Ik schreef moeiteloos uren aan een stuk in een afbladderend hutje in een tropisch regenwoud waar de kakkerlakken onophoudelijk ritselden in een poging mijn rammelende maag te overstemmen. Was volkomen in flow terwijl ik met handschoenen aan ijswolkjes over mijn toetsenbord joeg. Ook thuis, truttig en comfortabel met een dekentje om mijn benen, slofjes aan, kat op schoot, kop thee op het bureau.

Dan weer regelde ik een plek en tijd en klom twee weken lang langs het behang omhoog omdat ik mijn flow niet kon vinden. De gedrochten die ik in zo’n toestand toch nog uit de pen wist te wringen zijn schreeuwende getuigen van mijn wanhoop.

Mijn bestemming is een staat van zijn, geen plek op de kaart. Ik kan er waar ik ook ben radeloos naar zoeken of niet uit weg te slaan zijn. Ergens in het hier en nu en eeuwig toegankelijk. Toch zo onbereikbaar vaak. Ik ben om de haverklap de sleutel kwijt. Hoe kom ik toch op die plek waar mijn kanaal wagenwijd open staat en de inspiratie door mij heen kan vloeien? Wanneer lukt het me wel en wanneer niet? Eeuwenlang al zoekt de wijsgeer het antwoord op deze vragen.

Nu ik hier zo bij stil sta moet ik denken aan vissers in Thailand. Vanaf het krieken van de dag zitten zij ontspannen in de schaduw langs het strand te keuvelen. De boten liggen opgetuigd klaar op de waterlijn, in opperste staat van gereedheid. En dan ineens krijgen zij een voor mij niet waarneembaar signaal, staan tegelijk op, springen in hun bootjes en peddelen de oceaan op. Dát is mijn bestemming, mijn staat van zijn: de relaxte jager die zijn krachten spaart en tegelijk alert is om het moment te vangen en die de energie heeft om er vol overgave in te springen.

Lees Interacties

Reacties

  1. Ach lieve Sanne, ook dit weer zo’n mooi geschreven en zo herkenbaar verhaal. Dank!
    Ik ga het delen op mijn tijdlijn.
    Dikke knuffel! Jaska