Er ligt iets op de weg. Een kinderschoen, zo zielig. Ik stel me dan voor dat een kindje achterop zit. Bungelende beentjes. Een loshangende veter haakt aan een spaak. Met grote snelheid worden schoen en voet afgerukt en vijftig meter verderop op het asfalt gekwakt. Een natte regenboog van jeugdig bloed tekent zich af tegen de blauwe lucht. Kind schreeuwt het uit, moeder racet naar eerste hulp. Tijd om het voetje te zoeken is er niet. Daar sta ik dan. Schoen noch voet thuis te brengen.