De oost-gevel lijkt op een druipsteengrot waaruit verschillende voorstellingen rond de geboorte van Christus gehouwen zijn. Charmante kitscherigheid. De west-gevel, gewijd aan het lijden van Christus is veel soberder, abstracter en heeft iets imposants, iets kolossaals. De buitenkant van deze basiliek lijkt wel een moderne ‘tag cloud’ met woorden die met religie en spiritualiteit te maken hebben, en kunstige mozaïeken die elementen uit de natuur voorstellen.

Binnen is het net alsof je een Fabergé ei bent ingelopen. De pilaren die tot de hemel lijken te reiken en zich vanaf tweederde hoogte vertakken en vertakken en vertakken als eeuwenoude sequoia bomen. Om bij het plafond elkaar weer de hand te reiken als omlijsting van prachtige lichtkoepels. De muren: gigantische glas in lood ramen in prachtige in elkaar overlopende kleurenschema’s die de vier elementen verbeelden en daarbinnen weer hele verhalen vertellen.

De dag dat ik de Basiliek bezocht begon grauw en regenachtig. Ik zag al die schoonheid in een getemperd licht en werd overvallen door een onmetelijk verdriet. Al die mensen, klikkende camera’s, blote schouders, stokjes met slierten eraan die in de lucht worden gehouden door reisbegeleiders, gesprekken, sloffende slippers, kauwgom.

Ik wilde als in het water van de branding staan en langzaam het zand onder mijn voeten vandaan voelen glippen. Zo wilde ik in alle rust en stilte de verwondering en eerbied voelen die deze plek opriepen. Maar het was eerder alsof er ineens een kluit mensen gillend en stoeiend vlak langs je heen de zee in rent. Geschrokken, bedremmeld en doordrenkt vond ik een gebedsruimte achter het altaar waar ik alleen kon zijn. Ik liet mijn tranen even lopen, ik wist dat het niet lang zou duren, dit verdriet ken ik al heel lang.

En toen brak de zon buiten door. Het klinkt als een slechte film en ik verwachte ieder moment zo’n engelenkoor te horen. Toch waargebeurd: alle glas in lood stond ineens in vuur en vlam. De structuren, patronen, verhalen, beelden sprongen van het glas af in nieuw contrast en het was zo verschrikkelijk mooi dat ik er alleen maar door betraande wimpers naar kon turen.

Sagrada Familia, Barcelona Spanje.
17 september 2014

Lees Interacties

Reacties

  1. Lieve Sanne,

    En wanneer ga jij eens een boek schrijven? Wat kan jij goed vertellen. Ik zie het helemaal voor me.
    Ik was er 15 jaar geleden en toen was het nog lang niet af. Kan me helemaal verplaatsen in jouw gevoel. Maar wel fijn dat je door je af te zonderen toch nog het geheel in al zijn glorie kon ervaren. De rest van de meute is nog dwalende, nog niet (helemaal) ontwaakt, moet je maar denken. Jij ziet en voelt het. En dat geeft w.s. ook een gevoel van heimwee naar ‘huis’.

    dikke zoen,

    Jaska