…als je er niets van terugziet?

Of: hoe het extreem overschrijden van je eigen grenzen je de rest van je leven kan helpen bij drempelvrees of faalangst.

Laatst vroeg iemand aan mij: “wat is het engste dat je ooit gedaan hebt?”. Ik wist het even niet meer, tot ik vandaag na 14 jaar deze (zie onderaan) video tegenkwam. Dit was by far het allerengste dat ik ooit gedaan heb. Daarom heeft die video zich ook al die tijd onder een laag stof verstopt denk ik. Maar terugkijkend denk ik “dat was helemaal zo gek nog niet!”. (Nou ja… ahum).

Nu doe ik dus weer iets engs: ik zet die video op het internet. Waarom? Omdat het pas echt leuk is om enge dingen te doen als jij en anderen er achteraf nog een beetje van kunnen genieten. Ik hoor julle al denken “geinig maar wat heeft dit met je blog of met lifehacking te maken?”. Doordat ik dit nu terugzie ontdek ik hoe dit mij geholpen heeft bij latere gevallen van drempelvrees en faalangst.

Spreken voor een groep, naar netwerkborrels gaan, klantpresentaties, ergens het voortouw nemen, zichtbaar zijn, al dat soort dingen. Vrijwel iedereen vindt dat echt RETE-ENG! Ik ook dus. Maar elke keer zat er toch een klein stemmetje in mijn hoofd dat zei ‘je hebt ook een keer met je jongens op het podium gestaan… dus dan kan je dit ook’. En volgens mij werkt bungyjumpen, parachutespringen, steile-wand klimmen, zwarte piste skieën, op radio of tv komen, door spelonken kruipen of wildwater kayakken ongeveer zo.

Mijn tip dus:
doe eens iets heel erg engs, zorg dat het gedocumenteerd wordt met foto / video / audio en kijk het terug voordat je iets anders engs moet doen. Zorg dus ook dat het ergens staat waar je er makkelijk bij kan, op het internet, op je telefoon, je laptop. Wedden dat je dan de hele wereld weer even aankan?

En dan nu mijn dank dat jullie je aandacht aan dit bericht hebben geschonken (en weer heel eng om dit de wijde wereld in te sturen). Dit is dus een opname van een concert van de band Laberinto, waar ik tussen ’94 en 2000 tourmanager, pr-mens, manus van alles en nog wat van
was. Het was hun afscheidscadeautje want ik ging 5 maanden in Oostenrijk werken. De verrassing was dat ik mijn lievelings lied (Lazy Fuck) mocht zingen op het podium. Locatie was De Eland in Delft, ergens in 1994. “LAZY FUCK!”