond ik “Eat, Pray, Love” van Elizabeth Gilbert, een heerlijk herkenbaar boek dat mij tot schaterlachen en snikken bewoog. Dit jaar stond zij op de legendarische TED conferentie en vertelde ze over creativiteit. En nog geen vijf minuten later zit ik deze blogpost te tikken. Die houd ik erin, telkens als ik vastloop even deze presentatie kijken, bij wijze van smeerolie.