Begin deze week heb ik het betoog van Elizabeth Gilbert gehoord. Want het is voor mij geen presenatie, geen lezing. Het is een bevlogen verhaal voor een ieder die aan een creatief proces werkt of deelneemt.

Dat kan groot of klein zijn, en heeft vele uitingsvormen. Voor mij is het m’n dissertatie. Het creatieve proces van na het analyseren er een verhaal van te maken dat raakt en op het scherpst van de snede het vraagstuk blood legt.

Heel herkenbaar is dan ook de passage in haar betoog over de singer/songwriter Wats die in de auto het meest voortreffelijkste lied binnenkrijgt maar geen pen en papier bij zich heeft en dan de rollen omdraait. Zich niet afhankelijk van het ene “geniale” moment maakt en zegt: Als je wilt dat ik je ga spelen en uitdragen dan kom je terug. Want je ziet toch dat ik bezich ben met rijden. Ik heb geen tijd voor je.

Schitterend! Zo ook bij deze schrijvende onderzoeker die in de randen van de dag de meest briljante ideëen krijgt maar dan wil wandelen, slapen, aan het koken is en denkt…nu heb ik het toch niet gemist? The touch of genuiss… nee kom maar terug als ik aan het werk ben. Ik ben er ik doe m’n ding en ik weet dat je op papier wilt komen…

Wow Karin r ik heb je stuk gelezen en daar gereageerd. Indrukwekkend.

En Marco, zoals jij over je dochter schrijft en je eigen proces dat is dan weer bijna een blogpost. Inspirerend!

ik geloof erg in gewoon aan de slag gaan en iets maken wat je zelf mooi vindt. welke waarde anderen eraan verbinden is een heel ander verhaal en bij meer succes zijn die meningen denk ik niet langer zuiver.

als ik mijn dochter zie tekenen dan zie ik hoe het werkt. hoe het bij haar werkt en bij mij. soms staat de tv aan. zij heeft een wit vel papier gepakt en tekent gewoon iets. soms gebeurt er iets op tv en kijkt ze naar rechts. haar pen schiet uit. maar in plaats van een nieuw velletje past ze de tekening gewoon wat aan. gewoon doorgaan en afmaken. er is niemand die die tekening van haar gaat goedkeuren. soms zeg ik dat het weer een mooie is. soms zelfs heel erg mooi. en soms tekent ze een tekening die ik heb gemaakt na. volgens mij alleen maar omdat ze dat leuk vindt. wil ze ook proberen. hoe dat voelt.

als ik zelf iets maak dan vind ik dat soms leuk. kloppen. goed voelen. soms krijg ik kippenvel. soms neem ik even afstand en kom terug om het te controleren. en als ik er niets meer aan kan verbeteren, of als verbeteringen het te perfect, te glad maak, dan hou ik op. dan is het klaar. publish!

http://www.met-k.com/archives/2008_08_01_archive.html

en het mooiste is dat ik het boek later kocht voor iemand anders waar ik bij dacht; jij hebt er wat aan. :-)

nu even het filmpje zien. (ik zag toen een interview bij oprah.)