Had ik maar

“Niet schrikken, ik sta niet voor je deur” Ik schrik wel. Hij is helemaal niet zo leuk. Ik swipete naar rechts omdat hij een shirt van mijn favoriete band aan had. Ik dacht die woont veilig 300 kilometer ver weg, kan ik een beetje oefenen met dat online daten zonder dat hij dichtbij komt. “Ik ben in de buurt. Zullen we afspreken?” En daar zaten we, in het gras, het park, de zon. Ik probeerde … [Lees meer...] overHad ik maar

Dat was

Dat was Rick… Ik maak mijn zin niet af. Besef dat ik tegen de leegte praat. Het galmt nog na. Na vijf jaar nog die reflexen. Al die loze mededelingen. Zo, effe zitten. Tegen wie zeg ik dat. Hoe heet die ene schilder ook alweer? Die van die dromerige, donkere beelden maakt. Maakte? Leeft hij nog? Zijn naam waart rond in mijn hoofd, rent ongrijpbaar een stukje voor me uit. Ik zie telkens slechts … [Lees meer...] overDat was

Duisternis

In de fluweelzachte duisternis weet ze niet of haar ogen open zijn. Even knipperen. Geen verschil. De nacht is hier lang. Geen idee hoeveel ze nog voor zich heeft. Benjamin zou dat misschien aan de sterren kunnen aflezen. Geluiden van het nachtelijke oerwoud. Tsjirpen, brullen, loeien, fladderen, fluiten. De geuren vormen hun eigen kakofonie: houtskool, klam leem, vochtige rode aarde, de … [Lees meer...] overDuisternis