Er stonden altijd hortensia’s daar. Schouderhoge bloemrijke wolken van hortensia’s. Een letterlijke roze wolk. De hele border zoemde van de bijen en hommels. En dan op de achtergrond nog net een stukje van dat witte huis en een strakblauwe lucht of eentje gevuld met tevreden zwevende schapenwolkjes.

En nu? Grijs beton. Bijna zwart. Niet van die grindtegels, waar soms nog eens een mooi contrastrijk mosje tussen groeit. Nee, spiegelglad donkergrijs beton. De betonnen ellende wordt omarmd door een heuphoog strak spijlenhek. Met aan de twee uiteinden elektrische schuifhekken. Als dan de vadsige heer des huizes in zijn Porsche Cayenne Turbo (Biskaje Blauw Metallic, 21 inch RS Spyder design wielen) of zijn geblondeerde wederhelft in haar crèmekleurige Mini cabrio (met side scuttles en 15 inch Heli Spoke zilveren lichtmetalen velgen) thuis komen, hoeven ze de de auto niet uit. Het hek (waar je dus zo overheen stapt) schuift soepeltjes open nadat het automagisch de auto’s van de baasjes heeft herkend. En zonder te hoeven keren glijden ze zo door dat andere hek hun oprijlaan weer af.

Na een regenbui is het zo boven zo beneden. Blauwe lucht, schapenwolkjes, Porsche, Mini, wit huis, regenplassen, wit huis, Mini, Porsche, schapenwolkjes, blauwe lucht.

Wat is het nut van dat hek als je er zo overheen stapt, vraag ik jou af? En voor privacy zorgt het ook niet want bij gebrek aan hortensia’s kijk ik zo het huis in, er zelfs doorheen. Ik zie de sterrenkijker staan waarmee ze de overkant van de Waal kunnen bespieden.

Ik neem me voor eens met een emmer stoepkrijt over je hek te klimmen en een reusachtige kleurrijke tekening op de schoolbordstrakke bijna zwarte plavuizen te maken.