Sanne Roemen

Verdwijnen

Onderstaand gedichtje is inmiddels drie keer vergeten en terug gevonden. Ik schreef het bijna 20 jaar geleden aan een vriendin. Omdat ik dacht dat ze het nodig had, denk ik. Ze stuurde…

Lees meer

Het schijnt te kunnen

Ritmisch dendert het spoor onder mijn voetzolen. Muffe kachelwarmte bij mijn enkels. Misselijkmakend boeket van frituurvet, natte regenjassen, puberoksels, krantenpapier, leer, pettenhoofden. Buitenwereld beukt op mijn trommelvlies. Dringt niet dieper…

Lees meer

Dat was

Dat was Rick… Ik maak mijn zin niet af. Besef dat ik tegen de leegte praat. Het galmt nog na. Na vijf jaar nog die reflexen. Al die loze mededelingen.…

Lees meer

Duisternis

In de fluweelzachte duisternis weet ze niet of haar ogen open zijn. Even knipperen. Geen verschil. De nacht is hier lang. Geen idee hoeveel ze nog voor zich heeft. Benjamin…

Lees meer