coachingsmoe

Wat nou!!??

Ik ben gék op coaches.

MAAR: er is echter wel een voorwaarde aan mijn liefde voor coaches: ik hou van je, zolang je mij enkel en alleen coacht op het moment dat IK JOU dat gevraagd heb. En in tweede instantie: als je iets coachables opmerkt aan mij en je denkt dat ik daar iets aan heb, dat je dan eerst even vráágt of ik dat op prijs stel.

Doe je dat niet, dan ga ik er vanuit dat ik bozig en narrig mag doen zonder dat jij zegt: “ik proef wat opstandigheid bij jou, heb je er een gevoel bij waar dat vandaan komt?”. Ik wil dan in alle vrijheid kunnen zeggen “ik moet zo ongelooflijk hard werken dat is bijna niet leuk meer” zonder dat jij zegt “je móet niet, je wílt”. Of nog erger: “moeten is een gebodwoord, willen is een verlangwoord”. En als ik dan zeg “ja, maar het móet écht even, de hypotheek móet betaald worden”, dat jij dan niet zegt “vervang “ja maar” nu eens door “ja én”, wat gebeurt er dan?”

Soms moet je gewoon dingen. Soms is het gewoon een woord om aan te geven dat je met jezelf iets afgesproken hebt of dat je vindt dat iets nou eenmaal zo hoort.

Als jij als coach blijft hangen in het vervangen van MOETEN door WILLEN en MAAR door EN, en je MOET dat zonodig elke keer ook melden op het moment dat iemand in flow als zichzelf een verhaal vertelt, dan LUISTER je niet. Dan geef je geen ruimte aan de inhoud, beleving en emoties van degene die vertelt.

Kortom dat MOEST ik even kwijt…

*bij de loodgieter lekt het altijd he? Ik zal zelf ook wel eens over een grens heen gaan, mag ik er dan van uit gaan dat je me dat meldt?